“Τα συλλυπητήρια Τραμπ σ΄ όσους τον είχαν ήδη “θάψει”!

Του  Μιχαήλ Στυλιανού

Λοιπόν, σ υ λ λ υ π η τ ή ρ ι α.

Συλλυπητήρια κατ’ αρχήν στους Ελλαδίτες «ενημερωτές της κοινής γνώμης», παρουσιαστές και παρουσιάστριες της T V, ανταποκριτές, αρθρογράφους, σχολιαστές και αναλυτές του συνόλου των ΜΜΕ, που ποντάρισαν και τα ρέστα τους (σε μόρφωση, κρίση, επαγγελματική δεοντολογία και εθνική αξιοπρέπεια), λειτουργώντας ως εκλογικοί ατζέντηδες της Χίλλαρυ Κλίντον, και  περιλούοντας με χλευασμό τον αντίπαλό της. Και αυτό σ’ όλη τη διάρκεια του προεκλογικού αγώνα, χωρίς ενδοιασμούς και επιφύλαξη, με ακατανόητο προσωπικό πάθος και προφανώς ανυποψίαστοι για την γελοιότητα να πιθηκίζουν –στη λάθος χώρα- την  αυτοκαταστροφική εξωνημένη δημοσιογραφία, και τον άσεμνο προπαγανδιστικό λόγο και γραφή των Αμερικανών σύντεχνών τους.

Μα κανέναν δεν ξένισε το φαινόμενο πανστρατιάς των γνωστών αμερικανικών εφημερίδων, περιοδικών, ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών δικτύων, διακομιστών ΄Ιντερνετ και δημοσκοπικών οργανισμών, για την εξόντωση των αντιπάλων της Κλίντον, πρώτα του «αριστερού» δημοκρατικού αναμορφωτή Μπέρνι Σάντερς και στη συνέχεια του «ξενοφοβικού και μισογύνη φασίστα» Ντόναλντ Τραμπ;

Καμιά σκιά  δυσπιστίας και καμιά έφεση προς δημοσιογραφική διερεύνηση και αναζήτηση απαντήσεων στον πλούτο των αμερικανικών μέσων αδέσμευτης ενημέρωσης και στον θησαυρό πληροφοριών που άνοιξε η WikiLeaks με τα 55.000 e-mail της Χίλλαρυ και επιτελών της, που ξεσκέπαζαν άβυσσο εγκλημάτων και πλημμελημάτων.

Άμα φύγουμε από το ευρώ και την ΕΕ θα απομονωθούμε;

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το κείμενο που ακολουθεί, γράφτηκε τη Δευτέρα, 21 Ιανουαρίου 2013, από τον Δημήτρη Καζάκη και δίνει απαντήσεις σε αυτό που ακόμα και σήμερα, η αλήθεια είναι πολύ λιγότερο από ότι στο παρελθόν, φοβίζει τον κόσμο.Τι θα γίνει η Ελλάδα και οι Έλληνες μετά την απομάκρυνση από την ΕΕ και το Ευρώ;

Πριν από την ανάγνωση όμως, ας σκεφτεί ο καθένας στη θέση που βρίσκεται σήμερα και ας κοιτάξει λίγο πιο προσεκτικά που τον οδηγούν οι κατοχικές κυβερνήσεις και ας αποφασίσει. 

Θέλει να αργοπεθαίνει, αν και πολλοί ήδη έχουν αποδημήσει ή θέλει να ζήσει πρώτα ελεύθερος και σίγουρα πολύ καλλίτερα; 

Με δουλειά και εισόδημα, χωρίς χρέη και χωρίς το βραχνά τους; 

Θέλει να δει τα παιδιά του να ευημερούν στην πατρίδα τους ή να ξενιτεύονται με αβέβαιο το μέλλον τους; 

Ας αποφασίσει τι ακριβώς ζητάει.

Τώρα δε που έφθασε και η ώρα του παράλληλου νομίσματος, κάτι που ο ΓΓ του ΕΠΑΜ κατά κόρο έλεγε εδώ και 3 τουλάχιστον χρόνια και όλοι απορούσαν από που βγάζει αυτά τα συμπεράσματα, τώρα ας ετοιμαστούμε για τη νέα ομοβροντία ψεμμάτων. Άλλωστε τα παπαγαλάκια έχουν ξεκινήσει από ενωρίς τη δουλειά τους. 

Με πρώτο και καλλίτερο τον ανεκδιήγητο και ομιλούντα άψογα την Αγγλική και ψελλίζοντας τα Ελληνικά, κατοχικό υπουργό οικονομίας Τσακαλώτο. Τώρα θα ακούσουμε για τα καλά του εναλλακτικού νομίσματος, που θα το ονομάσουν και δραχμή οι αχρείοι, έτσι για τους συνειρμούς όσων επικαλούνται το Εθνικό νόμισμα, για θέσεις εργασίας 550.000 που θα δημιουργηθούν και τις αυξήσεις που θα πάρουν  οι μισθωτοί και άλλα πολλά. Όμως αυτό θα είναι το τυράκι για να το καταπιούμε εύκολα. 

Τη φάκα όμως θα την δουν οι Έλληνες μετά, όταν θα πληρώνουν τα δάνεια με ευρώ και θα χρειάζεται να αλλάζουν το εναλλακτικό, τότε να δούμε ποια θα είναι η καθημερινή ισοτιμία του.

Για όλα αυτά όμως θα ενημερώσουμε και θα μιλήσουμε εκτενώς στον κόσμο, με ότι μέσο διαθέτουμε. Αρκεί όμως και ο κόσμος να θέλει να ακούσει και να πάψει να τους φοβάται.

Για αυτό διαβάστε με προσοχή το παρακάτω άρθρο, έστω και αν είναι μεγάλο. Δεν γίνεται όμως να μιλήσει κανείς πιο καθαρά και με λιγότερα λόγια. 

Ακολουθεί το κείμενο του ΓΓ του ΕΠΑΜ  Δημήτρη Καζάκη

Σήμερα η Ελλάδα είναι μια από τις πιο απομονωμένες χώρες της υφηλίου. Ποια άλλη χώρα στον κόσμο παίρνονται τόσο καθοριστικές αποφάσεις για την τύχη της κι αυτή είναι απούσα; Να θυμηθούμε μόνο ότι στις τελευταίες συνόδους κορυφής της Ευρωένωσης (Eurogroup) που συνεδρίασαν στις Βρυξέλλες ο φερόμενος ως πρωθυπουργός της Ελλάδας, κ. Σαμαράς, δεν έκανε ούτε καν τον κόπο να μεταβεί εκεί. Καθόταν ήσυχα στου Μαξίμου και περίμενε την αναγγελία των αποφάσεων της συνόδου. Συνοδεία του κ. Ραίχενμπαχ και των επιτρόπων που έχουν εγκατασταθεί στην χώρα. Στις Βρυξέλλες βρισκόταν μόνο ο περιφερόμενος ως Υπουργός Οικονομικών, κ. Στουρνάρας, ο οποίος λειτουργούσε ως το παιδί για τα θελήματα. Του έλεγαν και αυτός μετά τα μετέφερε στην Αθήνα. Αυτή την κατάσταση βιώνει η χώρα από την πρώτη κιόλας στιγμή της ένταξής της στο καθεστώς των «μνημονίων» και της τρόικας. Ερήμην ακόμη και της επίσημης κυβέρνησης της χώρας, παίρνονται αποφάσεις που κρίνουν καθοριστικά το παρών και το μέλλον της.

Μπορεί λοιπόν να βρεθεί σήμερα άλλη πιο απομονωμένη χώρα στον κόσμο ολόκληρο; Ας μας πουν μία. Ούτε καν το Ιράν υπό καθεστώς εμπάργκο και η Κούβα υπό αμερικανικό αποκλεισμό δεν είναι τόσο απομονωμένη όσο σήμερα είναι η Ελλάδα. Κι ο λόγος είναι απλός. Ποιος σοβαρός επενδυτής, ποια σοβαρή χώρα θα συνάψει σχέσεις με ένα κράτος υπό αίρεση, με μια χώρα υπό κατοχή με επιτρόπους εγκατεστημένους στο έδαφός της, με συμβάσεις και δεσμεύσεις που θέτουν το συμφέρον των δανειστών πάνω από το εθνικό συμφέρον και τα δικαιώματα του λαού, με ένα κράτος που αποφασίζουν άλλοι γι’ αυτό στο Βερολίνο και στις Βρυξέλλες ή δεν ξέρω που αλλού σε ποια παρασκήνια; Ποιος; Είναι τυχαίο που οι ενδιαφερόμενοι είναι μόνο κάτι εμίρηδες από αραβικά κράτη υβρίδια και τυχοδιώκτες κερδοσκόποι που ξέρουν μόνο από αρπαχτές εν μέσω αναταραχής, κατάρρευσης και καταστροφής μιας χώρας;

Το επιχείρημα που λέει ότι άμα φύγουμε από την ευρωζώνη και επίσης αναγκαστούμε να φύγουμε από την Ευρωπαϊκή Ένωση, θα απομονωθούμε δεν έχει καμιά βάση. Είναι το ίδιο με το να ισχυριστεί κανείς ότι σπάζοντας τα δεσμά της υποδούλωσης, η χώρα και ο λαός που θα το κάνει θα απομονωθεί. Πότε έγινε κάτι τέτοιο; Πότε η διάλυση των δεσμών υποδούλωσης οδήγησε σε απομόνωση; 

Αντίθετα, το σπάσει η χώρα μας τα δεσμά από την ευρωζώνη και να απαλλαγεί από τον ζουρλομανδύα του ευρώ που έχει φορέσει η οικονομία της θα βρει την ελευθερία της για πολύπλευρες και πολυσχιδείς σχέσεις με όλες τις χώρες και τους λαούς ανά την υφήλιο με βάση τα δικά της ιδιαίτερα συμφέροντα, τις δικές ιεραρχήσεις και προτεραιότητες. Θα ανακαλύψει κυριολεκτικά έναν ολόκληρο καινούργιο κόσμο πρόθυμο να έρθει σε επαφή, να συνάψει σχέσεις και να οικοδομήσει δεσμούς σε αμοιβαία επωφελή βάση. Έναν κόσμο που σήμερα δεν μπορεί ούτε καν να πλησιάσει, μιας και τα δεσμά που της έχουν επιβληθεί από την ευρωζώνη δεν της επιτρέπουν να συνάπτει διακρατικές συμφωνίες χωρίς να μεσολαβούν και να κερδίζουν ιδιωτικά συμφέροντα. Δεν της επιτρέπουν να προχωρά σε συμφωνίες αντιπραγματισμού (κλίρινγκ, κλπ.) όπου συμφέρει την οικονομία της χώρα μας. Δεν της επιτρέπουν να βρει τις καλύτερες προσφορές αγαθών και υπηρεσιών από χώρες εκτός ευρώ γιατί έχουν επιβάλει καθεστώς προστασίας για τα προϊόντα των μεγάλων οικονομιών της ευρωζώνης (τιμές κατωφλίου, κλπ.) προκειμένου να εξαναγκάζουν χώρες σαν την Ελλάδα να αγοράζουν με μονοπωλιακά υψηλές τιμές από αυτές και όχι από το διεθνές εμπόριο. Δεν της επιτρέπουν να επιβάλει καθεστώς ανταγωνιστικής προστασίας της ντόπιας παραγωγής ώστε να μην σαρώνεται από τα τραστ και τα καρτέλ της ευρωζώνης. Δεν της επιτρέπουν να συνάψει στρατηγικές συμφωνίες με κράτη και οικονομίες εκτός ευρωζώνης προκειμένου να προμηθευτεί τεχνολογία, καύσιμα και στρατηγικά υλικά σε συμφέρουσες τιμές και με ανταποδοτικά οφέλη για την ανάπτυξη της εσωτερικής παραγωγής.

Για όλους αυτούς τους λόγους η Ελλάδα ως οικονομία ήταν πολύ πιο ανοιχτή στις οικονομικές της σχέσεις, είχε δηλαδή πολύ πιο πλούσιες οικονομικές δοσοληψίες με την δραχμή παρά με το ευρώ. Με το ευρώ το εμπόριό της κατά 67% ελέγχεται από 2-3 χώρες και ελάχιστες μονοπωλιακές εταιρείες που χάρις στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση μπορούν να επιβάλουν μονοπωλιακά υψηλές τιμές σε ότι διαθέτουν στην εσωτερική αγορά της Ελλάδας. Έτσι οι μεγάλες ευρωπαϊκές και μη αλυσίδες πουλούν από 25% έως 45% πιο ακριβά εντός της Ελλάδας, απ’ ότι στις άλλες χώρες της Ευρωένωσης, τα ίδια ακριβώς προϊόντα.

Με το εθνικό κρατικό νόμισμα και με την επιβολή καθεστώτος ελέγχου της κίνησης κεφαλαίου μαζί με ένα αναγκαίο καθεστώς επιλεκτικής ανταγωνιστικής προστασίας της εγχώριας παραγωγής, η χώρα δεν απομονώνεται. Αντίθετα αποκτά την δυνατότητα να διεκδικήσει ελεύθερες οικονομικές συναλλαγές με όλες τις χώρες της υφηλίου στην βάση του αμοιβαίου οφέλους, χωρίς βία και μονοπωλιακές δεσμεύσεις. Μόνο έτσι μπορεί η Ελλάδα να ανοιχθεί στην παγκόσμια οικονομία και να εκμεταλλευτεί τις ευκαιρίες που παρέχει σήμερα η διεθνοποίηση της παραγωγής και της οικονομικής ζωής. Κάτι που σήμερα είναι αδύνατο να κάνει.

Ναι, αλλά δεν θα αποκλειστεί η χώρα από την διεθνή αγορά ομολόγων; Μακάρι, αμήν και πότε! Ο αποκλεισμός της χώρας από τις αγορές χρέους δεν είναι ποινή, είναι ευλογία. Διότι η προσφυγή της χώρας σ’ αυτές είναι σήμερα ο βασικός μοχλός ελέγχου και εξάρτησης της οικονομίας και της κοινωνίας της από τις πιο αρπαχτικές δυνάμεις που την έχουν θέσει υπό κατοχή. Η Ελλάδα με εθνικό κρατικό νόμισμα δεν έχει ανάγκη να προσφεύγει στις διεθνείς αγορές χρέους για την κάλυψη ακόμη και χειρότερων ελλειμμάτων της. Αρκεί βέβαια να έχει καταγγελθεί το υφιστάμενο δημόσιο χρέος και να έχει διαγραφεί. Η Ελλάδα με εθνικό κρατικό νόμισμα μπορεί να χρηματοδοτεί την οικονομία της χωρίς να συσσωρεύει χρέος. Αυτό άλλωστε το έκανε χωρίς να κινδυνεύσει με χρεοκοπία, ούτε να έχει ανάγκη να καταφύγει σε εξωτερικό δανεισμό που να την έθετε σε κίνδυνο ολόκληρη την περίοδο της δραχμής, δηλαδή από το 1950 έως τα τέλη της δεκαετίας του ’90.

Ας δούμε τα διαθέσιμα στοιχεία. Από το 1945 έως το 1998 το συσσωρευμένο έλλειμμα του κράτους σε τρέχουσες τιμές ήταν 100,9 τρις δρχ. Πόσα από αυτά ήταν πληρωμές τοκοχρεολυσίων; Σύμφωνα πάντα με τα διαθέσιμα στοιχεία για την περίοδο 1959-1998 το ελληνικό δημόσιο πλήρωσε 89,3 τρις δρχ. σε τοκοχρεολύσια. Σε τρέχουσες τιμές. Δηλαδή πάνω από το 89% του συσσωρευμένου ελλείμματος του ελληνικού κράτους επί δραχμής ήταν τοκοχρεολύσια. Πόσο από αυτό το συσσωρευμένο έλλειμμα καλύφθηκε με δάνεια; Κατά 95,5 τρις δρχ. καλύφθηκε με νέο δανεισμό του ελληνικού κράτους. Από αυτό το νέο δανεισμό μόλις 6,5 τρις δρχ. πήγαν για να καλύψουν το πρωτογενές έλλειμμα του δημοσίου. Ποσοστό λιγότερο του 7% του νέου δανεισμού. Πόσο ήταν το συνολικό δημόσιο χρέος στις 31/12/1998; Το συνολικό χρέος της κεντρικής κυβέρνησης έφτανε τα 41,6 τρις δρχ. Αν θεωρήσουμε ότι στις 31/12/1959 το συνολικό δημόσιο χρέος ήταν 8 δις δρχ., τρέχουσες τιμές, τότε την περίοδο 1959-1998 το ελληνικό κράτος φορτώθηκε πρόσθετο χρέος 41,6 τρις δρχ., προκειμένου να δανειστεί και να καλύψει τα 6,5 τρις δρχ. πρωτογενές έλλειμμα.

Από τον συνολικό δανεισμό των 95,5 τρις δρχ., τα 86,3 τρις δρχ. ήταν προϊόν εντόκων γραμματίων και δημόσιας εγγραφής του εσωτερικού. Με άλλα λόγια πάνω από το 90% ήταν σε δραχμές και αντλούνταν από την εσωτερική αποταμιευτική αγορά και καθώς τα οικονομικά σύνορα της χώρας ήταν υπό έλεγχο το προϊόν αυτού του δανεισμού παρέμενε εντός της ελληνικής οικονομίας και επανεπενδυόταν σ’ αυτήν αναγκαστικά. Τα υπόλοιπα 9,2 τρις δρχ. ήταν προϊόν δανεισμού από το εξωτερικό σε σκληρό νόμισμα, κυρίως δολάριο, μάρκο και γιεν. Επομένως η εξάρτηση του ελληνικού κράτους από το εξωτερικό, από την διεθνή τραπεζική αγορά για την κάλυψη του δικού του ελλείμματος δεν υπερέβαινε το 9% του συσσωρευμένου ελλείμματός του. 

Φαντάζεστε τι γοητεία ασκούσε για τις ευρωπαϊκές τράπεζες μια χώρα με άθλια δημοσιονομική κατάσταση και τέτοιο χρέος; Ωστόσο για να μπορέσουν να κερδοσκοπήσουν με το δημόσιο χρέος της χώρας, θα έπρεπε η ελληνική οικονομία να ανοιχτεί στην ελεύθερη κίνηση κεφαλαίου και το ελληνικό κράτος να χάσει την προστασία του δικού του νομίσματος. Έτσι κι έγινε. Όταν μπήκαμε στο ευρώ ολόκληρο το δημόσιο χρέος της χώρας μετατράπηκε σε ευρώ και επομένως ο δανεισμός της χώρας ήταν υποχρεωτικό να αντληθεί από τις διεθνείς αγορές με όρους διεθνών αγορών, όπως ακριβώς γινόταν πριν με τον εξωτερικό δανεισμό της χώρας. Επίσης με το άνοιγμα των αγορών κεφαλαίων και την ελεύθερη κίνηση κεφαλαίου, κανείς δεν μπορούσε να σταματήσει την εξαγωγή στο εξωτερικό ή να εξαναγκάσει το προϊόν του δανεισμού να επανεπενδυθεί στην ελληνική οικονομία. Κι έτσι ο τεράστιος όγκος αποπληρωμής τοκοχρεολυσίων που έφτασε το 2009 να ξεπερνά το 44% του ΑΕΠ να διοχετεύεται στο εξωτερικό από τους κατόχους ομολόγων της χώρας.

Στις 31/12/2001 το χρέος της κεντρικής κυβέρνησης ανερχόταν σε 145,7 δις ευρώ, από 121, 9 που ήταν το 1998. Έως τις 31/12/2009 το δημόσιο χρέος της χώρας εκτινάχθηκε στα 298,5 δις ευρώ. Με άλλα λόγια στα 7 χρόνια του ευρώ το δημόσιο χρέος αυξήθηκε κατά 152,8 δις ευρώ. Περισσότερο δηλαδή από το σύνολο του δημοσίου χρέους που συσσωρεύτηκε στην Ελλάδα της δραχμής από το τέλος του πολέμου μέχρι το 2001, τα τελευταία 50 και πλέον χρόνια της μεταπολεμικής ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας. Η Ελλάδα παραδοσιακά χώρα υποδοχής ξένου κεφαλαίου από 25,2% του ΑΕΠ που ήταν το 1998 η καθαρή εισροή ξένου κεφαλαίου εκτινάχθηκε από τον πρώτο χρόνο του ευρώ (2002) στο 52,9% του ΑΕΠ. Το 2009 η καθαρή εισροή κεφαλαίου στην Ελλάδα έφτασε το 89,6% του ΑΕΠ, ενώ το 2010 ξεπέρασε το 98,4%. Ποσοστό που υστερεί την ίδια χρονιά μόνο από αυτό της Πορτογαλίας (107,3%) και της Ουγγαρίας (112,8%) στο σύνολο των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τα στοιχεία αυτά αποδεικνύουν το τεράστιο ψέμα που διαδίδεται από επίσημα χείλη ότι η ελληνική οικονομία δεν προσελκύει ξένα κεφάλαια. Ενώ η αλήθεια είναι ότι η ελληνική οικονομία σ’ ολόκληρη την περίοδο του ευρώ προσέλκυσε ξένα κεφάλαια σε ύψος ρεκόρ, τρίτη κατά σειρά σ’ όλες τις οικονομίες της Ε.Ε.. Μόνο που αυτά τα κεφάλαια κατά 90% κατευθύνθηκαν στην κερδοσκοπία με το χρέος της χώρας. Αυτός ήταν ένας από τους βασικούς σκοπούς για τον οποίο βάλανε την υπερχρεωμένη ελληνική οικονομία στην ευρωζώνη. 

Το γεγονός βέβαια ότι με την παλιά δραχμή το δημόσιο χρέος της χώρας ήταν ελέγξιμο δεν σημαίνει ότι πρέπει να γυρίσουμε σ’ αυτή την περίοδο και σ’ εκείνη την διαχείριση της δραχμής.Αντίθετα, θα πρέπει να ξεκινήσουμε από το μηδέν ανοικοδομώντας την οικονομία μας με το νέο εθνικό κρατικό νόμισμα έτσι ώστε να εξασφαλίσουμε ότι όλα θα γίνουν προς το συμφέρον της πλειοψηφίας του εργαζόμενου λαού.

Βέβαια πολλοί φοβούνται ότι μια τέτοια σύγκρουση με την ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση θα προκαλέσει εντάσεις τέτοιες που ίσως να οδηγηθούμε στον πόλεμο, με την Ελλάδα να πέφτει θύμα της διατεταγμένης επιθετικότητας της Τουρκίας. Ο φόβος του πολέμου σήμερα προέρχεται μόνο ή κύρια από το αν συνεχιστεί η πορεία διάλυσης και κατάρρευσης της χώρας, αλλά και η πορεία ομοσπονδοποίησης της Ευρώπης. Η σημερινή κρίση κρύβει στο εσωτερικό της τέτοιες δυναμικές πολέμου, ανάλογες με εκείνες της κρίσης του μεγάλου κραχ 1929-33. Επομένως όσο συνεχίζεται η πορεία αυτή τόσο της χώρας, όσο και της ΕΕ, είναι σίγουρο ότι θα μπούμε σε μια περίοδο μεγάλων αναταραχών και πολέμων. 

Ο μόνος τρόπος για να αποτραπεί κάτι τέτοιο είναι η παρέμβαση των λαών. Δείτε πόσο αποτελεσματική είναι η παρέμβαση του λαού, από το παράδειγμα της γείτονος Τουρκίας. Δόθηκε εντολή από την Ουάσινγκτον στον Ερντογκάν να επιτεθεί στην Συρία. Μόλις είδε ο τουρκικός λαός ότι οι προβοκάτσιες του τουρκικού κράτους άνοιγαν τον δρόμο για ευθεία πολεμική αναμέτρηση με την Συρία, τότε ξεσηκώθηκε σε τόσο μαζικές διαδηλώσεις που εξανάγκασε την κυβέρνησή του να αναδιπλωθεί άρδην. Το ίδιο θα συμβεί και με την επικράτηση του ελληνικού λαού. Μια Ελλάδα στα χέρια του λαού της θα αποτελέσει παράγοντα σταθερότητας στην περιοχή και ευρύτερα. Η τράπουλα αναγκαστικά θα ξαναμοιραστεί και με τον λαό στο πόδι θα δοθούν τεράστιες δυνατότητες στην εξωτερική πολιτική της χώρας, αλλά και στις διεθνείς της σχέσεις.

Κατά τη γνώμη μου η λαοκρατούμενη Ελλάδα οφείλει να ακολουθήσει ανοιχτή, πολυκεντρική εξωτερική πολιτική και διεθνείς σχέσεις. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να έχουμε προνομιακή σχέση με κανέναν. Ανοιχτοί με όλους και σε ισότιμη βάση. Διαθέτουμε ένα τρομακτικό γεωστρατηγικό πλεονέκτημα, την θέση μας. Αν την αξιοποιήσουμε θα βρεθούμε σε εξαιρετικά πλεονεκτική θέση. Ταυτόχρονα η Ελλάδα οφείλει να διεθνοποιήσει τη θέση και το ρόλο της. Θα πρέπει να πρωτοστατήσει στον αγώνα ενάντια στη διεθνή τραπεζοκρατία και τους οργανισμούς της, δημιουργώντας συμμαχίες και κοινά μέτωπα με χώρες με ανάλογα προβλήματα χρέους και καταπίεσης. Θα πρέπει να πρωτοστατήσει – στο μέτρο του δυνατού – σε ένα νέο κίνημα αδεσμεύτων παγκόσμια με στόχο την αποτροπή του πολέμου ως μεθόδου «λύσης» των διαφορών ανάμεσα σε κράτη, να αποκλειστεί η με οποιαδήποτε μορφή στρατιωτική επέμβαση εναντίον άλλων κρατών, να διαγραφεί το χρέος από τις χώρες που υποφέρουν από υπερχρέωση, να τεθούν διεθνείς ανελαστικοί κανόνες, ρυθμίσεις και όρια στις διεθνείς αγορές κεφαλαίου, να διαλυθούν οι μηχανισμοί παγκόσμιας κυριαρχίας, όπως το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα, το ΠΟΕ, η ΕΕ, κοκ. Με τον τρόπο αυτό η λαοκρατούμενη Ελλάδα έχει όλα τα προσόντα να πρωταγωνιστήσει στις διεθνείς εξελίξεις με πολυποίκιλες συμμαχίες ώστε να πάψει μια για πάντα να είναι καρπαζοεισπράκτορας μια ζωή.

Τέλος, βασική συνιστώσα της εγκαθίδρυσης καθεστώτος αυθεντικής δημοκρατίας σ’ αυτόν τον τόπο πρέπει να είναι ένα νέο Σύνταγμα. Σ’ αυτό το Σύνταγμα θα πρέπει να υπάρχει πρόβλεψη τέτοια ώστε να μην επιτρέπει σε καμιά κυβέρνηση στο μέλλον να καταφύγει στις διεθνείς αγορές χρέους, ούτε να ανακινήσει ξανά θέμα διαγραμμένων χρεών. Να κατακτήσουμε ένα αληθινά δημοκρατικό πολίτευμα όπου ο ίδιος ο λαός θα έχει το πάνω χέρι και κανένας δεν θα μπορεί να εκμεταλλευθεί την ψήφο του για τους δικούς του σκοπούς, ή να την μεταχειριστεί ως λευκή επιταγή. Κι αυτό δεν μπορεί να γίνει αλλιώς εκτός από την σύγκληση Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης με σκοπό την σύνταξη και ψήφιση νέου αληθινά δημοκρατικού Συντάγματος. Με τον τρόπο αυτό ο ελληνικός λαός θα αποκτήσει για πρώτη φορά την ελευθερία να επανιδρύσει το κράτος του και να πει μια και καλή στους ξένους δανειστές του, «νέο μαγαζί, υπό νέα διεύθυνση. Βρείτε τα με τους προηγούμενους…»

Το 2050 η Ελλάδα θα είναι μια άλλη χώρα...

Άρθρο του   Αναστάσιου Λαυρέντζου 

Ενώ η Ελλάδα παραμένει εγκλωβισμένη στο τέλμα της οικονομικής κρίσης, σε ένα άλλο πεδίο – πολύ πιο θεμελιώδες – συντελούνται διεργασίες, οι οποίες θα αλλάξουν μεσοπρόθεσμα την πληθυσμιακή της υπόσταση: η μία διεργασία είναι η εν εξελίξει και πλέον επιταχυνόμενη δημογραφική της κατάρρευση και η άλλη είναι η αθρόα είσοδος μεταναστών και προσφύγων, φαινόμενο το οποίο θα μας συνοδεύσει στις επόμενες δεκαετίες...

Γιατί καταρρέει δημογραφικά ο ελληνικός πληθυσμός;

Η δημογραφική κατάρρευση του ελληνικού πληθυσμού ξεκίνησε τυπικά στη δεκαετία του 1980, όταν οι γεννήσεις ανά έτος μειώθηκαν από τις 160 στις 100 χιλιάδες και αντίστοιχα η γονιμότητα των Ελληνίδων έπεσε στα 1,3-1,4 παιδιά ανά γυναίκα, δηλαδή κάτω από το όριο ανανέωσης των γενεών (2,1 παιδιά ανά γυναίκα). Για περισσότερο από μια 25ετία λοιπόν, κάθε Ελληνίδα δεν γεννά τα δύο παιδιά που απαιτούνται, ώστε (κατά μέσο όρο) να φέρει στη ζωή μια κόρη που θα την αντικαταστήσει, και άρα κάθε γενιά γυναικών είναι μικρότερη από την προηγούμενη. Αυτή είναι η «περίφημη» παγίδα χαμηλής γονιμότητας στην οποία όταν εγκλωβίζεται ένας πληθυσμός, εισέρχεται σε ένα αυτοτροφοδοτούμενο και ως εκ τούτου ασταμάτητο καθοδικό σπιράλ...

Γιατί οι συνέπειες της υπογεννητικότητας μόλις τώρα γίνονται ορατές;

Οι παραπάνω εξελίξεις δεν έδωσαν έως τώρα πολύ ορατά αποτελέσματα, γιατί οι μεταναστευτικές εισροές της δεκαετίας του 1990 και οι γεννήσεις των αλλοδαπών (περίπου 17% στο σύνολο) «μασκάρησαν» κάπως το ελληνικό δημογραφικό πρόβλημα. Ως σύνολο λοιπόν ο πληθυσμός της χώρας περέμεινε περίπου σταθερός στη δεκαετία 2001-2010, αλλά στις αρχές της ο ελληνογενής πληθυσμός ήδη είχε εισέλθει σε τροχιά συρρίκνωσης, ενώ παράλληλα συνέχισε να γερνά... (Σημείωση: Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΗΕ, ο ελληνικός πληθυσμός το 2015 ήταν ο 6ος πιο γηρασμένος στον κόσμο, με μέσο όρο ηλικίας τα 44 έτη.)

Με την εκδήλωση της οικονομικής κρίσης μετά το 2010, το ήδη υπάρχον ελληνικό δημογραφικό πρόβλημα επιτείνεται με διπλό τρόπο: από τη μια μεριά συμπιέζεται περαιτέρω η ήδη χαμηλή γονιμότητα του ελληνικού πληθυσμού, ενώ από την άλλη μεριά διαρρέει προς το εξωτερικό σημαντικό τμήμα της ελληνικής νεολαίας, παίρνοντας μαζί του και τις γεννήσεις που θα παρήγε... Δηλαδή έχει δημιουργηθεί ο ίδιος καταστροφικός συνδυασμός αρνητικού ισοζυγίου γεννήσεων-θανάτων και αρνητικού μεταναστευτικού ισοζυγίου γηγενών, τον οποίο γνώρισε η Βουλγαρία μετά το 1990 με συνέπειες δραματικές για τον πληθυσμό της, ο οποίος μέσα σε 25 χρόνια συρρικνώθηκε από τα 9 στα 7 εκατομμύρια (!) και σήμερα συνεχίζει να μειώνεται με έναν από τους ταχύτερους ρυθμούς στον κόσμο...

Ποιές είναι οι προβλέψεις για την εξέλιξη του ελληνικού πληθυσμού;

Το παράδειγμα της Βουλγαρίας μας δείχνει ξεκάθαρα τί περιμένει την Ελλάδα: Για να έχουμε μια ποσοτική αίσθηση των όσων θα συμβούν, αναφέρουμε ότι σύμφωνα με τις δημογραφικές προβολές της Eurostat (2013), αναμένεται ότι στο μέσον του 21ου αιώνα ο συνολικός πληθυσμός της Ελλάδας δεν θα ξεπερνά τα 9 εκατομμύρια (και βέβαια θα συνεχίσει να μειώνεται όσο η γονιμότητα θα παραμένει στα παρόντα επίπεδα). Αυτό όμως που είναι πιο συνταρακτικό είναι η βαθιά γήρανσή του η οποία σταδιακά θα συντελεστεί: από τα 9 εκατομμύρια του 2050, τα 3 εκατομμύρια θα είναι άνω των 65 ετών! Δηλαδή σε χρονική απόσταση μιας γενιάς ο ελληνικός πληθυσμός θα είναι ένας πληθυσμός στα πρόθυρα της δημογραφικής κατάρρευσης με ό,τι αυτό συνεπάγεται...

Αντικατάσταση πληθυσμού...

Την ίδια ώρα που συμβαίνουν αυτά, η Ελλάδα λόγω της γεωγραφικής της θέσης δέχεται μια αφόρητη μεταναστευτική πίεση από την Ασία και από την Αφρική, η οποία θα συνεχιστεί στις επόμενες δεκαετίες καθώς θα τροφοδοτείται από την καλπάζουσα δημογραφία, τη φτώχεια και την πολιτική αστάθεια που χαρακτηρίζουν πολλές χώρες αυτών των περιοχών, αλλά και από τις κλιματικές αλλαγές οι οποίες θα προκαλέσουν κύματα «κλιματικών προσφύγων». Με άλλα λόγια στις επόμενες δεκαετίες αναμένεται να συμβεί μια αντικατάσταση πληθυσμού με απρόβλεπτες κοινωνικές και πολιτικές συνέπειες...

Οι δύο παράλληλες εξελίξεις τις οποίες επισημαίνουμε εδώ οδηγούν πολλούς στο απλοϊκό συμπέρασμα ότι μέσω των μεταναστευτικών εισροών θα λυθεί το ελληνικό δημογραφικό πρόβλημα. Όμως το δημογραφικό έλλειμμα της χώρας είναι τόσο μεγάλο, ώστε μια ολοκληρωτική του κάλυψη με μεταναστευτικές εισροές θα σήμαινε ότι περίπου στο μέσο του τρέχοντος αιώνα θα μιλάμε για μια άλλη χώρα. Και το πρόβλημα βεβαίως εδώ δεν είναι μόνο η διατήρηση της πολιτιστικής της φυσιογνωμίας που ίσως κάποιους δεν τους συγκινεί ή δεν τους ενδιαφέρει, αλλά ότι μια τέτοια κοινωνία πολύ δύσκολα θα μπορέσει να είναι συνεκτική. Διότι κάτι τέτοιο θα είναι πρακτικά αδύνατο, αν τότε ο μισός περίπου νεανικός πληθυσμός θα προέρχεται από το Αφγανιστάν, το Πακιστάν ή χώρες της Αφρικής, δηλαδή θα συντίθεται από πληθυσμούς πολιτισμικά πολύ μακρινούς από τον ελληνικό...

Το μείζον πρόβλημα της χώρας είναι η επερχόμενη μεταβολή της πληθυσμιακής της υπόστασης

Τα παραπάνω σκιαγραφούν το μείζον πρόβλημα που καλούνται να αντιμετωπίσουν σήμερα οι πολιτικές και οι πνευματικές ηγεσίες της χώρας και το οποίο δεν είναι άλλο από την επερχόμενη (και μη αναστρέψιμη) μεταβολή της πληθυσμιακής της σύστασης. Η αναγνώριση της σημαντικότητας αυτού του ζητήματος καθόλου δεν θέτει στο περιθώριο την άμεση ανάγκη οικονομικής ανασύνταξης, η οποία όμως δεν είναι τελικά ο σκοπός, αλλά το μέσον για να παραμείνει αυτή η κοινωνία βιώσιμη. Διότι μια χώρα μπορεί να ζήσει και ως φτωχή. Δεν μπορεί όμως να υπάρξει χωρίς πληθυσμό ή με μια κοινωνία κατακερματισμένη, αποτελούμενη από ξένα ή και αντιτιθέμενα μεταξύτουςυποσύνολα... 
Τα στοιχεία προέρχονται από το βιβλίο του Αναστάσιου Λαυρέντζου, «Σιωπηρή Άλωση – Το Δημογραφικό και το Μεταναστευτικό πρόβλημα της Ελλάδας» (Εκδόσεις Πραγματεία).

Η πραγματικότητα είναι μία και απλή: το νόμισμα παίζει πρωταρχικό ρόλο.

Του Μιχάλη Αριδά*

Τεράστια κουβέντα έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό, για το θέμα του νομίσματος. Έχει τόσο μεγάλη σημασία, όπως λένε μερικοί, ή δεν παίζει ρόλο, αρκεί να έχεις δημοκρατία και παραγωγή;

Η πραγματικότητα είναι μία και απλή: το νόμισμα παίζει πρωταρχικό ρόλο. Δεν είναι απλά ένα κομμάτι χαρτί ή ένα μεταλλικό κέρμα. Έχει τεράστια σημασία ποιος το εκδίδει, δηλαδή αν είναι τσάμπα ή αν το δανείζεται το κράτος. Αν το δανείζεται, και μάλιστα με τόκο, έχουμε ένα de facto δημόσιο και ιδιωτικό χρέος, μιας και χωρίς χρήμα δεν κινείται η οικονομία. Έχει επίσης τεράστια σημασία, ποιος αποφασίζει την ποσότητα κυκλοφορίας του και αν θα έχουμε πληθωρισμό ή αποπληθωρισμό. Ένας Ρότσιλντ, είχε πει: Δώστε σε μένα τον έλεγχο του νομίσματος μιας χώρας και δε με νοιάζει ποιος φτιάχνει τους νόμους της…

Όλα τα κόμματα της Βουλής είναι αναφανδόν υπέρ του ευρώ και δε συζητάνε κάτι άλλο. Επικαλούνται, μάλιστα, βιβλικές καταστροφές, αν τολμήσει κάποιος και μιλήσει για εθνικό νόμισμα. Οι δέκα πληγές του Φαραώ ήταν για μικρά γατάκια, μπροστά στις ανείπωτες πληγές που θα μας πλήξουν, αν φύγουμε από το ζουρλομανδύα του ευρώ. Είναι πολλά τα λεφτά Άρη…

Όλα τα κόμματα της Βουλής; Το ΚΚΕ; Η Χρυσή Αυγή; Είναι υπέρ του ευρώ; Φυσικά και είναι. Ξεκάθαρα.

Ο Κουτσούμπας είπε για το ενδεχόμενο εθνικού νομίσματος, σε μια ομιλία στη Σύρο: «…είμαστε κάθετα αντίθετοι να φύγει η Ελλάδα από το ευρώ και να επιστρέψει σε εθνικό νόμισμα … έτσι όπως είναι η κατάσταση, με αυτούς τους συσχετισμούς δυνάμεων, όντας στο καπιταλιστικό σύστημα, όντας στην ΕΕ, όντας στην εξουσία που την έχουν συγκεκριμένοι, εάν πας σε δραχμή ή σε ένα άλλο νόμισμα όπως κι αν ονομαστεί αυτό, η κρατική χρεοκοπία και οι επιπτώσεις στο λαό μας θα είναι εξίσου μεγάλες όπως και με τη συμφωνία - μνημόνιο που υπογράφεται τώρα. Ακόμα και χειρότερες για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα…». Όσο έχουμε καπιταλισμό, καλύτερα να είμαστε στο ευρώ, λοιπόν. Ούτε ο Άδωνις δεν τα λέει τόσο ωραία…

Ο Μιχαλολιάκος είπε στο bankingnews.gr:

- Ευρώ ή δραχμή κύριε Μιχαλολιάκο;

- Νικόλαος Μιχαλολιάκος: ... Η δραχμή είναι εθνικός τελικός στόχος, αλλά όχι τώρα. Για να υπάρξει εθνικό νόμισμα θα πρέπει να υπάρχει αυτάρκης εθνική παραγωγή. Η Ελλάδα έχει κατεστραμμένη εθνική παραγωγή άρα δεν μπορεί να έχει εθνικό νόμισμα.

Η Ελλάδα δεν έχει επιλογή αυτή την στιγμή. Για την Ελλάδα υπάρχει μόνο ευρώ και με σκληρούς όρους.

Ευρώ και ξερό ψωμί και η Χρυσή Αυγή.

Πολλοί εξωκοινοβουλευτικοί ακολουθούν την οδηγία του Ιουλίου 2015, του υπέρτατου άρχοντα, Σόιμπλε, ο οποίος θέλει διπλό ή παράλληλο νόμισμα για την Ελλάδα - και όχι έξοδο από το ευρώ. Ξέρει πως γρήγορα θα ξεφτιλιστεί το δεύτερο μαλακό νόμισμα - ότι και να είναι αυτό, IOU,

geuro, μαλακή δραχμή - και τότε θα έλθουν με το σκληρό ευρώ τους οι γερμανοί «επενδυτές» να αγοράσουν την Ελλάδα με ψίχουλα. Όπως τότε. Μας έδινε και 50 δις, για να του κάνουμε το χατίρι.

Ο Βαρουφάκης πρώτος μίλησε για IOU, τη μορφή παράλληλου νομίσματος, που πρότεινε ο αρχηγός.

Ο Καρατζαφέρης μίλησε για εσωτερικά ομόλογα για πληρωμή μισθών και συντάξεων. Το ίδιο πράγμα δηλαδή.

Ο Κατσανέβας σκίζεται υπέρ της πρότασης Σόιμπλε, που τη θεωρεί δώρο Θεού.

Πριν λίγους μήνες, μας προέκυψε και ένα άλλο πρόσωπο της πολιτικής, που ζητάει «απαραιτήτως και απαρεγκλίτως ένα παράλληλο νόμισμα». Η κυρία Ζωή Κωνσταντοπούλου. Να τη χαίρονται οι λίγοι θαυμαστές της.

Σκίζονται όπως βλέπετε, για το ποιος θα πάρει το χρίσμα από τον υπέρτατο, για να του πραγματοποιήσει το θέλημα.

Κι έτσι, ενώ όλα κυλούσαν όμορφα κι ωραία στο δυστυχισμένο προτεκτοράτο, πέτυχα μία προχθεσινή συνέντευξη στον Άκη Παυλόπουλο, που τάραξε τα ήσυχα νερά. Έχει τον τίτλο: «Ν. Γ. Μιχαλολιάκος στο Blue Sky: Μόνη λύση η διαγραφή του χρέους και η επιστροφή στο Εθνικό νόμισμα».

Ομολογώ ότι εξεπλάγην. Έχουμε δει πολλές οβιδιακές μεταμορφώσεις από πολιτικούς, αλλά τέτοια κωλοτούμπα, είναι γαλαξιακού επιπέδου! Αμέσως στρώθηκα να δω τη συνέντευξη. Και όντως, το λέει, όπως ακριβώς το γράφει ο τίτλος. Δεν πιστεύω στ΄ αυτιά μου. Τι έγινε τώρα; Οι ναζί, η σπορά των ηττημένων του ’45, το γύρισαν σε αληθινά πατριωτικά αιτήματα; Κατάλαβαν οι χιτλερικοί, αυτό που δεν κατάλαβαν οι αριστεροί; Πάει, χάλασε ο κόσμος.

Ώσπου ήλθε η αποκάλυψη, λίγα λεπτά αργότερα. Στην ερώτηση πως θα φύγουμε, η απάντηση ήταν: με σκληρή διαπραγμάτευση και παίρνοντας τα 50 δις (ίσως και παραπάνω, λόγω σκληρής διαπραγμάτευσης) του Σόιμπλε, για να του αδειάσουμε τη γωνιά.

Αυτό που μας λέει ο Μιχαλολιάκος, δεν είναι τίποτε άλλο από την πρόταση Σόιμπλε, στην παραλλαγή που πρότεινε ο διευθυντής του τμήματος Εξωτερικής Οικονομίας του γερμανικού Ινστιτούτου Ifo, Γκάμπριελ Φέλμπερμάιερ, προ εβδομάδος (δείτε άρθρο του Δημήτρη Καζάκη). Πασπαλισμένη με λίγη κουτοπονηριά.

Από τη στιγμή που κανένας δε μιλάει για τον τερματισμό του καθεστώτος κατοχής της χώρας μας, όλα αυτά τα σχέδια οδηγούν σε ένα πράγμα: μια μαλακή δραχμή, που θα ελέγχεται από τους «εταίρους», ώστε να οδηγηθούν όλες οι αξίες στην Ελλάδα κοντά στο μηδέν και να περάσουν τα πάντα, στα χέρια των γερμανικών κορακιών, με πολύ λίγο κόστος.

Μήπως, οι σπόροι των ηττημένων περνούν για τόσο χαζό και ηλίθιο το Σόιμπλε, που θα δώσει 50 και 100 δις στους Έλληνες, για να χάσει τη χρυσή αγελάδα που της πίνει το αίμα με το καλαμάκι; Γιατί μας τσακίζει, χρόνια τώρα; Γιατί λύσσαξε και πέτυχε το περίφημο Υπερταμείο ξεπουλήματος της Ελλάδας και μάλιστα με ξένη διοίκηση στην ουσία; Για να πει στους ιθαγενείς, πηγαίνετε στο καλό, τα αφήνω όλα και σας δίνω και 100 δις δώρο; Τόσο ψυχούλα είναι; Ποιος τα πιστεύει αυτά; Έλεος!!!

Ο Μιχαλολιάκος με αυτή την κίνηση, μπήκε στο κλαμπ των παραπάνω γιγάντων της πολιτικής, διεκδικώντας για τον εαυτό του, το ρόλο της μαριονέτας  του εκ Γερμανίας παρανοϊκού μισάνθρωπου.

Το ΕΠΑΜ είναι ο μόνος πολιτικός σχηματισμός, που μιλάει συνεχώς, από την αρχή, για έξοδο από την ΕΕ και το ευρώ και για μετάβαση σε νέο εθνικό νόμισμα και έχει πλήρες σχέδιο για να τα πετύχουμε. Να τυπωθεί χρήμα, το οποίο θα δοθεί στον κόσμο που το έχει ανάγκη και όχι στις τράπεζες. Να βοηθηθεί η παραγωγή, που τώρα εξοντώνεται. Να διαγραφούν τα χρέη νοικοκυριών, αγροτών, μικρομεσαίων, για να ανασάνει η χώρα και να επανεκκινήσει η μηχανή. Αυτά θα είναι από τις πρώτες κινήσεις μιας πατριωτικής δημοκρατικής κυβέρνησης. Μόνο έτσι, θα πάρουμε την Πατρίδα μας και τις ζωές μας πίσω. Τα υπόλοιπα είναι ημίμετρα, αποτέλεσμα ασχετοσύνης στην καλύτερη, προδοσίας στη χειρότερη.

ΥΓ. Να και το κερασάκι. Αντιγράφω από το Liberal.gr «Υπέρ της έκδοσης και κυκλοφορίας του "Geuro", ενός παράλληλου "δημοσιονομικού νομίσματος", όπως το περιγράφει, τάσσεται σε πρόσφατη ανάλυσή του ο νέος υπουργός Οικονομίας, Δημήτρης Παπαδημητρίου».

Είδατε πως δένει το γλυκό;

Καλώς τα δεχτήκαμε...

*Μιχάλης Αριδάς, μέλος της Π.Γ. του ΕΠΑΜ

Τι συμφέροντα εξυπηρετεί η ομιλούσα Ελληνικά νέα "κυβέρνηση" Τσίπρα;

Σημείωση: Καλό είναι να ακούμε και την κριτική της άλλης πλευράς, για να μην λέγεται ότι ασκείται μονόπλευρη κριτική! Τα "κουδούνια¨τα κρέμασαν πρώτα από όλους οι φίλοι και σύμμαχοι της "κυβέρνησης" που φυσικά δεν βρίσκονται στις τάξεις του ελληνικού λαού, αφού αυτός έχει ήδη πάρει τις αποφάσεις του και δεν αλλάζουν.  

Bild: Ισχυρή αμερικανική και όχι γερμανική επιρροή στην κυβέρνηση

Λίγο πριν την επίσκεψη του Αμερικανού πρόεδρου στην Αθήνα στις 14 Νοεμβρίου, ο Τσίπρας έδιωξε δύο απρόθυμους για μεταρρυθμίσεις υπουργούς. Ο Ομπάμα στήριζε πάντα τον Τσίπρα κατά των Ευρωπαίων και κυρίως της Γερμανίας και έστειλε συμβούλους στην Αθήνα. Τώρα η Αθήνα αναμένει ότι θα ταχθεί υπέρ της ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους. O λόγος της αισιοδοξία της είναι ότι, παράλληλα με τα διακριτικά μηνύματα της Ουάσινγκτον, ο Ομπάμα πρόσθεσε βραχυπρόθεσμα ακόμα έναν ευρωπαϊκό σταθμό, το Βερολίνο, γράφει η γερμανική εφημερίδα Bild.

Ακριβώς λίγο πριν την επίσκεψη από την Ουάσινγκτον, σημειώνει η γερμανική εφημερίδα, ο Τσίπρας προήγαγε ως υπουργό Οικονομίας τον Δημήτρη Παπαδημητρίου, έναν πρωτοστάτη της ελάφρυνσης του χρέους των Ελλήνων από τους Ευρωπαίους δανειστές. Ο Παπαδημητρίου είναι διευθυντής του Ινστιτούτου Levy Economics, μιας αμερικανικής δεξαμενής σκέψης και άριστα δικτυωμένος με αμερικανικούς πολιτικούς και οικονομικούς κύκλους. Θεωρείται ως αντίπαλος της βορειοευρωπαϊκής και ιδίως της γερμανικής πολιτικής της λιτότητας. Ηταν ο Παπαδημητρίου ο οποίος έπεισε τον Τσίπρα να ζητήσει ένα σχέδιο Μάρσαλ, ανάλογο με το αντίστοιχο των ΗΠΑ προς την μεταπολεμική Γερμανία.

Αυτό, όμως, το οποίο μοιάζει με πρώτη ματιά ως πρόοδος για τις μεταρρυθμίσεις και στρώσιμο του χαλιού για τον Ομπάμα είναι μετά από δεύτερη ματιά, σχολιάζει η γερμανική εφημερίδα, ένα τεράστιο χτύπημα κατά των πραγματικών μεταρρυθμιστών στην κυβέρνηση Τσίπρα και αναβάθμιση του εταίρου "Ανεξάρτητοι Ελληνες". Και τούτο διότι ο πρόεδρός του Πάνος Καμμένος παραμένει υπουργός Αμυνας και επιπλέον οι δεξιοί θα διαθέτουν και το υπουργείο Τουρισμού. Σημειωτέον ότι ο Καμμένος απέρριψε την μείωση του διογκωμένου στρατιωτικού προϋπολογισμού και είχε ταχθεί έντονα κατά την κατάργησης των φορολογικών προνομίων σε τουριστικά νησιά, κατά την Bild.

Βέβαια, οι υπουργοί Ναυτιλίας Θοδωρής Δρίτσας (ήταν κατά της ιδιωτικοποίησης των λιμανιών), ο υπουργός Πολιτισμού Αριστείδης Μπαλτάς (ήταν κατά της πώλησης του αεροδρομίου της Αθήνας, σ.σ. εννοεί το Ελληνικό προφανώς) και ιδίως ο υπουργός Ενέργειας Πάνος Σκουρλέτης (ήταν κατά της ιδιωτικοποίησης του τομέα της Ενέργειας) πρέπει να εγκαταλείψουν τη θέση τους. Οπως σημειώνει η Bild, στο εξαιρετικά ευαίσθητο υπουργείο Οικονομίας ο Τσίπρας απομακρύνει έναν από τους σημαντικότερους μεταρρυθμιστές. Παραμένει μεν υπουργός ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, αρμόδιος για τις διαπραγματεύσεις με τους διεθνείς δανειστές και την πολιτική λιτότητας της Ελλάδας. Πρόκειται για ένα μήνυμα προς τους δανειστές της πτωχευμένης χώρας ότι δηλαδή η πολιτική της λιτότητας και η μεταρρυθμιστική πολιτική συνεχίζονται, εκτιμά η γερμανική εφημερίδα.

Ο Τσίπρας, όμως, αναφέρει η εφημερίδα, απομακρύνει παράλληλα τον αρμόδιο για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής αναπληρωτή υπουργό Οικονομικών Τρύφωνα Αλεξιάδη, προφανώς διότι είχε ζητήσει δημόσια από τον Τσίπρα περισσότερες μεταρρυθμίσεις και θάρρος ιδίως για την αναδιοργάνωση του διογκωμένου δημόσιου τομέα που κατά τη γνώμη του είναι το κύριο πρόβλημα της χώρας.

Ένας ακόμα μεταρρυθμιστής υπουργός, τον οποίο βάζει στο περιθώριο ο Τσίπρας κατά τη γερμανική εφημερίδα, είναι ο υπουργός Εργασίας και Ασφαλίσεων Γιώργος Κατρούγκαλος, ο οποίος εισήγαγε στη χώρα απεχθείς συνταξιοδοτικές μεταρρυθμίσεις και περικοπές όπως επίσης και την αναδιοργάνωση την ασφαλιστικού συστήματος. Ως ενισχυμένo πάντως θεωρεί η Bild τον τομέα της αντιμετώπισης της προσφυγικής κρίσης, αφού ο Ιωάννης Μουζάλας θα διευθύνει το υπουργείο Μετανάστευσης.

Το ριζοσπαστικό αριστερό κυβερνών κόμμα του Τσίπρα κέρδισε καθαρά πέρυσι δύο εκλογές. Τώρα βρίσκεται περισσότερο από 15% πίσω από το φιλελεύθερο - συντηρητικό πρώην κυβερνητικό κόμμα Νέα Δημοκρατία. Η αντιπολίτευση ζητά εκλογές εδώ και βδομάδες, αλλά ο Τσίπρας τις απορρίπτει. Κατά τη γερμανική εφημερίδα, ο ανασχηματισμός της κυβέρνησης θεωρείται ότι είναι η τελευταία του προσπάθεια να τις αποφύγει.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η πιο αδίστακτη κατοχική κυβέρνηση ανασχηματίστηκε για να ολοκληρώσει την καταστροφή

                              του Όθωνα Κουμαρέλλα*                    

Τελικά ο προαναγγελθείς ανασχηματισμός έγινε και οι πολιτικές αναλύσεις που ακολούθησαν και ακολουθούν και επίσης διαβάζουμε, μάλλον επιφανειακές είναι και ασχολούμενες με τα επιφαινόμενα και όχι με την ουσία. Το αν π.χ. ο αρχιεπίσκοπος επέβαλε την απομάκρυνση του Φίλη, ή ότι ο ανασχηματισμός αποτελεί μια ανούσια ανακατανομή ρόλων σε μια καταρρέουσα κυβέρνηση. Φτωχοπροδρομικές αναλύσεις, προερχόμενες κυρίως από τα επιτελεία της ΝΔ, του Ποταμιού, ή του ΠΑΣΟΚ, που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η αναβάθμιση του ρόλου τους στην υπηρεσία του κατοχικού καθεστώτος. 

Στην πραγματικότητα ο Τσίπρας στριμωγμένος και χάνοντας ένα προς ένα τα ερείσματά του στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, άρχισε να αποτελεί κίνδυνο για το καθεστώς κατοχής, αφού παρουσιάζονταν αδύναμος να ασκήσει την προκαθορισμένη πολιτική που του επιβάλλονταν. Προχώρησε έτσι -αδίστακτος καθώς είναι- στη μοναδική επιλογή που είχε, προκειμένου να ανατρέψει τα δεδομένα.

Να πείσει τους ντόπιους, αλλά κυρίως τους ξένους επικυρίαρχους, ότι αποτελεί γι’ αυτούς -τουλάχιστον προσώρας- τη μοναδική τους επιλογή, προκειμένου να συνεχιστεί απρόσκοπτα και χωρίς απρόβλεπτες «περιπέτειες» η τελική παράδοση στις κατοχικές δυνάμεις -όπου αυτό μέχρι τώρα δεν είχε γίνει κατορθωτό- και η ολοκλήρωση του ξεπουλήματος της χώρας.

Αν δούμε την ανθρωπογεωγραφία της «νέας» 48μελούς συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, θα διαπιστώσουμε αμέσως, ότι απομακρύνθηκαν, ή άλλαξαν πόστο και ρόλο, όλοι όσοι είχαν δυσκολία στην απόλυτη εφαρμογή των προβλέψεων του 3^ου μνημονίου και των συνακόλουθων πολιτικών, ή είχαν ανεπανόρθωτα εκτεθεί και θα έπρεπε άλλοι να αναλάβουν το ρόλο του «αυτοφωράκια» όπως πολύ εύστοχα παρατήρησε σε σχόλιό του ο ευρηματικός «pitsirikos». Όμως ο σκληρός πυρήνας του «αριστερού» δωσιλογισμού κατέλαβε τις πρώτες θέσης μάχης, ενισχυόμενος με νέα «κατάλληλα» πρόσωπα.

Πρόκειται για την πιο αδίστακτη κατοχική κυβέρνηση στην υπηρεσία και κατ’ εντολήν των ξένων δανειστών και επικυρίαρχων, προκειμένου να κλείσουν το συντομότερο δυνατό όλες οι εκκρεμότητες από το 3^ο μνημόνιο και να ανοίξει ο δρόμος της οριστικής εκποίησης της χώρας μέσω του 4^ου μνημονίου και της αποκαλούμενης «λύσης Σόιμπλε» με την εφαρμογή διπλού νομισματικού συστήματος. Τα κατάλληλα πρόσωπα στις κατάλληλες θέσεις!

Βερναρδάκης, Σταθάκης, Πιτσιόρλας και το νέο φυντάνι από το «ινστιτούτο» Levy Δημήτρης Παπαδημητρίου, γνωστός από παλιά για τις απόψεις του υπέρ του διπλού νομισματικού στην πρώτη γραμμή, μαζί με τους Φλαμπουράρη, Λιάκο, Τσακαλώτο, Αχτσιόγλου, Σπίρτζη.

Με αυτούς εμπροσθοφυλακή ο Τσίπρας έδωσε το στίγμα της πλήρους και απόλυτης υποταγής και της χωρίς κανένα δισταγμό εκποίησης και διάλυσης της χώρας μετατρέποντάς την σε μια απέραντη ειδική οικονομική ζώνη τύπου υποσαχάριας Αφρικής.

Οι εξελίξεις θα είναι απ’ εδώ και εμπρός καταιγιστικές στο πεδίο του ξεπουλήματος, της καταβαράθρωσης των εισοδημάτων, καθώς και της πλήρους απαξίωσης κάθε δημόσιου, ή ιδιωτικού περιουσιακού στοιχείου, με τελική λύσητην κατοχύρωση στο διηνεκές του κατοχικού καθεστώτος μέσω της εφαρμογής της λύσης Σόιμπλε για την Ελλάδα με την επιβολή διπλού νομίσματος, όπως κι αν αυτό αποκληθεί, με δέλεαρ μια πιθανολογούμενη ελάφρυνση του δημόσιου χρέους.

Η συσπείρωση και ο αγώνας όλων των δημοκρατικών και πατριωτικών δυνάμεων σε ενιαία γραμμή μάχης, θα πρέπει να είναι η δική μας άμεση απάντηση. Να τους κάνουμε τη ζωή δύσκολη, μέχρις ότου οδηγηθούν εκόντες - άκοντες στην πλήρη απορρύθμιση του συστήματος εξουσίας και την τελική της παράδοση σε μια νέα δημοκρατική και πατριωτική διακυβέρνηση, που θα οδηγήσει την πατρίδα σε μια νέα εποχή ανασύνταξης και δημιουργικής ανασυγκρότησης με κήρυξη του χρέους παράνομου και καταχρηστικού σύμφωνα με τα διεθνώς νομικά ισχύοντα, την έξοδο από την ευρωένωση και την καθιέρωση εθνικού κρατικού νομίσματος.

*Ο Όθωνας Κουμαρέλλας είναι μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΕΠΑΜ

Χωρίς πιλότους τα τουρκικά F16!

Του Δημήτρη Κυπριώτη

Από την έγκυρη έκδοση «AVIATION WEEK» του Σεπτεμβρίου 2016, η Τουρκική Αεροπορία αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα διαθεσιμότητας πιλότων, καθώς ένας μεγάλος αριθμός κατώτερων αξιωματικών, μέχρι και του βαθμού Σμηναγού, αλλά και η ηγεσία της πολεμικής Αεροπορίας της, έχουν στην κυριολεξία αποδεκατιστεί, μετά το πραξικόπημα της 15^ης Ιουλίου του 2016, αφού άλλοι αποτάχθηκαν και οι περισσότεροι οδηγήθηκαν στις φυλακές.

Σύμφωνα δε με τις υπάρχουσες πληροφορίες, ο αριθμός των Ιπταμένων που απομακρύνθηκα από την ενεργό υπηρεσία  γενικά,  προσεγγίζει τους 250, από τους οπoίους όμως οι περισσότεροι είναι χειριστές των F16.  

Από μία άλλη σκοπιά, αν και η κύρια δραστηριότητα της Τουρκικής Αεροπορίας επικεντρώνεται στις επιχειρήσεις κατά των Κούρδων και της Συρίας, στρατιωτικοί παρατηρητές σημειώνουν, ότι ο τομέας παρενόχλησης και επίδειξης δύναμης προς την πλευρά του Αιγαίου δεν έχει παραμεληθεί.

Για να καλυφθούν τα κενά των ιπταμένων, άρα και οι έξοδοι που επιχειρούν, οι διοικητές των Μοιρών προφανώς υπό την πίεση της στρατιωτικής και πολιτικής ηγεσίας, υποχρεώνουν τους πιλότους τους σε εξαντλητικές υπερωρίες.

Έτσι ενώ το μήνα Αύγουστο είχαμε μία σχετική θα λέγαμε πτητική «ψυχραιμία», τον Σεπτέμβριο οι Τούρκοι αεροπόροι επανήλθαν στις γνωστές συνταγές τους με υψηλούς ρυθμούς εξόδων. Το μήνα αυτόν σημειώθηκαν 141 παραβιάσεις-παραβάσεις, πολλές των οποίων ήταν με τα αεροσκάφη οπλισμένα, ενώ  έφθασαν  μέχρι του σημείου  να ξεπεράσουν κάθε όριο θράσους και να μην σεβαστούν ούτε την ημέρα της Εθνικής μας Εορτής την 28^η Οκτωβρίου, όταν στη διάρκεια της στρατιωτικής παρέλασης, προχώρησαν σε παραβιάσεις του Εθνικού εναέριου χώρου μας.

Για όλους αυτούς  τους λόγους χρειάζεται επιτέλους να τους "τρίξουμε" τα δόντια μας και  να δείξουμε την αποφασιστικότητά μας ως κράτος. Για να γίνει όμως αυτό χρειαζόμαστε και την ανάλογη κυβέρνηση, κάτι που σήμερα δυστυχώς η Ελλάδα δεν διαθέτει.