Παρασκευή 30 Μαρτίου 2012
Πέμπτη 29 Μαρτίου 2012
O Ράιχενμπαχ και η Αριστερά στο ίδιο σταυροδρόμι
Μεταξύ δημοσκοπικής έκρηξης και κατακερματισμού, η Αριστερά εμφανίζεται ανέτοιμη ή απρόθυμη να αναλάβει ιστορικές ευθύνες και κάθε πόλος της επανακαθορίζει τα διακυβεύματά του.
Το ερώτημα αυτό προβάλλει ενώπιον της κάλπης ο Αλέξης Τσίπρας, στον οποίο ωστόσο η Ιστορία προβάλλει ένα άλλο ερώτημα, εξίσου κρίσιμο: είναι έτοιμη η Αριστερά να αναλάβει τις ευθύνες που της αναλογούν σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι, όμοιο μ’ εκείνο στο οποίο βρέθηκε πριν από εξήντα οκτώ χρόνια, με την απελευθέρωση της χώρας από τους Γερμανούς κατακτητές;
Προφανώς η πρόκληση θα ήταν ισχυρότερη, αν η Αριστερά βρισκόταν ενωμένη ενώπιον της, και συγκροτημένη διεκδικούσε την ευθύνη για την αλλαγή πορείας από την εξαθλίωση στην ανάπτυξη και την προκοπή. Όμως δεν είναι. Μπορεί στο σύνολό της να διεκδικεί ποσοστά που φλερτάρουν με το 40%, αλλά ο κατακερματισμός της θολώνει το όνειρο να πάρει τα ηνία της χώρας στα χέρια της. Και οι εκκλήσεις του προέδρου του ΣΥΝ για ενότητα, ακόμα και στο παρά πέντε, παραμένουν χωρίς αποδέκτη.
Ρωγμές στα τείχη
Πρώτα-πρώτα την πρόταση για κοινή πλεύση την αποκρούει η ηγεσία του ΚΚΕ, της ισχυρότερης μέχρι τώρα πτέρυγας στο στρατόπεδο της Αριστεράς. Η Αλέκα Παπαρήγα σταθερά και με επιμονή ξεπερνάει τα διλήμματα που της θέτουν «οι σύντροφοι της άλλης όχθης», χαρακτηρίζοντας αναξιόπιστη την προσέγγιση με «τα κόμματα του ευρωμονόδρομου», τα οποία με τον έναν ή τον άλλο τρόπο θεωρεί συνυπεύθυνα για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα. Ως μόνη αξιόπιστη βάση κάθε συζήτησης προβάλλει το πρόγραμμα για λαϊκή εξουσία και λαϊκή οικονομία.
Ωστόσο, τα πράγματα γι’ αυτήν δεν είναι όπως πριν από τρεισήμισι χρόνια. Τα τείχη του Περισσού έχουν παρουσιάσει σοβαρές ρωγμές, και μάλιστα όχι από βολές του εχθρού, αλλά από επινοήσεις ή επιλογές της ίδιας της ηγεσίας του. Ήδη, καταγράφονται ισχυρές φωνές αμφισβήτησης της εγκυρότητας της μοναχικής «γραμμής», κυρίως μεταξύ των νεότερων ηλικιακά μελών του κόμματος.
Ο Αλέκος Χαλβατζής, γιος του ιστορικού στελέχους Σπύρου Χαλβατζή, έσπασε το γυαλί πάνω στο τραπέζι και αποχώρησε καταλογίζοντας στην ηγεσία φραξιονιστική αντίληψη και ανικανότητα αντίληψης των μηνυμάτων των καιρών.
Περίπου στον ίδιο χρόνο, κατά τον οποίο γινόταν γνωστή στον έξω κόσμο η διαφωνία αυτή, δυο ακόμα περιστατικά ήρθαν να αμφισβητήσουν το αλάθητο του Πολιτικού Γραφείου:
- Οι απολύσεις προσωπικού στον «902» μαζί με την παράλληλη προσφυγή της ηγεσίας στο Πρωτοδικείο για ένταξη της «Τυποεκδοτικής» στο άρθρο 99 του Πτωχευτικού Κώδικα.
- Η εναντίωσή του στο λεγόμενο κίνημα της πατάτας, το οποίο και τον φτωχό κόσμο έχει θρέψει και τους παραγωγούς έχει απαλλάξει από τη μέγγενη των μεσαζόντων.
Το αμήχανο σήκωμα των ώμων δεν έχει βοηθήσει την Αλέκα Παπαρήγα να ξεπεράσει το δύσκολο αυτό πρόβλημα. Αντιθέτως, προκαλεί σημεία υποχώρησης της εκλογικής επιρροής του κόμματος στις δημοσκοπήσεις, κάτι που φανερώνει δυσπιστία των πολιτών για την ικανότητά του να αντιλαμβάνεται τις απαιτήσεις των καιρών. Και, όπως όλα δείχνουν, η επομένη της εκλογικής α
ναμέτρησης θα φέρει την ηγεσία του στην πρώτη μεγάλη εσωκομματική αμφισβήτηση μετά το 1991, χρονιά κατά την οποία εκδίωξε τους τότε ανανεωτικούς εκτός Περισσού.
Δημοσκοπικό φρένο
"Είναι έτοιμη η Αριστερά να αναλάβει τις ευθύνες που της αναλογούν σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι, όμοιο μ’ εκείνο στο οποίο βρέθηκε πριν από εξήντα οκτώ χρόνια, με την απελευθέρωση της χώρας από τους Γερμανούς κατακτητές;"
Απρόθυμη να ανταποκριθεί στην πρόσκληση ενότητας δηλώνει και η Δημοκρατική Αριστερά του Φώτη Κουβέλη, η οποία προσανατολίζεται σε επιλογές που δεν μπορούν να θεωρηθούν αντιμνημονιακές και ήδη πλήττεται από αυτές.
Η διατύπωση του Φώτη Κουβέλη ότι το μνημόνιο είναι δεσμευτικό για την μετεκλογική πορεία της χώρας και η καταδίκη από συνεργάτη του, του γερμανικού αριστερού κόμματος Die Linke επειδή καταψήφισε στο κοινοβούλιο τη νέα δανειακή σύμβαση, καταγράφει σημάδια ανακοπής της θεαματικής δημοσκοπικής άνθησης, που γνώριζε μέχρι πριν λίγες εβδομάδες.
Αν και όλοι γνώριζαν ότι μια δημοσκόπηση δεν αποτελεί προσομοιωτή εκλογικής αναμέτρησης, ανησυχούν μήπως τη θεαματική εκείνη άνοδο ακολουθήσει θεαματική επίσης κάθοδος εξαιτίας και της εμφάνισης του κόμματος των Κατσέλη-Καστανίδη, που απειλεί να συγκρατήσει το ρεύμα προσέλευσης δυσαρεστημένων στελεχών, φίλων και συνακόλουθα ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ προς τη ΔΗΜΑΡ.
Σε κάθε περίπτωση πάντως έχει εκπεφρασμένη τη συμπάθεια του Ε. Βενιζέλου και την έκδηλη επιθυμία του να συμπεριλάβει την «Αριστερά της ευθύνης», όπως αποκαλείται, σε ένα νέο συνασπισμό μνημονιακής (και μνημειώδους, αν τελικά συγκροτηθεί) εξουσίας μετά τις εκλογές.
Το στοίχημα του Κέντρου
Σ’ αυτό το σκηνικό, ο Αλέξης Τσίπρας και οι σύντροφοί του στον ΣΥΡΙΖΑ καλούνται από φίλους και αντιπάλους να απαντήσουν:
- αν θα αφήσουν κατά μέρος την κουραστική πια έκκληση για την χωρίς αποδέκτες συνεργασία με τους άλλους δυο.
- αν είναι σε θέση να σηκώσουν στις πλάτες τους το μερίδιο ευθύνης που τους αναλογεί για τη διακυβέρνηση, στην περίπτωση που η κάλπη τηρήσει την υπόσχεσή της και τους χαμογελάσει για τα καλά.
Στις απαντήσεις που δίνουν, τουλάχιστον δεν δείχνουν αλαζόνες. Ακούνε γνώμες και προτάσεις από ανθρώπους με γνώση στην οικονομία και επιμένουν στην κατεύθυνση ευρύτερων και γερών συμμαχιών. Ήδη, λένε, η βάση έχει τεθεί με τη σύμπραξη των προερχόμενων εξ αριστερών του ΠΑΣΟΚ, όπως η Σοφία Σακοράφα και ο Παναγιώτης Κουρουμπλής, ή ο Νίκος Κοτζιάς ο οποίος ξαναβρίσκεται με συντρόφους του από τα παλιά και ο Αλέξης Μητρόπουλος που κρατάει σταθερό βήμα προς την κατεύθυνση αυτή τα τελευταία χρόνια.
Στοίχημα επίσης για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι να προσελκύσει και ένα σημαντικό μέρος των ψηφοφόρων του λεγόμενου Κέντρου, χώρο τον οποίο κατά κύριο μέρος συνθέτει η μεσαία τάξη, που έχει πληγεί τόσο βάναυσα από τις δέσμες μέτρων εφαρμογής των δυο μνημονίων. Είναι ο χώρος ο οποίος αισθάνεται ίσως ο πιο προδομένος τόσο από την πολιτική του ΠΑΣΟΚ όσο και από τον αναπροσανατολισμό του Αντώνη Σαμαρά στην κατεύθυνση που εκβιαστικά δείχνει η προκλητική τρόικα.
Είναι ο χώρος που απειλείται με εξαφάνιση, στον οποίο όλο και πιο συχνά αναφέρεται ο Αλέξης Τσίπρας.
ΚΟΒΟΥΝ ΤΑ ΔΩΡΕΑΝ ΦΑΡΜΑΚΑ ΣΤΟΥΣ ΧΡΟΝΙΑ ΠΑΣΧΟΝΤΕΣ!
ΜΕΓΑΛΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΜΕΝΩΝ!
Μια τραγική κατάσταση έχει διαμορφωθεί ως συνέπεια των πολιτικών που εφαρμόζονται εδώ και δύο χρόνια στο χώρο της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και συγκεκριμένα του φαρμάκου.
Ο λεγόμενος «εξορθολογισμός» της φαρμακευτικής δαπάνης πλήττει με τον πιο απάνθρωπο τρόπο τις πλέον ευάλωτες κοινωνικές ομάδες όπως είναι οι χρόνια πάσχοντες, οι οποίοι από το 0%, στη συμμετοχή της αγοράς των φαρμάκων τους από τα ιδιωτικά φαρμακεία, πήγαν στο 10%!
Σύμφωνα με καταγγελία των μελών συλλόγων με χρόνια νοσήματα, στο ΦΕΚ (497 / 28.2.2012) αναφέρεται ότι δωρεάν θα παρέχονται όλα τα φάρμακα εφόσον τα προμηθεύεται κάποιος από τα δημόσιο νοσοκομεία και τα φαρμακεία του ΕΟΠΥΥ.
«Αυτό τι σημαίνει;» αναρωτιούνται οι χρόνια πάσχοντες. «Ότι όσοι ασφαλισμένοι δεν είναι στον ΕΟΠΥΥ για να απευθυνθούν στα φαρμακεία του Οργανισμού θα τα προμηθεύονται με συμμετοχή;». Για το λόγο αυτό μάλιστα έχουν αποστείλει και επιστολή στους υπουργούς Εργασίας Γ. Κουτρουμάνη και Υγείας Α. Λοβέρδο ώστε να διευκρινιστεί σε ποιους αναφέρεται η παράγραφος αυτή στο ΦΕΚ.
Όπως δήλωσε η πρόεδρος του Συλλόγου Ρευματοπαθών Κρήτης Κατερίνα Κουτσογιάννη, «με ποιο κριτήριο καλούμαστε να πληρώνουμε το λιγότερο 150 ευρώ το μήνα για το υπόλοιπο της ζωής μας ενώ είμαστε σχεδόν στην ίδια κατηγορία με τους ασθενείς με σκλήρυνση κατά πλάκας αφού κινδυνεύουμε όλοι μας με αναπηρία;»
Η εξεύρεση των απαραίτητων για την υγεία φαρμάκων θα είναι ένας Γολγοθάς για τους ασθενείς που πάσχουν από χρόνιες παθήσεις. Λόγω των χωρίς σχεδιασμό μειώσεων στις τιμές των φαρμάκων, πλέον είναι προβληματική η προμήθεια των «ακριβών», αφού σε πολλές περιπτώσεις ο ΕΟΠΥΥ δεν διαθέτει το απαραίτητο απόθεμα.
Για την συγκυβέρνηση του τραπεζίτη Παπαδήμου, απόλυτη προτεραιότητα είναι η πιστή εφαρμογή των αντικοινωνικών επιταγών της τρόικας αφού πρέπει να εξασφαλιστούν οι δανειστές της χώρας και όχι η υγεία του λαού.
Οι ασφαλισμένοι που θα αναγκαστούν να συμμετέχουν με 10% στην αγορά των φαρμάκων τους είναι μεταξύ άλλων: οι πάσχοντες με Πάρκινσον, οι ασθενείς με στεφανιαία νόσο, οι πάσχοντες με χρόνια ρευματική βαλβιδοπάθεια (στην καρδιά), ασθενείς με άσθμα καθώς και οι συνταξιούχοι που δικαιούνται το ΕΚΑΣ και οι οικογένειές τους.
Τετάρτη 28 Μαρτίου 2012
ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΟΚΡΑΤΕΙΑΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑ! ΣΙΓΑ ΜΗ ΒΑΛΑΝΕ ΜΥΑΛΟ!
Σόι πάει το βασίλειο...
Η Συγγρού έδωσε το «πράσινο φως» σε όσους εκ των γόνων πολιτικών οικογενειών επιθυμούν να θέσουν υποψηφιότητα.
Ούτε ο Αντώνης Σαμαράςκατόρθωσε (ΣΙΓΆ ΜΗΝ ΤΟ ΚΑΤΟΡΘΩΝΕ-ΝΑ ΠΡΟΔΩΣΕΙ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΣΕΙΡΑ;) τελικά να «σπάσει»(Λες και προσπάθησε) το φαύλο κύκλο της οικογενειοκρατίας στη ΝΔ καθώς στις επικείμενες εκλογές, δεν θα...
λείψουν από τους συνδυασμούς του κόμματος γιοι και θυγατέρες πολιτικών στελεχών......
Στη λίστα που δημοσιεύει το Έθνος, περιλαμβάνονται οι: Χρήστος Δήμας, γιος του υπουργού Εξωτερικών, Γιώργος Αναγνωστόπουλος, γιος του πρώην υπουργού και ιστορικού στελέχους της ΝΔ, Νίκος Κωστόπουλος γιος του πρώην βουλευτή του κόμματος.Ο Κώστας Καραμανλής, γιος του Αχ. Καραμανλή, ο Κώστας Σκρέκας, γιος του επί σειρά ετών βουλευτή Θ. Σκρέκα, ο Ασημάκης Φωτόπουλος, επίσης γιος του επί σειρά ετών βουλευτή Χρ. Φωτόπουλου.
Ο Διονύσης Παπαδόγγονας γιος του πρώην υπουργού Αλ. Παπαδόγγονα, ο Παύλος Σιούφας ανηψιός του πρώην προέδρου της Βουλής Δ. Σιούφα και η Ανθή Σαλαγκούδη κόρη του πρώην υφυπουργού Ανάπτυξης Γιώργου Σαλαγκούδη.
ΥΓ. ΤΑ ΝΕΑ ΚΑΜΑΡΙΑ ΜΑΣ! ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑΝ ΠΟΛΥ ΝΑ ΜΠΟΥΝ ΤΑ ΚΑΗΜΕΝΑ ΣΤΑ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΑ. ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΣΑΝ ΧΡΟΝΙΑ ΤΩΡΑ(ΑΠΟ ΚΟΥΝΙΑ) ΝΑ ΠΕΙΣΟΥΝ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΤΟΥΣ! ΦΤΟΥ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΜΑΤΙΑΣΟΥΜΕ.
ΦΤΥΣΤΕ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ!
Δευτέρα 26 Μαρτίου 2012
ΕΝΙΑΙΟ ΠΑΛΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ (Ε.ΠΑ.Μ.) ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΔΥΟ ΗΜΕΡΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
Οι πολίτες αψήφησαν την Κατάσταση Πολιορκίας
Ο διασυρμός της χώρας από το δωσιλογικό πολιτικό προσωπικό έφθασε στο αποκορύφωμά του το διήμερο της εθνικής επετείου 24-25 Μαρτίου. Τα διεθνή μέσα ενημέρωσης μιλούν πλέον για το ολοκληρωτικό καθεστώς της τρόϊκας και της κυβέρνησης Παπαδήμου στην Ελλάδα μετά την πρωτοφανή αστυνομοκρατία και βία στους δρόμους της Αθήνας και όπου αλλού έγιναν παρελάσεις, προκειμένου αυτοί που ξεπουλάνε τον λαό και την χώρα να …γλυτώσουν το τομάρι τους από οργή του λαού.
Παρ’ όλα αυτά, πολλοί Έλληνες πολίτες αψήφησαν το κράτος του Μνημονίου και το «μαύρο μέτωπο» των κοινοβουλευτικών δυνάμεων που το στηρίζουν και πήραν τους δρόμους με σημαίες και τραγούδια για την δημοκρατία, την ελευθερία, την εθνική ανεξαρτησία.
Το επίκεντρο των ειρηνικών διαδηλώσεων, με άλλους τρόπους αντίστασης και ανυπακοής αφού το κέντρο της Αθήνας γύρω από την πλατεία Συντάγματος ήταν αποκλεισμένο και αυστηρά φρουρούμενο, έγινε η Μαραθώνια Αντιμνημονιακή Πορεία στις 24 Μαρτίου, από τον Τύμβο του Μαραθώνα μέχρι το Καλλιμάρμαρο όπου πραγματοποιήθηκαν ομιλίες και οι συγκεντρωμένοι χόρεψαν παραδοσιακούς χορούς φωνάζοντας συνθήματα σε όλη την διάρκεια της πορείας κατά των μνημονιακών μέτρων και της κατοχής. Η όλη οργάνωση έγινε στα χνάρια των μαραθώνιων πορειών Ειρήνης του Λαμπράκη από το Μέτωπο των Αντιμνημονιακών Κινημάτων, στο οποίο από την Τετάρτη 21/3 συμμετείχε και το ΕΠΑΜ.
Στους συνδιοργανωτές ήταν, μεταξύ άλλων, πολλοί Δήμοι της Αττικής, το Κίνημα της Σπίθας, οι Αγανακτισμένοι-Αποφασισμένοι, η Δημοκρατική Αναγέννηση, το Άρμα Πολιτών, οι 300 Έλληνες κ.ά.
Όλα τα μέλη και οι φίλοι του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου (ΕΠΑΜ) απέδειξαν για μια ακόμη φορά ότι είναι μαχητές και θέλουν και μπορούν να δώσουμε όλοι ενωμένοι την μάχη των ανεξάρτητων ΚΙΝΗΜΑΤΩΝ.
Την Κυριακή, 25 Μαρτίου, το ΕΠΑΜ Αθήνας μαζί με το ΕΠΑΜ Καλλιτεχνών προετοίμασαν και πραγματοποίησαν συγκέντρωση-εκδήλωση στον χώρο μπροστά στην Παλαιά Βουλή, στο άγαλμα του Κολοκοτρώνη, μετά την παρέλαση που έγινε μπροστά στην άδεια πλατεία και τις δεκάδες διμοιρίες των ΜΑΤ. Οι συναγωνιστές/στριες του ΕΠΑΜ, με οργάνωση και περιφρούρηση κατάφεραν, κινούμενοι κατά ομάδες συντονισμένα στο κέντρο της πόλης, να παρακάμψουν τα αστυνομικά μέτρα και να «καταλάβουν» από νωρίς τον προαύλιο χώρο της Παλαιάς Βουλής. Στην συνέχεια, αφού τίμησαν τον εθνικό Ήρωα, τραγούδησαν και χόρεψαν όλοι μαζί με όσους φίλους από άλλα κινήματα είχαν έρθει εκεί. Επίσης, ο ηθοποιός και φίλος του ΕΠΑΜ, Νίκος Καλογερόπουλος, διάβασε τον Λόγο του «Γέρου του Μωρηά» στην Πνύκα. Μετά το πέρας της εκδήλωσης, βαδίσαμε όλοι μαζί προς την Πανεπιστημίου και τα Προπύλαια για κατάθεση στεφάνου στο άγαλμα του Ρήγα Φεραίου. Οι τεράστιες δυνάμεις καταστολής που είχαν αποκλείσει την περιοχή, μη έχοντας καμμιά δικαιολογία, δεν τόλμησαν να μας εμποδίσουν.
Την ίδια ώρα, σε άλλες περιοχές της Αθήνας και σε επαρχιακές πόλεις, όπως η Αγία Παρασκευή, τα Χανιά, η Θεσσαλονίκη και αλλού, τα μέλη του ΕΠΑΜ έδωσαν το παρών στις τοπικές δράσεις αντίστασης αποδοκιμάζοντας τους νενέκους και τους προσκυνημένους.
Καταγγέλλουμε την άθλια επιχείρηση πολιορκίας της δοτής κυβέρνησης του «μαύρου μετώπου» που δεν δίστασε να συλλάβει πολλούς διαδηλωτές, ανάμεσά τους και ΕΠΑΜίτες, οι οποίοι βάδιζαν ειρηνικά προς τους χώρους των παρελάσεων ή κολλούσαν αφίσες με το κάλεσμά τους.
Σε πείσμα κάθε τρομοκρατίας και προβοκατορολογίας που διέσπειραν τα μέσα μαζικής εξαχρείωσης επί ημέρες και των αριστερών μηχανισμών, οι οποίοι δια της απουσίας τους από το κέντρο της Αθήνας διευκόλυναν προεκλογικά το καθεστώς, οι πολίτες έδωσαν το παρών στους δρόμους, έσπασαν τον τρόμο και έστειλαν το μήνυμα ότι εδώ δεν είναι Αργεντινή…, δεν έχει ελικόπτερα, έχει φυλακή!
Είπαν ένα μεγάλο ΟΧΙ στο νέο Ράϊχ της της Χρεοκρατίας και γιόρτασαν το ’21 συλλογικά και μαχητικά, εκφράζοντας το λαϊκό αίσθημα της φιλοπατρίας και της οργής απέναντι στο καθεστώς που προσπαθεί να εξαθλιώσει και να ποινικοποιήσει τις ζωές μας. Τους μισθούς, τις συντάξεις, τα μεροκάματα τα εξαφάνισαν. Δεν θα τους αφήσουμε να εξαφανίσουν και εμάς!
Το ’21 Ήταν η Αρχή, Έρχονται Αγώνες ξανά Παλλαϊκοί!
Ολοι Μαζί, Να Φύγουν οι Ναζί!
Αρθρο του Δημήτρη Καζάκη στήν αντιμνημονιακή εφημερίδα «Το Χωνί»
Του Δημήτρη Καζάκη «Το Χωνί»
Δεν ξέρω αν το παρατηρήσατε, αλλά οι θριαμβολογίες για το εθελοντικό που τελικά έγινε αναγκαστικό «κούρεμα» των ελληνικών ομολόγων (PSI) αρχίζουν να σβήνουν σιγά σιγά. Τι τα θέλουμε τα πολλά πολλά. Είπαμε, ή μάλλον μας είπαν, ότι πέτυχε.
Η εικονική απομείωση του δημόσιου χρέους της Ελλάδας ανέρχεται σε 105,4 δισ. ευρώ.Έτσι μας είπαν κι όποιος δεν το πιστεύει, ο κ. Βενιζέλος, ο κ. Παπαδήμος, ο κ. Σαμαράς και οι λοιποί συγγενείς είναι έτοιμοι να ορκιστούν στην τιμή τους. Και ξέρετε δα σε τι υπόληψη έχουν την προσωπική τους τιμή. Πόσο ειλικρινείς και αδέκαστοι είναι. Πόσο αδιάφθοροι.
Τώρα τα κεφάλια μέσα. Ηρθε η ώρα για να ψηφιστεί η νέα δανειακή σύμβαση και να καταβληθούν τα πολύτιμα ανταλλάγματα που έχουν συμφωνηθεί.
Ας πάρουμε, ωστόσο, την εκδοχή ότι το PSI ολοκληρώθηκε επιτυχώς. Όπως ακριβώς μας λένε. Καταρχάς δεν θα έπρεπε να ρωτήσουμε το εξής απλό: Πώς αποσοβήθηκε ο κίνδυνος χρεοκοπίας όταν η Ελλάδα είναι η πρώτη χώρα παγκοσμίως η οποία μετά το 2001 επίσημα έχει πτωχεύσει με βάση όλους τους διεθνείς οίκους αξιολόγησης; Δεν μας έλεγαν ότι ολόκληρη η προσπάθεια έγκειται στο να μη βαθμολογηθούμε σε κατάσταση επίσημης πτώχευσης. Συνέβη το ακριβώς αντίθετο. Και οι τρεις μεγάλοι οίκοι αξιολόγησης έχουν βαθμολογήσει την Ελλάδα σε κατάσταση επίσημης πτώχευσης, στο χαμηλότερο σκαλί που έχει βρεθεί χώρα παγκοσμίως μετά τις καταρρεύσεις των Ασιατικών Τίγρεων το 1999. Τα πρώτα δυο χρόνια θυσιών του ελληνικού λαού έγιναν με το στόχο να μη φτάσουμε στο σημείο που τελικά φτάσαμε. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι επιτυχία. Μπορεί να μας στοίχισε κάτι παραπάνω σε ανθρώπινες ζωές, σε εισοδήματα, ανεργία, ανέχεια και σε ύφεση, αλλά χαλάλι του.
Μας είπαν ότι ναι μεν θα γινόταν αυτό με το PSI, αλλά κι αυτό ήταν αναπόφευκτο και γενικά δεν σημαίνει και πολλά πράγματα. Αρκεί να μη συμβεί «πιστωτικό γεγονός» και έτσι πυροδοτηθούν τα περίφημα CDS. Εγινε κι αυτό. Μπορούμε πια να είμαστε απολύτως ικανοποιημένοι. Οι κερδοσκόποι που πόνταραν στη χρεοκοπία της Ελλάδας πήραν γενναίες αποδόσεις. Οι αναλυτές της αγοράς λένε ότι τα ελληνικά CDS αποδείχτηκε η πιο προσοδοφόρα επένδυση των τελευταίων δεκαετιών. Όπως και να ‘χει κάτι είναι κι αυτό.
Είναι κάτι για το οποίο ο ελληνικός λαός οφείλει να είναι εθνικά υπερήφανος!
Δεν πρέπει να μας εξαπατούν. Η Ελλάδα υπέστη τη χειρότερη χρεοκοπία που έχει υποστεί στην ιστορία της. Τουλάχιστον από τα τέλη του 19ου αιώνα. Από την εποχή του Τρικούπη. Κι αυτό γιατί δεν φτάνει το γεγονός ότι ο ελληνικός λαός έχει καταδικαστεί για τις επόμενες δεκαετίες σε απίστευτα βάσανα, σε ανείπωτη μιζέρια χωρίς καμμιά προοπτική, η χώρα έχει πουληθεί «άνευ όρων και αμετάκλητα» -όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στις συμβάσεις και τις συμφωνίες που έχει αποδεχτεί η συγκυβέρνηση των δοσιλόγων – στους δανειστές σαν ένα απλό οικόπεδο. Γη, ήλιος, αέρας, υπέδαφος και ιθαγενείς παραδόθπκαν αμαχητί από τα κόμματα της χρεοκοπίας στην ακόρεστη όρεξη των αγορών και των σύγχρονων αποικιοκρατών.
Σας φαίνονται υπερβολές; Ας τα πάρουμε με τη σειρά.
Καταρχάς ως προς το κατά πόσο γίνεται «βιώσιμο» το δημόσιο χρέος μετά το PSI, αρκούν μόνο μερικά νούμερα. Η συνολική απομείωση του χρέους εικάζεται ότι θα είναι 105,4 δια ευρώ. Για αυτά η Ελλάδα καλείται να πληρώσει 30 δισ. ευρώ σε ρευστό στους ξένους τραπεζίτες για την ευαρέσκειά τους να συμμετάσχουν στο PSI. Πόσα νομίζετε ότι έβαλαν στο PSI οι ευρωπαϊκές τράπεζες για «κούρεμα»; Σύμφωνα με τα στοιχεία της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών δεν υπερβαίνουν τα 40 δια ευρώ. Από αυτά κουρεύτπκαν τα 18 δισ. ευρώ. Έκοψαν εικονικά 18 για να εισπράξουν 30 δισ. ευρώ!
Και δεν είναι μόνο αυτά. Το ελληνικό δημόσιο με σύμβαση που υπέγραψε με το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας ήδη από την 1η Μαρτίου, θα δανειστεί 5,7 δισ. ευρώ για να πληρώσει δεδουλευμένους τόκους στους τραπεζίτες κατόχους ομολόγων που μπήκαν για κούρεμα.
Η όλη υπόθεση ήταν εξαρχής τόσο ξεκάθαρα στημένη υπέρ των ευρωπαϊκών τραπεζών, που ακόμη και το Bloomberg (15/3) σχολίαζε: «Η καθυστέρηση της αναδιάρθρωσης του χρέους στην Ελλάδα κατά περισσότερο από ένα χρόνο περιόρισε τις πιθανές απώλειες των τραπεζών, καθώς οι επιχειρήσεις ξεφορτωθήκαν μεγάλο μέρος των ομολόγων τους και το μεγαλύτερο μέρος του κινδύνου μετατοπίστηκε προς τους ευρωπαίους φορολογούμενους. Όταν η Ελλάδα για πρώτη φορά διασώθηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο το Μάιο του 2010, οι δανειστές σε άλλες χώρες της EE διέθεταν 68 δις δολάρια του δημόσιου χρέους της, σύμφωνα με την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών. Εάν η Ελλάδα είχε πτωχεύσει τότε, οι τράπεζες θα είχαν χάσει 51 δισεκατομμύρια δολ…» Και η Ελλάδα θα είχε γλυτώσει τα μνημόνια.
Τι γίνεται όμως με τους εγχώριους τοκογλύφους; Αυτοί θα φύγουν με άδεια χέρια; Όχι βέβαια. Σε ό,τι αφορά την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, το σχέδιο που εξετάζει το υπουργείο Οικονομικών προβλέπει ότι το συνολικό πακέτο, αν χρειασθεί, μπορεί να πλησιάσει τα 50 δισ. ευρώ. Δηλαδή, εκτός από τα 23 δισ. ευρώ που θα δοθούν άμεσα, να δοθούν άλλες δύο δόσεις, μία στα τέλη του 2012 και η άλλη το 2013.
Μετράτε ακόμη τα δισ. ευρώ που προορίζονται για τους τραπεζίτες, ή χάσατε το λογαριασμό;
Επίσης άλλα 35 δια ευρώ θα δοθούν στην ΕΚΤ για να πληρωθούν κρατικοί τίτλοι που χρησιμοποίησαν ως εγγύηση οι ελληνικές τράπεζες για να αντλήσουν χρήμα και τώρα δεν έχουν να τους καλύψουν. Πόσο μας κάνουν όλα αυτά; Αισίως 120,7 δισ. ευρώ! Η Ελλάδα καλείται να πληρώσει σε ρευστό 120,7 δια ευρώ για μια εικονική απομείωση χρέους της τάξης των 105,4 δισ. ευρώ. Κι αυτό φυσικά θεωρείται επιτυχία!
Και πού θα τα βρει αυτά η Ελλάδα; Μα φυσικά θα δανειστεί ξανά. Πρόκειται για 109 δια ευρώ νέο δάνειο που δίνει η ευρωζώνη διαμέσου του ΕΤΧΣ έως το 2014 και άλλα 28 δια ευρώ από το ΔΝΤ έως το 2015. Σύνολο νέου δανεισμού; 137 δια ευρώ για την περίοδο 2012-2015, από τα οποία τα 120,7 θα δοθούν, όπως είπαμε, απευθείας στους τραπεζίτες και περισσεύουν άλλα 16,3 δισ. ευρώ για να πληρωθούν τα τρέχοντα τοκοχρεωλύσια του χρέους που έχει παραμείνει. Πόσα είναι αυτά για τπν τριετία 2012-2014; Τουλάχιστον 70 δισ. ευρώ! Πού θα βρεθούν; Από το αίμα αυτού του λαού και τις σάρκες τπς χώρας του.
Στο σημείο αυτό μπαίνει η νέα δανειακή σύμβαση για τα 109 δια ευρώ της ευρωζώνης. Η νέα αυτή δανειακή σύμβαση έχει μια σειρά καινοτομίες:
Πρώτο: Αναγκάζει το ελληνικό κράτος να συμβληθεί με έναν ιδιωτικό οργανισμό, το ΕΤΧΣ, που έχει καθεστώς Ανώνυμης Εταιρείας με έδρα το Λουξεμβούργο.
Δεύτερο: Δεν υπάρχει κανενός είδους δέσμευση για την έγκαιρη εκταμίευση των δόσεων του δανείου από το ΕΤΧΣ. Το Ταμείο αυτό θα μπορεί να εκταμιεύει δόσεις μόνο όσο εκδίδει εγγυημένα από το ελληνικό κράτος δικά του ομόλογα.
Τρίτο: Δεν υπάρχει κανένα χρονοδιάγραμμα καταβολής του δανείου και κυρίως αποπληρωμής του, ούτε δέσμευση για τα επιτόκια που θα κληθεί να πληρώσει το ελληνικό κράτος.
Τι εξασφαλίζει αυτή η δανειακή σύμβαση; Βασικά μόνο ένα πράγμα: ότι οι δανειστές μπορούν με απλή απόφαση των δικαστηρίων του Λουξεμβούργου να εκτελέσουν εναντίον του οφειλέτη εντός της ελληνικής επικράτειας χωρίς κανένα εμπόδιο. Ούτε από την εθνική κυριαρχία, ούτε από οποιαδήποτε άλλη ασυλία ή νομικό κόλλημα. Σ’ αυτό η νέα δανειακή σύμβαση είναι πολύ πιο προχωρημένη και ξεκάθαρη από την πρώτη σύμβαση δανειακής διευκόλυνσης του Μαίου 2010 Να πώς γίνεται η ερμηνεία των δεσμεύσεων της νέας δανειακής σύμβασης με βάση τη γνωμοδότηση του Νομικού Συμβούλου του ελληνικού κράτους (Παράρτημα 2 της νέας σύμβασης): Το να μιλήσει κανείς για ξεπούλημα ολκής είναι μάλλον λίγο.
Οπως και να ‘χει θυμηθείτε τι σημαίνει και για ποιον σκοπό έγινε το PSI τώρα που τα κόμματα της χρεοκοπίας θα σας τάζουν λαγούς με πετραχήλια. Σκεφτείτε όταν όλοι τους εν χορώ κίνδυνολογούν ότι χωρίς αυτούς η χώρα θα οδηγηθεί σε μια μεγάλη περίοδο ανασφάλειας.
Αλήθεια, γνωρίζουν τι σημαίνει ανασφάλεια; Να μην ξέρεις τι θα σου ξημερώσει αύριο. Να μην ξέρεις αν θα μπορείς να τα βγάλεις πέρα ακόμη και για τα πιο στοιχειώδη. Να μην ξέρεις αν θα έχεις να θρέψεις και να στεγάσεις την οικογένειά σου. Ποιος φυσιολογικός άνθρωπος μπορεί σήμερα να αισθάνεται σίγουρος ότι θα μπορέσει, αυτός και η οικογένειά του, να επιβιώσει μέσα στους επόμενους μήνες; Και να φανταστείτε ότι το πρώτο κύμα μέτρων του Μνημονίου 2 δεν έχει ακόμη εφαρμοστεί. Επομένως ψήφος στα κόμματα που έχουν δεσμευτεί με τα Μνημόνια και δανειακές συμβάσεις είναι ο μόνος σίγουρος δρόμος όχι μόνο για την οριστική καταδίκη της χώρας και του λαού της σε μια πορεία αφρικανοποίησης χωρίς επιστροφή.
Αντίθετα, η ανατροπή των Μνημονίων και η καταγγελία των Συμφωνιών με τις οποίες μας αλυσόδεσαν ερήμην μας, είναι ο μόνος δρόμος για να αποκατασταθεί η σταθερότητα πρώτα και κύρια για τη μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Για να αρχίσει ξανά ο Ελληνας να ελπίζει ότι ο ίδιος και τα παιδιά του θα βρίσκουν δουλειά με προοπτική στην πατρίδα τους και με εισόδημα που θα εξασφαλίζει την ευημερία τους, τον οικογενειακό τους προγραμματισμό, την αξιοπρέπειά τους.
Ομως για να γίνει κάτι τέτοιο πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι: Πρέπει με κάθε τρόπο να ξεπλυθεί η χώρα από τη σύγχρονη κόπρο του Αυγεία. Από ολόκληρο τον συρφετό πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων, που ρήμαξαν για δεκαετίες αυτήν την έρμη τη χώρα και την οδήγησαν στη χρεοκοπία.
Πρέπει εμείς οι ίδιοι, εμείς η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού, να πάρουμε τη χώρα στα χέρια μας. Πρέπει να πιστέψουμε επιτέλους ότι αυτός ο ευλογημένος τόπος μας ανήκει. Οχι στα λόγια, αλλά στην πράξη. Και μας ανήκει όχι για να τον πουλήσουμε σε τιμή ευκαιρίας, αλλά για να εξασφαλίσουμε το μέλλον μας και το μέλλον των γενιών που έρχονται.
Κι όταν γίνει αυτό ακόμη κι ο πιο φοβισμένος Ελληνας σήμερα θα ανακαλύψει με έκπληξη πόσο γρήγορα ανατάσσεται αυτή η χώρα, πόσο γρήγορα μπορεί να δει γνήσια βελτίωση στην ίδια την ζωή του και τις προοπτικές του.
Δεν ξέρω αν το παρατηρήσατε, αλλά οι θριαμβολογίες για το εθελοντικό που τελικά έγινε αναγκαστικό «κούρεμα» των ελληνικών ομολόγων (PSI) αρχίζουν να σβήνουν σιγά σιγά. Τι τα θέλουμε τα πολλά πολλά. Είπαμε, ή μάλλον μας είπαν, ότι πέτυχε.
Η εικονική απομείωση του δημόσιου χρέους της Ελλάδας ανέρχεται σε 105,4 δισ. ευρώ.Έτσι μας είπαν κι όποιος δεν το πιστεύει, ο κ. Βενιζέλος, ο κ. Παπαδήμος, ο κ. Σαμαράς και οι λοιποί συγγενείς είναι έτοιμοι να ορκιστούν στην τιμή τους. Και ξέρετε δα σε τι υπόληψη έχουν την προσωπική τους τιμή. Πόσο ειλικρινείς και αδέκαστοι είναι. Πόσο αδιάφθοροι.
Τώρα τα κεφάλια μέσα. Ηρθε η ώρα για να ψηφιστεί η νέα δανειακή σύμβαση και να καταβληθούν τα πολύτιμα ανταλλάγματα που έχουν συμφωνηθεί.
Ας πάρουμε, ωστόσο, την εκδοχή ότι το PSI ολοκληρώθηκε επιτυχώς. Όπως ακριβώς μας λένε. Καταρχάς δεν θα έπρεπε να ρωτήσουμε το εξής απλό: Πώς αποσοβήθηκε ο κίνδυνος χρεοκοπίας όταν η Ελλάδα είναι η πρώτη χώρα παγκοσμίως η οποία μετά το 2001 επίσημα έχει πτωχεύσει με βάση όλους τους διεθνείς οίκους αξιολόγησης; Δεν μας έλεγαν ότι ολόκληρη η προσπάθεια έγκειται στο να μη βαθμολογηθούμε σε κατάσταση επίσημης πτώχευσης. Συνέβη το ακριβώς αντίθετο. Και οι τρεις μεγάλοι οίκοι αξιολόγησης έχουν βαθμολογήσει την Ελλάδα σε κατάσταση επίσημης πτώχευσης, στο χαμηλότερο σκαλί που έχει βρεθεί χώρα παγκοσμίως μετά τις καταρρεύσεις των Ασιατικών Τίγρεων το 1999. Τα πρώτα δυο χρόνια θυσιών του ελληνικού λαού έγιναν με το στόχο να μη φτάσουμε στο σημείο που τελικά φτάσαμε. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι επιτυχία. Μπορεί να μας στοίχισε κάτι παραπάνω σε ανθρώπινες ζωές, σε εισοδήματα, ανεργία, ανέχεια και σε ύφεση, αλλά χαλάλι του.
Μας είπαν ότι ναι μεν θα γινόταν αυτό με το PSI, αλλά κι αυτό ήταν αναπόφευκτο και γενικά δεν σημαίνει και πολλά πράγματα. Αρκεί να μη συμβεί «πιστωτικό γεγονός» και έτσι πυροδοτηθούν τα περίφημα CDS. Εγινε κι αυτό. Μπορούμε πια να είμαστε απολύτως ικανοποιημένοι. Οι κερδοσκόποι που πόνταραν στη χρεοκοπία της Ελλάδας πήραν γενναίες αποδόσεις. Οι αναλυτές της αγοράς λένε ότι τα ελληνικά CDS αποδείχτηκε η πιο προσοδοφόρα επένδυση των τελευταίων δεκαετιών. Όπως και να ‘χει κάτι είναι κι αυτό.
Είναι κάτι για το οποίο ο ελληνικός λαός οφείλει να είναι εθνικά υπερήφανος!
Δεν πρέπει να μας εξαπατούν. Η Ελλάδα υπέστη τη χειρότερη χρεοκοπία που έχει υποστεί στην ιστορία της. Τουλάχιστον από τα τέλη του 19ου αιώνα. Από την εποχή του Τρικούπη. Κι αυτό γιατί δεν φτάνει το γεγονός ότι ο ελληνικός λαός έχει καταδικαστεί για τις επόμενες δεκαετίες σε απίστευτα βάσανα, σε ανείπωτη μιζέρια χωρίς καμμιά προοπτική, η χώρα έχει πουληθεί «άνευ όρων και αμετάκλητα» -όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στις συμβάσεις και τις συμφωνίες που έχει αποδεχτεί η συγκυβέρνηση των δοσιλόγων – στους δανειστές σαν ένα απλό οικόπεδο. Γη, ήλιος, αέρας, υπέδαφος και ιθαγενείς παραδόθπκαν αμαχητί από τα κόμματα της χρεοκοπίας στην ακόρεστη όρεξη των αγορών και των σύγχρονων αποικιοκρατών.
Σας φαίνονται υπερβολές; Ας τα πάρουμε με τη σειρά.
Καταρχάς ως προς το κατά πόσο γίνεται «βιώσιμο» το δημόσιο χρέος μετά το PSI, αρκούν μόνο μερικά νούμερα. Η συνολική απομείωση του χρέους εικάζεται ότι θα είναι 105,4 δια ευρώ. Για αυτά η Ελλάδα καλείται να πληρώσει 30 δισ. ευρώ σε ρευστό στους ξένους τραπεζίτες για την ευαρέσκειά τους να συμμετάσχουν στο PSI. Πόσα νομίζετε ότι έβαλαν στο PSI οι ευρωπαϊκές τράπεζες για «κούρεμα»; Σύμφωνα με τα στοιχεία της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών δεν υπερβαίνουν τα 40 δια ευρώ. Από αυτά κουρεύτπκαν τα 18 δισ. ευρώ. Έκοψαν εικονικά 18 για να εισπράξουν 30 δισ. ευρώ!
Και δεν είναι μόνο αυτά. Το ελληνικό δημόσιο με σύμβαση που υπέγραψε με το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας ήδη από την 1η Μαρτίου, θα δανειστεί 5,7 δισ. ευρώ για να πληρώσει δεδουλευμένους τόκους στους τραπεζίτες κατόχους ομολόγων που μπήκαν για κούρεμα.
Η όλη υπόθεση ήταν εξαρχής τόσο ξεκάθαρα στημένη υπέρ των ευρωπαϊκών τραπεζών, που ακόμη και το Bloomberg (15/3) σχολίαζε: «Η καθυστέρηση της αναδιάρθρωσης του χρέους στην Ελλάδα κατά περισσότερο από ένα χρόνο περιόρισε τις πιθανές απώλειες των τραπεζών, καθώς οι επιχειρήσεις ξεφορτωθήκαν μεγάλο μέρος των ομολόγων τους και το μεγαλύτερο μέρος του κινδύνου μετατοπίστηκε προς τους ευρωπαίους φορολογούμενους. Όταν η Ελλάδα για πρώτη φορά διασώθηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο το Μάιο του 2010, οι δανειστές σε άλλες χώρες της EE διέθεταν 68 δις δολάρια του δημόσιου χρέους της, σύμφωνα με την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών. Εάν η Ελλάδα είχε πτωχεύσει τότε, οι τράπεζες θα είχαν χάσει 51 δισεκατομμύρια δολ…» Και η Ελλάδα θα είχε γλυτώσει τα μνημόνια.
Τι γίνεται όμως με τους εγχώριους τοκογλύφους; Αυτοί θα φύγουν με άδεια χέρια; Όχι βέβαια. Σε ό,τι αφορά την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, το σχέδιο που εξετάζει το υπουργείο Οικονομικών προβλέπει ότι το συνολικό πακέτο, αν χρειασθεί, μπορεί να πλησιάσει τα 50 δισ. ευρώ. Δηλαδή, εκτός από τα 23 δισ. ευρώ που θα δοθούν άμεσα, να δοθούν άλλες δύο δόσεις, μία στα τέλη του 2012 και η άλλη το 2013.
Μετράτε ακόμη τα δισ. ευρώ που προορίζονται για τους τραπεζίτες, ή χάσατε το λογαριασμό;
Επίσης άλλα 35 δια ευρώ θα δοθούν στην ΕΚΤ για να πληρωθούν κρατικοί τίτλοι που χρησιμοποίησαν ως εγγύηση οι ελληνικές τράπεζες για να αντλήσουν χρήμα και τώρα δεν έχουν να τους καλύψουν. Πόσο μας κάνουν όλα αυτά; Αισίως 120,7 δισ. ευρώ! Η Ελλάδα καλείται να πληρώσει σε ρευστό 120,7 δια ευρώ για μια εικονική απομείωση χρέους της τάξης των 105,4 δισ. ευρώ. Κι αυτό φυσικά θεωρείται επιτυχία!
Και πού θα τα βρει αυτά η Ελλάδα; Μα φυσικά θα δανειστεί ξανά. Πρόκειται για 109 δια ευρώ νέο δάνειο που δίνει η ευρωζώνη διαμέσου του ΕΤΧΣ έως το 2014 και άλλα 28 δια ευρώ από το ΔΝΤ έως το 2015. Σύνολο νέου δανεισμού; 137 δια ευρώ για την περίοδο 2012-2015, από τα οποία τα 120,7 θα δοθούν, όπως είπαμε, απευθείας στους τραπεζίτες και περισσεύουν άλλα 16,3 δισ. ευρώ για να πληρωθούν τα τρέχοντα τοκοχρεωλύσια του χρέους που έχει παραμείνει. Πόσα είναι αυτά για τπν τριετία 2012-2014; Τουλάχιστον 70 δισ. ευρώ! Πού θα βρεθούν; Από το αίμα αυτού του λαού και τις σάρκες τπς χώρας του.
Στο σημείο αυτό μπαίνει η νέα δανειακή σύμβαση για τα 109 δια ευρώ της ευρωζώνης. Η νέα αυτή δανειακή σύμβαση έχει μια σειρά καινοτομίες:
Πρώτο: Αναγκάζει το ελληνικό κράτος να συμβληθεί με έναν ιδιωτικό οργανισμό, το ΕΤΧΣ, που έχει καθεστώς Ανώνυμης Εταιρείας με έδρα το Λουξεμβούργο.
Δεύτερο: Δεν υπάρχει κανενός είδους δέσμευση για την έγκαιρη εκταμίευση των δόσεων του δανείου από το ΕΤΧΣ. Το Ταμείο αυτό θα μπορεί να εκταμιεύει δόσεις μόνο όσο εκδίδει εγγυημένα από το ελληνικό κράτος δικά του ομόλογα.
Τρίτο: Δεν υπάρχει κανένα χρονοδιάγραμμα καταβολής του δανείου και κυρίως αποπληρωμής του, ούτε δέσμευση για τα επιτόκια που θα κληθεί να πληρώσει το ελληνικό κράτος.
Τι εξασφαλίζει αυτή η δανειακή σύμβαση; Βασικά μόνο ένα πράγμα: ότι οι δανειστές μπορούν με απλή απόφαση των δικαστηρίων του Λουξεμβούργου να εκτελέσουν εναντίον του οφειλέτη εντός της ελληνικής επικράτειας χωρίς κανένα εμπόδιο. Ούτε από την εθνική κυριαρχία, ούτε από οποιαδήποτε άλλη ασυλία ή νομικό κόλλημα. Σ’ αυτό η νέα δανειακή σύμβαση είναι πολύ πιο προχωρημένη και ξεκάθαρη από την πρώτη σύμβαση δανειακής διευκόλυνσης του Μαίου 2010 Να πώς γίνεται η ερμηνεία των δεσμεύσεων της νέας δανειακής σύμβασης με βάση τη γνωμοδότηση του Νομικού Συμβούλου του ελληνικού κράτους (Παράρτημα 2 της νέας σύμβασης): Το να μιλήσει κανείς για ξεπούλημα ολκής είναι μάλλον λίγο.
Οπως και να ‘χει θυμηθείτε τι σημαίνει και για ποιον σκοπό έγινε το PSI τώρα που τα κόμματα της χρεοκοπίας θα σας τάζουν λαγούς με πετραχήλια. Σκεφτείτε όταν όλοι τους εν χορώ κίνδυνολογούν ότι χωρίς αυτούς η χώρα θα οδηγηθεί σε μια μεγάλη περίοδο ανασφάλειας.
Αλήθεια, γνωρίζουν τι σημαίνει ανασφάλεια; Να μην ξέρεις τι θα σου ξημερώσει αύριο. Να μην ξέρεις αν θα μπορείς να τα βγάλεις πέρα ακόμη και για τα πιο στοιχειώδη. Να μην ξέρεις αν θα έχεις να θρέψεις και να στεγάσεις την οικογένειά σου. Ποιος φυσιολογικός άνθρωπος μπορεί σήμερα να αισθάνεται σίγουρος ότι θα μπορέσει, αυτός και η οικογένειά του, να επιβιώσει μέσα στους επόμενους μήνες; Και να φανταστείτε ότι το πρώτο κύμα μέτρων του Μνημονίου 2 δεν έχει ακόμη εφαρμοστεί. Επομένως ψήφος στα κόμματα που έχουν δεσμευτεί με τα Μνημόνια και δανειακές συμβάσεις είναι ο μόνος σίγουρος δρόμος όχι μόνο για την οριστική καταδίκη της χώρας και του λαού της σε μια πορεία αφρικανοποίησης χωρίς επιστροφή.
Αντίθετα, η ανατροπή των Μνημονίων και η καταγγελία των Συμφωνιών με τις οποίες μας αλυσόδεσαν ερήμην μας, είναι ο μόνος δρόμος για να αποκατασταθεί η σταθερότητα πρώτα και κύρια για τη μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Για να αρχίσει ξανά ο Ελληνας να ελπίζει ότι ο ίδιος και τα παιδιά του θα βρίσκουν δουλειά με προοπτική στην πατρίδα τους και με εισόδημα που θα εξασφαλίζει την ευημερία τους, τον οικογενειακό τους προγραμματισμό, την αξιοπρέπειά τους.
Ομως για να γίνει κάτι τέτοιο πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι: Πρέπει με κάθε τρόπο να ξεπλυθεί η χώρα από τη σύγχρονη κόπρο του Αυγεία. Από ολόκληρο τον συρφετό πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων, που ρήμαξαν για δεκαετίες αυτήν την έρμη τη χώρα και την οδήγησαν στη χρεοκοπία.
Πρέπει εμείς οι ίδιοι, εμείς η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού, να πάρουμε τη χώρα στα χέρια μας. Πρέπει να πιστέψουμε επιτέλους ότι αυτός ο ευλογημένος τόπος μας ανήκει. Οχι στα λόγια, αλλά στην πράξη. Και μας ανήκει όχι για να τον πουλήσουμε σε τιμή ευκαιρίας, αλλά για να εξασφαλίσουμε το μέλλον μας και το μέλλον των γενιών που έρχονται.
Κι όταν γίνει αυτό ακόμη κι ο πιο φοβισμένος Ελληνας σήμερα θα ανακαλύψει με έκπληξη πόσο γρήγορα ανατάσσεται αυτή η χώρα, πόσο γρήγορα μπορεί να δει γνήσια βελτίωση στην ίδια την ζωή του και τις προοπτικές του.
Κυριακή 25 Μαρτίου 2012
Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ! Ο ΓΕΡΟΣ ΤΟΥ ΜΩΡΙΑ!
Βιογραφία [Επεξεργασία]
Προερχόταν από φημισμένη οικογένεια κλεφταρματολών. Το επώνυμο της οικογένειάς του αρχικά ήταν Τσεργίνης. Αργότερα, σύμφωνα με την οικογενειακή παράδοση που διηγείται ο ίδιος ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο παππούς του, Γιάννης Μπότσικας (Τσεργίνης), υιοθέτησε το «Κολοκοτρώνης» ως οικογενειακό όνομα, σαν μετάφραση του αρβανίτικου παρωνυμίου "Μπιθεκούρας" που του αποδόθηκε από κάποιον Αρβανίτη[1]. Ο Κολοκοτρώνης γεννήθηκε στο Ραμαβούνι της Μεσσηνίας, καταγόταν από το Λιμποβίσι της Καρύταινας και πέρασε τα παιδικά του χρόνια στην Αλωνίσταινα της Αρκαδίας που ήταν τόπος καταγωγής της μητέρας του, Ζαμπία Κωτσάκη (εκεί κατέφυγαν οι δυο τους μετά τον θάνατο του πατέρα). Ο πατέρας του Θεόδωρου, Κωνσταντής Κολοκοτρώνης, πήρε μέρος στην ένοπλη εξέγερση που υποκινήθηκε από την Αικατερίνη Β' της Ρωσίας το 1770 και σκοτώθηκε μαζί με δύο αδελφούς και τον φημισμένο Παναγιώταρο στον πύργο της Καστάνιτσας από τους Τούρκους. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης εισχώρησε στα σώματα των κλεφτών της Πελοποννήσου και στα 15 του έγινε καπετάνιος. Έχοντας αποκτήσει πείρα και στη θάλασσα ως κουρσάρος, το 1805 πήρε μέρος στις ναυτικές επιχειρήσεις του ρωσικού στόλου κατά τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο.
Θεόδωρος Κολοκοτρώνης
Έφιππος Κολοκοτρώνης μπροστά από το κτίριο της παλιάς Βουλής
Τον Ιανουάριο του 1806 και ενώ βρισκόταν στην Πελοπόννησο βγήκε διάταγμα δίωξής του. Αποτέλεσμα αυτού ήταν να ακολουθήσει πολύμηνη περιπετειώδης και δραματική καταδίωξή του από τους Τούρκους σε πολλά χωριά και πόλεις της Πελοποννήσου. Κατάφερε - μαχόμενος - να διαφύγει τελικά με πλοιάριο, φεύγοντας από περιοχή στα ανατολικά του Λακωνικού κόλπου και περνώντας στα ρωσοκρατούμενα Κύθηρα με ενδιάμεση στάση στην Ελαφόνησο λόγω κακοκαιρίας. Από το 1810 υπηρέτησε στο ελληνικό στρατιωτικό σώμα του αγγλικού στρατού στη Ζάκυνθο και τιμήθηκε με τον βαθμό του ταγματάρχη για τη δράση του εναντίον των Γάλλων.
Το 1818 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και άρχισε να προετοιμάζει την Επανάσταση στην Πελοπόννησο. Ως απεσταλμένος της στη Μάνη σήκωσε τη σημαία της Επανάστασης στην Καλαμάτα στις 23 Μαρτίου 1821. Πρωταγωνίστησε σε πολλές στρατιωτικές επιχειρήσεις του αγώνα, όπως στη νίκη στο Βαλτέτσι (14 Μαΐου 1821), στην άλωση της Τριπολιτσάς (23 Σεπτεμβρίου 1821), στην καταστροφή της στρατιάς του Δράμαλη στα Δερβενάκια (26 Ιουλίου 1822), όπου διέσωσε τον Αγώνα στην Πελοπόννησο, αφού πρυτάνευσαν η ευφυΐα και η τόλμη του στρατηγικού του νου. Οι επιτυχίες αυτές τον ανέδειξαν σε αρχιστράτηγο της Πελοποννήσου. Στη διάρκεια του Εμφυλίου πολέμου πολλές φορές προσπάθησε να αμβλύνει τις αντιθέσεις ανάμεσα στους αντιπάλους, αλλά παρόλα αυτά δεν απέφυγε τη ρήξη. Μετά από ένοπλες συγκρούσεις, ο ίδιος και ο γιος του συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν στο Ναύπλιο.
Αξιοσημείωτη είναι η αναφορά του Κολοκοτρώνη στα απομνημονεύματά του σχετικά με την κατάληψη της Τριπολιτσάς:
Το 1818 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και άρχισε να προετοιμάζει την Επανάσταση στην Πελοπόννησο. Ως απεσταλμένος της στη Μάνη σήκωσε τη σημαία της Επανάστασης στην Καλαμάτα στις 23 Μαρτίου 1821. Πρωταγωνίστησε σε πολλές στρατιωτικές επιχειρήσεις του αγώνα, όπως στη νίκη στο Βαλτέτσι (14 Μαΐου 1821), στην άλωση της Τριπολιτσάς (23 Σεπτεμβρίου 1821), στην καταστροφή της στρατιάς του Δράμαλη στα Δερβενάκια (26 Ιουλίου 1822), όπου διέσωσε τον Αγώνα στην Πελοπόννησο, αφού πρυτάνευσαν η ευφυΐα και η τόλμη του στρατηγικού του νου. Οι επιτυχίες αυτές τον ανέδειξαν σε αρχιστράτηγο της Πελοποννήσου. Στη διάρκεια του Εμφυλίου πολέμου πολλές φορές προσπάθησε να αμβλύνει τις αντιθέσεις ανάμεσα στους αντιπάλους, αλλά παρόλα αυτά δεν απέφυγε τη ρήξη. Μετά από ένοπλες συγκρούσεις, ο ίδιος και ο γιος του συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν στο Ναύπλιο.
Αξιοσημείωτη είναι η αναφορά του Κολοκοτρώνη στα απομνημονεύματά του σχετικά με την κατάληψη της Τριπολιτσάς:
Όταν έμβηκα εις την Τριπολιτσά, με έδειξαν τον Πλάτανο εις το παζάρι όπου εκρέμαγαν τους Έλληνας. Αναστέναξα και είπα: «Άιντε, πόσοι από το σόγι μου και από το έθνος μου εκρεμάσθηκαν εκεί», και διέταξα και το έκοψαν.
Άγαλμα του Θ. Κολοκοτρώνη στα Δερβενάκια
Ο Σουλτάνος ζήτησε τη βοήθεια της Αιγύπτου για να σταματήσει την Επανάσταση, οπότε ο γιος του Μεχμέτ Αλή και διάδοχος του αιγυπτιακού θρόνου Ιμπραήμ αποβιβάστηκε το 1825 στην Πελοπόννησο. Η Σφακτηρία και το Ναυαρίνο έπεσαν στα χέρια των Αιγυπτίων και τότε ο Κολοκοτρώνης αποφυλακίστηκε για να αντιμετωπίσει τον Ιμπραήμ μαζί με τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη. Χωρίς πολυάριθμο στρατό ξεκίνησε και πάλι τον κλεφτοπόλεμο, που διήρκεσε ως το 1828, όταν στην Ελλάδα έφτασε το στράτευμα του στρατηγού Μεζόν με εντολή του Καρόλου Ι´ της Γαλλίας για να διασώσει την Ελλάδα από τα αιγυπτιακά στρατεύματα (η Γαλλική Εκστρατεία του Μωριά).
Αξίζει να τονιστεί η στρατηγική φυσιογνωμία του Κολοκοτρώνη, καθώς διοικούσε τα στρατεύματα με ιδιοφυή τρόπο, χρησιμοποιώντας τις τακτικές του κλεφτοπολέμου, ώστε να μπορεί να αντεπεξέρχεται το στράτευμα στην αριθμητική υπεροχή του αντιπάλου. Ενδεικτικό της δυσκολίας του αγώνα του 21 είναι το παρακάτω απόσπασμα από τα απομνημονεύματα του.
Ως το τέλος της Επανάστασης ο Κολοκοτρώνης συνέχισε να διαδραματίζει ενεργό ρόλο στα στρατιωτικά και πολιτικά πράγματα της εποχής.
Τα όπλα και η περικεφαλαία του Κολοκοτρώνη
O Ιμπραΐμης μου επαράγγειλε μια φορά διατί δεν στέκω να πολεμήσωμεν (κατά μέτωπον). Εγώ του αποκρίθηκα, ας πάρη πεντακόσιους, χίλιους, και παίρνω και εγώ άλλους τόσους, και τότε πολεμούμε, ή αν θέλη ας έλθη και να μονομαχήσωμεν οι δύο. Αυτός δεν με αποκρίθηκε εις κανένα. Και αν ήθελε το δεχθή το έκαμνα με όλην την καρδιάν, διότι έλεγα αν χανόμουν, ας πήγαινα, αν τον χαλούσα, εγλύτωνα το έθνος μου.Επίσης μεγάλη σημασία έδινε στην καταστροφή των πόρων (τροφές - ζωοτροφές) του αντιπάλου, καθώς και στην εξασφάλιση τροφής για το στράτευμα του. Αναγνώρισε πολλές φορές το έργο και τη σημασία των Ελλήνων κτηνοτρόφων, που εξασφάλιζαν με τα χιλιάδες ζώα τους τροφή για την υποστήριξη των μαχητών και γενικά της επανάστασης.
Ως το τέλος της Επανάστασης ο Κολοκοτρώνης συνέχισε να διαδραματίζει ενεργό ρόλο στα στρατιωτικά και πολιτικά πράγματα της εποχής.
Υπήρξε ένθερμος οπαδός της πολιτικής του Καποδίστρια και πρωτοστάτησε στα γεγονότα για την ενθρόνιση του Όθωνα. Το 1833, όμως, οι διαφωνίες του με την Αντιβασιλεία τον οδήγησαν, μαζί με άλλους αγωνιστές, πάλι στις φυλακές του Ιτς-Καλέ στο Ναύπλιο με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας και στις 25 Μαΐου 1834, μαζί με τον Πλαπούτα, καταδικάστηκε σε θάνατο. Έλαβε χάρη μετά την ενηλικίωση του Όθωνα το 1835, οπότε και ονομάστηκε στρατηγός και έλαβε το αξίωμα του «Συμβούλου της Επικρατείας». Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Κολοκοτρώνης υπαγόρευσε στον Γεώργιο Τερτσέτη τα «Απομνημονεύματά» του, που κυκλοφόρησαν το 1851 με τον τίτλο Διήγησις συμβάντων της ελληνικής φυλής από τα 1770 έως τα 1836 και τα οποία αποτελούν πολύτιμη πηγή για την Ελληνική Επανάσταση. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης πέθανε μια νύχτα του 1843 από εγκεφαλικό επεισόδιο, επιστρέφοντας από γλέντι στα βασιλικά ανάκτορα.
Σημείο αναφοράς της ομιλίας του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη στη Πνύκα (1838) αποτελεί το παρακάτω απόσπασμα:
Παιδιά του ήταν ο Γιάννης, που έγινε στρατιωτικός και μετέπειτα πρωθυπουργός, ο Κωνσταντίνος, ο Πάνος, που δολοφονήθηκε το 1824, ο μετέπειτα συνονόματος Πάνος και η Ελένη, σύζυγος του Νικήτα Δικαίου.
Το ταφικό μνημείο του Κολοκοτρώνη στο Α' Νεκροταφείο της Αθήνας
Σημείο αναφοράς της ομιλίας του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη στη Πνύκα (1838) αποτελεί το παρακάτω απόσπασμα:
| « | Όταν αποφασήσαμε να κάμομε την Επανάσταση, δεν εσυλογισθήκαμε, ούτε πόσοι είμεθα, ούτε πως δεν έχομε άρματα, ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις, ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε: «Που πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα;», αλλά , ως μία βροχή, έπεσε σε όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας, και όλοι, και οι κληρικοί, και οι προεστοί, και οι καπεταναίοι, και οι πεπαιδευμένοι, και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση. | » |
Παιδιά του ήταν ο Γιάννης, που έγινε στρατιωτικός και μετέπειτα πρωθυπουργός, ο Κωνσταντίνος, ο Πάνος, που δολοφονήθηκε το 1824, ο μετέπειτα συνονόματος Πάνος και η Ελένη, σύζυγος του Νικήτα Δικαίου.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)