Η λιποταξία της ιντελιγκέντσιας (των διανοουμένων)

Γραφει ο Νίκος Ιγγλέσης*

Η ιντελιγκέντσια (οι διανοούμενοι) υπήρξε διαχρονικά η κινητήρια δύναμη κάθε σημαντικού ιστορικού γεγονότος, όπως κοινωνικές επαναστάσεις, εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα, αμυντικοί πόλεμοι, αγώνες για κοινωνική δικαιοσύνη, οικονομική και παραγωγική ανασυγκρότηση μιας χώρας κλπ.

Σ’ όλες αυτές τις περιπτώσεις ήταν η ιντελιγκέντσια που προετοίμασε το έδαφος και οι εκπρόσωποί της ηγήθηκαν στη σύγκρουση που ακολούθησε. Η προετοιμασία του εδάφους γίνεται με την άσκηση σφοδρής αλλά και εμπεριστατωμένης κριτικής στην υπάρχουσα εξουσία, με την ταυτόχρονη  προβολή μιας αξιόπιστης εναλλακτικής λύσης, προς όφελος του λαού και του έθνους.

Ο Ελληνισμός στην Ελλάδα και την Κύπρο βρίσκεται αντιμέτωπος μ’ έναν συνδυασμό θανάσιμων απειλών, η αντιμετώπιση των οποίων – επιτυχής ή όχι – θα καθορίσει την περαιτέρω ύπαρξή του, μέσα στο σημερινό άναρχο, πολυπολικό, εθνοκεντρικό και ανταγωνιστικό κόσμο. Δυστυχώς η ελληνική ιντελιγκέντσια, στο μεγαλύτερο τμήμα της, έχει λιποτακτήσει από τον ιστορικό ρόλο της.

Χαίρε, ω χαίρε, Αληταρά!

Πάνω στην Πίνδο την ώρα που τον έβαλαν κάτω για να του κόψουν το πόδι λόγω κρυοπαγημάτων, σφάδαζε από τους πόνους, αλλά το μυαλό του πέταγε 70 χρόνια μπροστά στην υλοποίηση του οράματος του κάθε αλητάκου για την Ενωμένη Ευρώπη. 

 

Την ώρα που ξεκοιλιάζονταν άμαχοι ακόμη και νήπια στο Κόμμενο, στο Δίστομο, στα Καλάβρυτα κι αλλού δεν βόγκαγαν από τους πόνους αλλά από την ευτυχία για την υλοποίηση του οράματος του κάθε αλητάκου για την Ενωμένη Ευρώπη. 

 

Την ώρα που εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες ξεχύνονταν να αντισταθούν απέναντι σε έναν αόρατο εχθρό για να υπερασπίσουν την πατρίδα τους από την ναζιστική λαίλαπα έδιναν το υπέρτατο αγαθό, την ζωή τους, για την υλοποίηση του οράματος κάποιου αλητάκου για την Ενωμένη Ευρώπη. 

 

Την ώρα που κατέβαιναν από τα καμιόνια ξημερώματα εκατοντάδες και στήνονταν στον τοίχο για την τελειωτική σφαίρα των ναζιστών εκτελεστών, δεν ψιχάλιζαν τα μάτια αλλά στο βλέφαρο τους έκρυβαν την ικανοποίηση ότι εκτελούνται για την υλοποίηση του οράματος ενός αλητάκου για την Ενωμένη Ευρώπη. 

 

Την ώρα που οι συνεργάτες του αόρατου εχθρού εντόπιοι (γνωστοί και ως γερμανοτσολιάδες) και ξένοι γνωστοί με την εθνικότητα τους (Αυστριακοί, Ιταλοί, Κροάτες, λευκοφεσίτες Αλβανοί, Ουκρανοί), έσφαζαν, βίαζαν και λεηλατούσαν με μεγάλη ευχαρίστηση ο,τιδήποτε Ελληνικό, οι σφαγμένοι Έλληνες δεν ούρλιαζαν αλλά έπεφταν ήσυχα υπέρ του οράματος κάποιου αλητάκου για την Ενωμένη Ευρώπη. 

 

Την ώρα που οι Βούλγαροι ξέσκιζαν Μακεδονία και Θράκη με τις ευλογίες του αόρατου εχθρού, οι κατακρεουργημένοι ανυπεράσπιστοι Έλληνες έβλεπαν τα κουφάρια των δικών τους κρεμασμένα και δεν θρηνούσαν διότι οι κρεμάλες ήταν για το όραμα ενός αλητάκου για την Ενωμένη Ευρώπη.

 

Οι επιζώντες όλων των παραπάνω καταστάσεων, το καταχάρηκαν ύστερα με την έλευση των Άγλλων και ό,τι επακολούθησε, διότι άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά το όραμα κάποιου αλητάκου που θα έμπαινε σε εφαρμογή 70 χρόνια μετά.

 

Αυτά όλα είναι ένα παραμύθι και φαντασιοπληξίες διότι μάθαμε την πραγματική ιστορία της Ευρώπης τα τελευταία 100 χρόνια. Τη μάθαμε από επίσημα χείλη. Πιο επίσημα δεν γίνεται. Στις Βρυξέλλες ανήμερα της Διεθνούς Ημέρας Μνήμης του Ολοκαυτώματος ο πρόεδρος της Ενωμένης Ευρώπης μας δήλωσε επί λέξη: 

“Σήμερα, 100 χρόνια μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, όταν εκατομμύρια Ευρωπαίων έχασαν τη ζωή τους στη μάχη και 70 χρόνια από τις βιαιότητες της Γενοκτονίας και του Ολοκαυτώματος, καταφέραμε να μετατρέψουμε αυτούς τους τρομακτικούς εφιάλτες σε ένα λαμπρό όραμα και αυτό το όραμα σε μια πραγματικότητα: την Ενωμένη Ευρώπη, την Ευρώπη μας που αναδείχθηκε πρωταθλήτρια στο σεβασμό της ελευθερίας, των δημοκρατικών δικαιωμάτων και του ανθρώπινου σεβασμού”.

 

Άρα, μέσα σε 100 χρόνια δύο ήταν τα τραγικά γεγονότα που έζησε η Ευρώπη: Ο Α' παγκόσμιος πόλεμος και το Ολοκαύτωμα. Τα άλλα όλα είναι φαντασιοπληξίες όπως αυτά που αναφέρονται πιο πάνω. Τα άλλα όλα για το όραμα του αλητάκου ήταν απλά τα τούβλα και ο σοβάς του Ναού της Ενωμένης Ευρώπης.

 Επίσης αν δεν κατάλαβες για το Ολοκαύτωμα ευθύνεται κάποιος αόρατος δράστης, είναι ο ίδιος με τον οποίο συνεργάζονταν Αυστριακοί, Ιταλοί, Κροάτες, λευκοφεσίτες Αλβανοί, Ουκρανοί, Βούλγαροι, Άγγλοι μαζί με τους εγχώριους γερμανοτσολιάδες.

 

Στο λόγο του ο πρόεδρος δεν τους ονοματίζει. Γιατί άραγε; Το Ολοκαύτωμα φύτρωσε σαν ραπανάκι; Είναι μεγάλο το κακό όταν έχεις να γλύψεις σε δύο στρατόπεδα. Πρέπει να φθάσει το σάλιο και για τα δύο διότι ο αόρατος δράστης του Ολοκαυτώματος είναι πρωτεργάτης στην σημερινή υλοποίηση του οράματος του αλητάκου. 

Πρέπει να πείσεις ότι ο αόρατος δράστης εκτός των άλλων συμμετείχε στην ανάδειξη της Ενωμένης Ευρώπης ως πρωταθλήτρια στο σεβασμό της ελευθερίας, των δημοκρατικών δικαιωμάτων και πάνω από όλα τα ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΣΕΒΑΣΜΟΥ.

 

Για τους αλητάκους του οράματος ο ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΣ ΣΕΒΑΣΜΟΣ αφορά μόνο αυτούς που ακόμη ανασαίνουν. Για τους αλητάκους, στους νεκρούς δεν αρμόζει σεβασμός. Δεν τους πρέπει, επίσης, το δικαίωμα αναφοράς της ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ύπαρξής τους. Ο ανθρώπινος σεβασμός για τους αλητάκους του οράματος ξεκινά από την ώρα της γέννησης τους και τελειώνει με την ώρα της λήξης της υπηρεσίας τους.

 

Πρέπει να είσαι πολύ αλητάκος για να διαγράφεις με μιας τους νεκρούς τόσων αγώνων απέναντι σε οποιοδήποτε εχθρό και να κάνεις υπεράνθρωπες προσπάθειες να αφαιρέσεις από τους απογόνους εκείνων των νεκρών το δικαίωμα της μνήμης. Πρέπει να είσαι μοναδικός στο είδος της αλητείας που δεν σου φθάνουν τα οικόπεδα των ζωντανών αλλά σουλατσάρεις και στα οικόπεδα αμάχων και ηρώων λες και είναι ο δικός σου καφενές.

 Πρέπει να είσαι πολύ αλητάκος ώστε να ξεχνάς τα Ολοκαυτώματα των Γύφτων, των Σέρβων, Πολωνών και τα 25 εκατομμύρια νεκρών Ρώσων απέναντι στο αόρατο εχθρό. Πρέπει να είσαι πολύ αλητάκος ώστε να συμμετέχεις μόνο σε ό,τι σε βάζουν να υπερασπιστείς διαγράφοντας τον ανθρώπινο σεβασμό γενικώς. 

Πρέπει να είσαι κάτι παραπάνω από τον αόρατο εχθρό σου για να μπορείς ξεδιάντροπα να χωρίζεις τους νεκρούς σε δύο κατηγορίες δείχνοντας ευθαρσώς τον ρατσισμό που διακατέχει τα κύτταρά σου. Οι αόρατοι εχθροί είχαν το χόμπι της σύλλησης τάφων, τούτος ο αλητάκος έχει 

ως εργασία του την σύλληση της μνήμης.

Το όραμα του αλητάκου για την Ενωμένη Ευρώπη, πραγματοποιήθηκε. Πέρασαν 100 χρόνια με μεγάλη υπομονή και πολλές “πολιτισμένες” πολιτικές για να το φθάσει εκεί από όπου ξεκίνησε έναν αιώνα πριν. Όπως μας είπε και ο πρόεδρος, οι τρομακτικοί εφιάλτες μας υλοποίησαν το όραμα του.-

Υ.Γ. Στην φωτογραφία ο Γιουγκοσλάβος αξιωματικός των Παρτιζάνων, Στιέπαν Φιλίποβιτς λίγο πριν την εκτέλεσή του από τους φίλους του αλητάκου Ναζί. (αρχείο Κόκκινος Φάκελος).
Πηγη: Στον Τοίχο.

Η Χώρα Βουλιάζει, οι Έλληνες ..''αποδεκατίζονται'' και η..... κυβέρνηση σχεδιάζει στρατηγική ..ψεμάτων !

ΚΑΜΑΡΩΣΤΕ ΤΟΥΣ!

Της Βασιλικής Σιούτη

Ο σχεδιασμός είναι βραχυπρόθεσμος και αφορά σχεδόν αποκλειστικά τη διαχείριση της ρευστής πολιτικής κατάστασης και την επικοινωνιακή στρατηγική, αφού πολιτικό σχέδιο για έξοδο από την κρίση δεν υπάρχει και την οριστική λύση για το πρόβλημα του χρέους περιμένουν να τους τη δώσουν οι δανειστές. Το κυβερνητικό πλάνο των δύο αρχηγών, στην πραγματικότητα, εξαντλείται στο να συνεχίσει να μην κουνιέται φύλλο μέχρι την 1η Ιανουαρίου που η χώρα αναλαμβάνει την προεδρία της Ε.Ε για ένα εξάμηνο και μετά… θα διώξουν την τρόικα. Αυτό είναι και το μεγάλο «ατού» που περιμένουν με ανυπομονησία να ανακοινώσουν. Αν όλα πάνε καλά και καταφέρουν να δημιουργήσουν προσδοκίες στους ψηφοφόρους ότι θα δουν «φως στο τούνελ», ίσως προχωρήσουν και στο σενάριο των τριπλών εκλογών, προσθέτοντας τις εθνικές εκλογές μαζί με τις αυτοδιοικητικές και τις ευρωεκλογές.

Τύμπανα Πολέμου: Του Μίκη Θεοδωράκη

30.08.2013

του Μίκη Θεοδωράκη

- Τα τύμπανα πολέμου ηχούν και πάλι στη Μέση Ανατολή.

Νέος στόχος η Συρία.

- Το έχουμε, νομίζω, πει. Κάθε τόσο πρέπει να γίνεται και ένας πόλεμος για να κρατηθεί το επίπεδο ζωής στις χώρες που στηρίζουν την κοινωνική τους ανάπτυξη στην εξαγωγή του μαύρου θανάτου. Κάποτε ο πρόεδρος Μιττεράν μου εκμυστηρεύθηκε ότι εάν δεν πουλήσουν όπλα, θα πέσει κάθετα το επίπεδο της ζωής στην Γαλλία. Και όταν λέμε «όπλα», πρόσθεσε, εννοούμε μεγάλα, χοντρά, ακριβά, όπως αεροπλάνα, υποβρύχια, τανκς, πυραύλους και φυσικά σφαίρες, εκατομμύρια σφαίρες.

 - Και χημικά; τον ρώτησα, γιατί ήξερα.

- Αυτό δεν μπορώ να το πω, μου απάντησε με το γνωστό γαλατικό του ειρωνικό μειδίαμα. Αφού αυτός ο ίδιος είχε φροντίσει να σώσει τον γιο μου βάζοντάς τον στο μοναδικό στον κόσμο υπερσύγχρονο «διαστημικό» στρατιωτικό νοσοκομείο του Παρισιού που ήταν παράρτημα του εργαστηρίου παραγωγής χημικών, που τότε εφοδίαζαν τον Σαντάμ με αυτά, στον πόλεμο κατά του Ιράν. Τα χημικά εξόντωναν τους Ιρανούς και όσους δεν πέθαιναν «όπως θα έπρεπε» αλλά είχαν βαρειά εγκαύματα τους έφερναν σ’ αυτό το νοσοκομείο για να τους εξετάσουν βασικά οι επιστήμονες που έφτιαχναν τα χημικά και να διαπιστώνουν ποιο σφάλμα έκαναν στο κοκταίηλ των χημικών και έζησαν οι τραυματίες αυτοί ενώ κανονικά «έπρεπε» να πεθάνουν… Έτσι μ’ αυτόν τον «ανθρωπιστικό» τρόπο -γιατί παράλληλα οι γιατροί βελτίωναν τις μεθόδους θεραπείας εγκαυμάτων- οι χημικοί των εργαστηρίων του μαύρου θανάτου βελτίωναν τις επιδόσεις τους! Σκέφτομαι την ικανοποίηση των επιστημόνων θανάτου όπου γης από το τελευταίο τους κατόρθωμα, τα εκατοντάδες παιδάκια στη Συρία, για να κρατηθεί ψηλά το επίπεδο ζωής ενός ακόμα προπύργιου της Δημοκρατίας και της υπεράσπισης της Ασφάλειας και της Ειρήνης σε περιοχή με υπανάπτυκτους λαούς.

- Μ.Θ. Και γιατί, κύριε Πρόεδρε, αντί να πουλάτε θάνατο δεν φροντίζετε να πουλάτε ειρήνη; Αντί για σφαίρες τρόφιμα, αντί για πυραύλους ψυγεία, αντί για κανόνια αυτοκίνητα, τηλεοράσεις, έπιπλα, σχολεία, βιβλία, ρούχα, αρώματα! Οι πόλεμοι δεν γίνονται μόνο για τα κέρδη;

- Φ. ΜΙΤ. Γίνονται για να παταχθεί η τρομοκρατία, οι εθνικισμοί, οι φανατισμοί

- Μ.Θ. Κι εσείς τι είσθε; Χωροφύλακες;

- Φ. ΜΙΤ. Ποιοι εμείς; Το Συμβούλιο Ασφαλείας αποφασίζει.

- Μ.Θ. Το λέτε σοβαρά; Αφού υπάρχουν χώρες που δεν συμφωνούν.

- Φ.ΜΙΤ. Τότε απευθυνόμαστε στον ΟΗΕ, στην πλειοψηφία των Εθνών.

- Μ.Θ. Κορέα, Βιετνάμ, Αφρική, Νότια Αμερική… Μόνο αυτοί οι λαοί είναι άτακτοι;

Υπανάπτυκτοι; Κακοί; Κι αυτό το λέτε αυτό εσείς, ένας Γάλλος που έζησε από πρώτο χέρι την καλωσύνη, την Ανάπτυξη και την Τάξη της Χιτλερικής Γερμανίας… Υπάρχει τάχα ένας λαός σε όλο τον υπανάπτυκτο κόσμο που να έχει φτάσει την βαρβαρότητα και την κτηνωδία στα επίπεδα αυτής της ευρωπαϊκής χώρας;

*

Ήταν τότε που φιλοξενούσα τον Πρόεδρο της Γαλλίας στο σπίτι μου στο Βραχάτι. Όπως ξέρετε, ποτέ δεν αναφέρθηκα στις προσωπικές μας συζητήσεις, γιατί έτσι έπρεπε να κάνω. Πέρασαν όμως πολλά χρόνια και πιστεύω ότι αυτά τα λόγια που αποκαλύπτω, δεν θίγουν τη μνήμη του μεγάλου φίλου.

Μου δίνουν όμως το έναυσμα για να προχωρήσω σε ορισμένες σκέψεις με αφορμή τους πολέμους που σχεδόν κάθε χρόνο κάνουν εδώ κι εκεί οι ίδιες πάντα χώρες: ΗΠΑ, Αγγλία, Γαλλία, Ισραήλ και η Γερμανία να ακολουθεί προσεκτικά. Τι το κοινό έχουν; Έχουν πολλά. Όμως εγώ θα αναφερθώ στο γεγονός ότι οι πολεμικές τους βιομηχανίες μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου άρχισαν να παίρνουν ολοένα και μεγαλύτερο μερίδιο στο σύνολο των παραγωγικών σχέσεων και δυνάμεων και επομένως και στους εθνικούς προϋπολογισμούς αυτών των κρατών, σε σημείο που, όπως το είπε κι ο Μιττεράν, να εξαρτάται το επίπεδο ζωής της χώρας από τα κέρδη της εξαγωγής του μαύρου θανάτου.

Όμως αυτή η τεράστια σημασία των πολεμικών βιομηχανιών στη ζωή ενός έθνους δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στα οικονομικά πλαίσια. Διότι διαβρώνει με πολλούς τρόπους ολόκληρη την κοινωνία. Και κυρίως ψυχολογικούς, ιδεολογικούς, πολιτικούς και φυσικά στρατιωτικούς. Τα εκατομμύρια εργάτες στις πολεμικές βιομηχανίες, οι οικογένειές τους, το κοινωνικό περιβάλλον στις μικρές πόλεις, όπου υπάρχουν πολεμικά εργοστάσια. Οι στρατιωτικοί που η ψυχολογία τους ανεβαίνει με το αίσθημα της δύναμης, της ανωτερότητας, της εθνικής ισχύος, της βίας που ξεπερνά τα όρια κάθε ελέγχου και γίνεται ανεξέλεγκτη, ατιμώρητη, κυριαρχική. Και φυσικά αυτή η αλλαγή της ψυχολογίας δεν περιορίζεται στους στρατιωτικούς αλλά διαχέεται σε όλα τα κοινωνικά στρώματα και κυρίως στα ΜΜΕ και τους επιστήμονες. Επίσης τα οικονομικά οφέλη δεν περιορίζονται στους λίγους επί κεφαλής. Διαχέονται και αυτά σε όλη την κοινωνία. Όσο για τα κρατικά οφέλη, με τους φόρους πηγαίνουν προς τους κοινωνικούς τομείς της Πρόνοιας, Υγείας, Παιδείας και Έρευνας. Έτσι τελικά πίσω από κάθε δολλάριο και κάθε ευρώ του κάθε πολίτη υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες θύματα των όπλων που κατασκευάζουν οι «πολιτισμένοι» για να εξοντώσουν τους «απολίτιστους», εισπράττοντας από τους θανάτους και τις καταστροφές τους κολοσσιαία κέρδη, ώστε να ζουν άνετα και πολιτισμένα και να δίνουν αφ’ υψηλού μαθήματα σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και άλλες παρλαπίπες.

Συμπέρασμα: Από μια τέτοια κοινωνία αγρίων με γραβάτα, τι μπορεί κανείς να περιμένει; Η διαφορά μας εμάς των Ελλήνων από τους Ιρακινούς και τους Σύριους είναι γεωγραφικού χαρακτήρα, γιατί είμαστε πιο κοντά στα έθνη των «πολιτισμένων». Αν μας καίγανε ζωντανούς, όπως ετοιμάζονται να κάνουν τώρα με την Συρία, η οσμή των κρεάτων που καίγονται, ίσως έφτανε ως τη μύτη τους και αυτό είναι ενοχλητικό. Υπάρχουν άλλοι τρόποι για υπανάπτυκτους που κατά λάθος έγιναν Ευρωπαίοι. Εξ ίσου κερδοφόροι. 40 δισεκατομμύρια ευρώ κέρδισαν οι Γερμανοί από τη δική μας κρίση και από την κρίση των άλλων υπανάπτυκτων του Νότου…

Αθήνα, 29.8.2013

 

Μίκης Θεοδωράκη

Αν στον κ. Στουρνάρα θα λείπει πολύ η Ευρώπη, ας πάει στη Eurovision.

Του Σπύρου Ριζόπουλου

 

To «ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι» υπήρξε για τον Έλληνα όνειρο και στόχος ζωής. Οι οικονομίες και οι κόποι μιας ζωής επενδύονταν με τη λογική πως «κανείς δεν ζημιώθηκε αγοράζοντας γη» και ήταν το επιστέγασμα της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας που δικαιούται να απολαμβάνει κάθε πολίτης μιας ευνομούμενης δημοκρατίας, με ελεύθερη οικονομία. 

 

Μετά την είσοδο της χώρας στο ευρώ, όταν ο Σημίτης διαβεβαίωνε για την «ισχυρή Ελλάδα» το όνειρο έγινε ακόμη πιο προσιτό για όλο και πιο πολλούς Έλληνες, λόγω του εκτεταμένου τραπεζικού δανεισμού. Το ευρώ έπρεπε να φαίνεται σαν ένα μεγάλο κομμάτι «τυρί» και η «φάκα» να είναι αόρατη...

Η μεγάλη πλειοψηφία των ακινήτων της τελευταίας δεκαετίας είναι υποθηκευμένα στις τράπεζες.

Έρχεται λοιπόν τώρα ο κ. Στουρνάρας, ο οποίος ψάχνει τρία και κάτι δις για την εκπλήρωση των όρων ενός προγράμματος που δεν οδηγεί πουθενά κι αυτό το ξέρουν όλοι, για να μετατρέψει το όνειρο του Έλληνα σε εφιάλτη. 

 

Βγήκε μάλιστα στο Mega για να πει με αλαζονική αυταρέσκεια πως «δεν ακούει και καμιά άλλη πρόταση». Έτσι είναι έτοιμος να «μονιμοποιήσει» το χαράτσι στα ακίνητα, πάνω σε αυθαίρετες αντικειμενικές αξίες που δεν έχουν καμιά σχέση με την πραγματική κατάσταση στην αγορά και κάνοντας απλά μια επικοινωνιακή υποχώρηση με το αφορολόγητο των 50.000 ευρώ.

 

H πολιτική Στουρνάρα δηλώνει αποστροφή προς τους «νοικοκυραίους» , οι οποίοι μπορεί να αποτέλεσαν τη ραχοκοκαλιά της κεντροδεξιάς παράταξης στην Ελλάδα αλλά σήμερα λοξοκοιτάνε όλο και πιο πολύ στο ΣΥΡΙΖΑ. Οι ιδεολογίες αποδεικνύονται περιττή πολυτέλεια όταν ο άλλος χάνει το σπίτι του. 

 

Για αυτό και όσοι είδαν την αλαζονική παρέμβασή του στο δελτίο του Mega θα ήθελαν παρά πολύ να έχουν την ευκαιρία να κάνουν μερικές ερωτήσεις στον κ. Στουρνάρα και θα προσπαθήσω να τις συνοψίσω από αυτό εδώ το βήμα ελεύθερου διαλόγου.

 

Με τον Νικήτα Κακλαμάνη, δεν είχα ποτέ οποιαδήποτε σχέση ή συνεργασία και σαν Δήμαρχος της Αθήνας κατά την άποψή μου αποδείχθηκε «λίγος». Ήταν όμως εξαιρετική η πολιτική απάντηση που έδωσε στον κ. Στουρνάρα υπενθυμίζοντας ότι ανήκει στον κλειστό κύκλο των «σημιτικών», ως τραπεζίτης τότε και σύμβουλος του Σημίτη, που μαγείρεψαν τα στοιχεία για να μπει η χώρα στην ΟΝΕ. Υπάρχουν ή δεν υπάρχουν ευθύνες για αυτό; Αποδείχθηκε ή όχι καταστροφική για την ελληνική οικονομία η ένταξη στο ευρώ;

 

Δεύτερο ερώτημα. Ο Στουρνάρας λέει πως κάνει τη δουλειά του. Αλλά η δουλειά του παράγει συγκεκριμένα αποτελέσματα που θα στερήσουν από τους Έλληνες το σπίτι, την ελευθερία και την αξιοπρέπεια και αμέσως μετά οι τράπεζες που θα έχουν συγκεντρώσει ένα τεράστιο αριθμό ακινήτων από κατασχέσεις θα τα «σπρώξουν» στους πλειστηριασμούς που θα ανοίξουν το 2014. Οι τράπεζες έτσι κι αλλιώς δεν χάνουν ποτέ με την πολιτική Στουρνάρα. Ανακεφαλαιοποιούνται με χρήματα που δανείζεται, χρωστάει και πληρώνει ο ελληνικός λαός, παραμένουν όμως στους μετόχους τους και ετοιμάζονται για να αρχίσουν να θυροκολλούν κατασχετήρια. Στη χώρα αυτή τελικά κύριε Στουρνάρα υπάρχουν μόνο τραπεζίτες;

 

Τρίτο ερώτημα. Η τραπεζική εξυγίανση θα περιλαμβάνει τον έλεγχο για το σε ποιους και με ποια κριτήρια δόθηκαν τεράστια δάνεια; Μήπως από κει ζούσε ένα μεγάλο τμήμα της λούμπεν «μεγαλοαστικής» τάξης των Αθηνών; Και πόσο πίσω θα φτάσει αυτός ο έλεγχος; Θα μάθουμε ποτέ σε ποιους έδινε δάνεια ο κ. Στουρνάρας ως διοίκηση της Εμπορικής Τράπεζας; Και με ποια κριτήρια τα έδινε τότε, που δεν είχαν μπει ακόμη μέσα οι Γάλλοι;

 

Το λάθος του Στουρνάρα είναι η αφέλειά του να πιστεύει πως έχει να κάνει με πρόβατα. Πως οι Έλληνες θα πούνε «δε βαριέσαι, τι είχαμε, τι χάσαμε…». Είναι λογικό. Είναι τόσο ξένος με την ψυχολογία του μέσου Έλληνα «με το κεραμίδι πάνω από το κεφάλι», ώστε να αδυνατεί να δει αυτό που έρχεται ως αυτοάμυνα στην επίθεση που εξαπολύει στην κοινωνία.

ΥΓ1: Η πρόταση που ζητάει ο Υπουργός Οικονομικών είναι πολύ απλή και δεν χωράει τον ίδιο. Πατριωτική κυβέρνηση.

ΥΓ2: Αν στον κ. Στουρνάρα θα λείπει πολύ η Ευρώπη, ας πάει στη Eurovision.

Πόσο ψώνιο μπορεί να είναι ....αυτός και η ..ΡΙΚΣΣΥ του;

4 Δεκ 2012

Η ρήξη που έρχεται, να σας στείλει στον αγύριστο....
Κυριολεκτικά!!!

Και εκεί που όλοι προσμένουμε την ρήξη, με το παλιό και το σάπιο, ήρθε η ΡΙΚΣΣΥ του παλιού και του σάπιου. 

Και ήρθε αυτή η ΡΙΚΣΣΥ, αντί για την κανονική ρήξη, όπως έρχονται περίπου όλα τον τελευταίο καιρό. Αδιάφορα, άνευρα, καταθλιπτικά, ανούσια. 

Η ΡΙΚΣΣΥ του Α.Λοβέρδου, δεν είναι ούτε για νούμερο στο δελφινάριο, όπως δεν είναι για νούμερο στο δελφινάριο, οτιδήποτε ανακοινώνει και πράττει ο Α.Λοβέρδος. 

Ένας από τους βασικούς, υπουργούς, διαμορφωτές των θανατηφόρων μνημονίων, ένας από τους βασικούς ενόχους της εξόντωσης του ελληνικού λαού και ο βασικότερος καταστροφέας της ...
δημόσιας υγείας στην πιο κρίσιμη στιγμή της Ελλάδας. 

Βεβαίως δεν προκαλεί καμία απορία το θράσος όλων αυτών που αποδεδειγμένα κατέστρεψαν, με φοβερή ταχύτητα και μοναδική φαντασία, ότι είχε κατακτηθεί με κόπο και αίμα, να διεκδικούν εκ νέου, ρόλο σωτήρα. 

Η λογική των έμβιων όντων, σε αυτόν τον πλανήτη, υπαγορεύει ότι όποιος δεν τα καταφέρει με την πρώτη, ή την δεύτερη, δεν υπάρχει περίπτωση να τα καταφέρει τις επόμενες φορές, εφόσον είναι ο ίδιος, με την ίδια άποψη και τον ίδιο τρόπο. 

Πόση ματαιοδοξία πρέπει να κρύβει κάποιος, τι απωθημένα, πόση μεγαλομανία και πόσα κόμπλεξ, ώστε να μην μπορεί να παραδεχτεί, ότι τελείωσε. Ότι έκανε μόνο κακό. 

Ότι υπηρέτησε ένα σύστημα αξιών και αποφάσεων που αποδείχτηκε τραγικό ΛΑΘΟΣ. 
Ότι απέτυχε. 
Ότι δοκιμάστηκε και κρίθηκε αναποτελεσματικός. 

Πόσο ψώνιο μπορεί να είναι κάποιος, ώστε να παίζει σε βάρος εκατομμυρίων εξαθλιωμένων πολιτών, πολιτικά παιχνιδάκια, με διαπλεκόμενους πρώην ισχυρούς, που ψάχνουν εναγωνίως την εναλλακτική λύση, για να συνεχίσουν το γνωστό πάρτι της διαπλοκής και της αρπαχτής; 

Οι πολιτικές κινήσεις τέτοιου τύπου, αφορούν ελάχιστους. 

Τα πολιτικά παρασκήνια, οι μεθοδεύσεις, οι περίτεχνες επικοινωνιακές ονομασίες, οι τεχνητές δημοσιότητες και οι λεκτικές περικοκλάδες αφορούν λίγους. 

Οι εποχές που ο τηλεοπτικά προβαλλόμενος πολιτικός αστέρας φτερνιζόταν και το γεγονός καλύπτονταν live από φιλικά μέσα ενημέρωσης πέρασε ανεπιστρεπτί. 

Η χώρα και ο λαός της δεν έχουν ανάγκη από ένα ακόμα σχήμα κορυφής. 

Από έναν ακόμη σχηματισμό, φθαρμένων, αποτυχημένων, προβλέψιμων, «χλομών» και «καμένων», καλοζωισμένων πολιτικών της γυάλας και των βελούδινων χεριών. 

Η χώρα και ο λαός της δεν έχουν ανάγκη από ένα ακόμη μνημονιακό παρακλάδι, από μια ακόμα αμαρτωλή εκδοχή του, από ένα ακόμη λαμπερό εκπρόσωπο του τίποτα, από ένα ακόμη συστημικό ανάχωμα του πιο αποτυχημένου οικονομικού και κοινωνικού πειράματος που έγινε ποτέ στην Ευρώπη. 

Για να κάνεις ρήξη σήμερα, πρέπει κάποτε να την είχες τουλάχιστον, υπονοήσει. Και το μόνο που θυμάμαι από τον συγκεκριμένο πολιτικό άνδρα, αλλά και από άλλους επίδοξους της «ρήξης», είναι συμβιβασμοί, ελαστικές συμπεριφορές, στρογγυλό λόγο, διαδρομικές δράσεις, μαχαιρώματα παρασκηνίου, προσωπικές στρατηγικές επιπέδου νηπιαγωγείου, ματαιόδοξες ίντριγκες, γλειψίματα στους αρχηγούς, κωλοτούμπες, καιροσκοπισμούς κλπ. 

Ας κάνουν όσες Ρίκσσυς θέλουν. 

Αλλά ας πάψουν να παίζουν με την νοημοσύνη μας, ειδικά τα δύσκολα χρόνια που και αυτοί δημιούργησαν. 

Ας αφήσουν ήσυχο αυτόν τον λαό. Αρκετό πόνο προκάλεσαν.

Ελάχιστη ευαισθησία αν διέθεταν, θα είχαν εξαφανιστεί. 

Ρήξεις, με καθαρή γραφή, καθαρό περιεχόμενο, καθαρό τρόπο και στοχευμένο αντικείμενο, κάνει μόνο ο λαός. 

Ρήξεις με κόστος και θυσίες, κάνει ο καταπιεσμένος. 

Ρήξεις ουσίας κάνει ο αποφασισμένος. 

 Όλα τα άλλα είναι απλές οδοντόκρεμες, ή απλά Ρικσσυς… 

 Καλή αποτυχία. 
Η ρήξη που έρχεται, να σας στείλει στον αγύριστο. 

 Θύμιος Κ.