Αυξήθηκε λόγω της Συμφωνίας των Πρεσπών η ανάρτηση σημαιών στα μπαλκόνια των σπιτιων.

Η έρευνα αφορά μόνο την Αθήνα και διεξήχθη στα τέλη Ιανουαρίου 

Εντυπωσιακή αύξηση του αριθμού των σπιτιών που βάζουν την ελληνική σημαία στο μπαλκόνι τους κατέγραψε έρευνα Έλληνα καθηγητή ο οποίος επιχείρησε να καταγράψει πόσο επηρέασε την κίνηση αυτή η Συμφωνία των Πρεσπών.

Την έρευνα διεξήγαγε ο καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Φλωρεντίας και αναπληρωτής καθηγητής Συγκριτικής Πολιτικής στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, Ηλίας Ντίνας.

Μαζί με δύο υποψήφιους διδάκτορες μέτρησαν τις σημαίες στα μπαλκόνια 314 τυχαίων δρόμων στην Αθήνα στο διάστημα από τις 24 Ιανουαρίου μέχρι 4 Φεβρουαρίου 2019.

Στη συνέχεια συνέκριναν τα στοιχεία με αυτά δύο άλλων περιόδων (2008-2009 και 2014-2015) χρησιμοποιώντας δεδομένα από το Google Earth.

Αυτό που διαπίστωσαν, όπως γράφει η Καθημερινή, ήταν ότι η αύξηση το 2019 σε σχέση με τις δύο άλλες περιόδους ήταν εντυπωσιακή. Ως μέτρο σύγκρισης χρησιμοποίησαν, δε, την πόλη της Λισαβόνας.

Σύμφωνα λοιπόν με τα στοιχεία: 

– Την περίοδο 2008-2009 στην Αθήνα υπήρχαν κατά μέσο όρο 0,31 σημαίες ανά δρόμο και στη Λισαβόνα 0,44 σημαίες 

– Την περίοδο 2014-2015 αυξήθηκαν οι σημαίες στις 1,04 ανά δρόμο στην Αθήνα και 0,80 στη Λισαβόνα

– Το 2019 στην Αθήνα υπήρξε εκρηκτική αύξηση με 2,27 σημαίες ανά δρόμο και σημαντική υποχώρηση στη Λισαβόνα με 0,14 σημαίες ανά δρόμο.

Σύμφωνα με τον κ. Ντίνα ένα από τα συμπεράσματα που μπορούν να εξαχθούν είναι ότι η εθνική ταυτότητα παραμένει ενεργή και μπορεί να ενεργοποιηθεί μπροστά σε μια εξέλιξη που την προκαλεί. 

Απ’ τ’ αριστερά. Για την "Πατρίδα" !

Σε απάντηση αυτών που προσπαθούν να παραπλανήσουν το λαό παραποιώντας τα λεγόμενα των διαφόρων θεωρητικών και κρύβοντας την αλήθεια. Η μελέτη τους και η αντίληψή τους για την ιστορία και τα επαναστατικά κινήματα φτάνει τόσο μακριά, ώστε ταυτίζουν χωρίς δεύτερη σκέψη τον πατριωτισμό με το φασισμό, συμπεριφερόμενοι φασιστικά στη θέα και μόνο της Ελληνικής σημαίας, με τραγικό αποτέλεσμα να καταφέρουν να απομακρύνουν τόσον απλό κόσμο από το κίνημα, και να τον ρίξουν στην αγκαλιά της Χ.Α.

  

“Ο σοσιαλισμός δεν μπορεί να υπάρξει αν δεν επιφέρει στις συνειδήσεις μια μεταβολή που δημιουργεί νέα αδελφική στάση, τόσο πάνω στον ατομικό χώρο μέσα στην κοινωνία που οικοδομεί ή που έχει οικοδομήσει το σοσιαλισμό, όσο και στον παγκόσμιο χώρο, για όλους που υποφέρουν από την ιμπεριαλιστική καταπίεση“

(Ε. Τσεγκεβάρα. Ομιλία στο Αλγέρι – 1965)

Η ευημερία του Κράτους είναι η αθλιότητα του πραγματικού Έθνους, του λαού. Το μεγαλείο και η ισχύς του Κράτους είναι η σκλαβιά του Λαού. Ο Λαός είναι ο φυσικός και νόμιμος εχθρός του Κράτους. Και αν ακόμη ο Λαός υποκύπτει – πολύ συχνά αλίμονο – στις αρχές, κάθε αρχή τού είναι μισητή.

Μ. Μπακούνιν.

“Λαέ θυμήσου, το χώμα που πατάς, λευτέρωσε ο Άρης και το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ”

Ο Μαρξ και ο Ένγκελς είπαν στο “Κομμουνιστικό Μανιφέστο” ότι οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα. Ο ίδιος, όμως, ο Μαρξ, επανειλημμένα καλούσε να πάρουν μέρος σε εθνικό πόλεμο: ο Μαρξ το 1849, ο Ένγκελς το 1859 (το τέλος της μπροσούρας του “Πάδος και Ρήνος”, όπου διεγείρεται ανοιχτά το εθνικό αίσθημα των Γερμανών, τους καλούν ανοιχτά σε εθνικό πόλεμο). Το 1891 ο Ένγκελς, λόγω της απειλής και του επερχόμενου τότε πολέμου της Γαλλίας (Μπουλανζέ) και του Αλέξανδρου του Γ’ ενάντια στη Γερμανία, αναγνώριζε ανοιχτά την “υπεράσπιση της πατρίδας”.

Και μην ξεχνάς ποτέ  το  “Καλή Πατρίδα Σύντροφε !”

ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΕ ΜΙΑ ΣΗΜΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ!

Ελευθερία ή θάνατος

 

ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΕ ΜΙΑ ΣΗΜΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

"Κι ο σταυρός που λαμπυρίζει

στην ψηλή σου κορυφή

είν' ο φάρος που φωτίζει

μιαν ελπίδα μας κρυφή"

                                                Ιωάννης Πολέμης

 

            Πλησιάζουν οι μέρες που το Έθνος μας θα γιορτάσει τη μεγάλη επέτειο της ημέρας εκείνης που, πριν από εβδομήντα τρία χρόνια, η Μεγάλη Ελλάς πήρε στα χέρια της την παγκόσμια ιστορία και την ανέβασε στο πιο ψηλό αέτωμα της πορείας του ανθρωπίνου πνεύματος. Εκεί που ανέκαθεν, το Ελληνικό πνεύμα αναδιφούσε τους υψήνορους στοχασμούς της δημιουργίας και όπου, για άλλη μια φορά, η ιστορία έσκυψε ταπεινά το κεφάλι, για να προσκυνήσει την θεοφόρο κινητήρια δύναμή της που λέγεται Ελληνική ψυχή! Αυτήν την ψυχή η οποία συμβολίζεται με την αείποτε Ελληνική παρακαταθήκη «Ελευθερία ή θάνατος» που σημαίνουν οι εννέα ρίγες της Σημαίας μας και που σηματοδοτεί και η έννοια της λέξης ΕΛΛΗΝ!

            Όλα αυτά έχουν χαραχτεί στην πανανθρώπινη ιστορία με χρυσοκόκκινα γράμματα απ’ το πυρωμένο αίμα της Ελληνικής λεβεντιάς! Αίμα, ζυμωμένο με ατέλειωτους αγώνες και θυσίες αιώνων, αίμα - τάμα στο όνομα της πίστης, της λευτεριάς, της αξιοπρέπειας!

            Όμως, έρχονται στιγμές που, σαν προσπαθήσει κανείς να δει το σύμβολό μας, ως διαχρονική αξία του Έθνους, του κράτους, του λαού, ως πορεία του Έλληνα μέσα στους αιώνες, κοντοστέκεται προβληματισμένος. Δεν προβληματίζεται, βέβαια, για το αν αυτό ανταποκρίνεται, όντως, ως σύμβολο, στις εκάστοτε ιστορικές συγκυρίες, αλλά, αν εμείς, στην πρόσφατη ιστορική πορεία μας και, κυρίως, τώρα, οι παρόντες Έλληνες, με τη σκυτάλη της ιστορίας στα χέρια, είμαστε αντάξιοί του! Και οι σκέψεις που κάνει, που κάνουμε και τα συναισθήματα που νιώθει, που νιώθουμε, είναι ανάμικτα και, καμιά φορά, τελείως μπερδεμένα… Αλλά ας μιλήσω, καλύτερα και πιο αυθεντικά, γι’ αυτά που νιώθω ο ίδιος, αν και εκτιμώ, ότι, λίγο πολύ, το ίδιο νιώθουμε όλοι, όσοι νοιαζόμαστε για τον έρμο τούτο τόπο…

            Ω, πόσο ευφραίνομαι, στις εθνικές εορτές, σαν ακούω, μες απ’ το θρόισμα του ανέμου, το πλατάγισμα απ’ το κυμάτισμα των σημαιών στα μπαλκόνια! Τί ιερή περηφάνια που νιώθω τέτοιες στιγμές! Τί συγκίνηση!...

            Μα… τί κρίμα! Μόλις φύγει η μέρα της γιορτής κι αρχίζω και ξαναζώ τη ρηχή πραγματικότητα του "τώρα". Πόσο ντρέπομαι σαν το φύσημα του επιπέδου των στιγμών, δεν ανταποκρίνεται στο κυμάτισμα αυτό! Όταν το βαρύθυμο ίχνος του επισφαλώς αμφιταλαντευόμενου "σήμερα", μειώνει και αμαυρώνει το ένδοξο "χθες"!

            Τότε, και ενώ θά ’θελα η σημαία μου να κυματίζει αιώνια στο μπαλκόνι μου, νιώθω σαν εγώ ο ίδιος να αμαυρώνω το ένδοξο παρελθόν, ότι προσβάλλω την ίδια ως και τη μνήμη όσων ιερών και οσίων αυτή συμβολίζει. Κι αυτό γιατί, το να επιτρέπω το κυμάτισμά της κάτω από τις σημερινές συνθήκες, συνθήκες επιδρομής της παγκόσμιας κλίκας της νέας τάξης πραγμάτων και των υποτιθέμενων Ελλήνων εκπροσώπων της, κατά της πατρίδας μου, είναι σαν να επικροτώ το άδικο και την πισώπλατη δολοφονία και αφανισμό της Ελλάδας.

            Τότε βλέπω, πως κάτι πρέπει να αλλάξω στην πορεία των πραγμάτων.

            Αντί, λοιπόν, να την ευτελίζω, να ευτελίζω το σύμβολό μου που, φυσιολογικά, όπως συμβαίνει σε κάθε λαό, θα πρέπει να είναι η προέκταση της ψυχής μου ή, άλλως, ο καθρέφτης αυτής και της διάθεσής μου…

            Αντί να την ευτελίζω δίνοντας το δικαίωμα άλλοθι στους δυνάστες μου, με τη δυνατότητα που τους δίνω, έτσι, να καμώνονται και να διατυμπανίζουν ή να αφήνουν να εννοηθεί ότι, δήθεν, η αναπεπταμένη σημαία μου τους υποδέχεται και, μαζί με την ανοχή μας και την εν γένει παθητική και χειρότερη γραικύλου στάση μας, χαιρετίζει κυματίζουσα τις ανθελληνικές μεθοδεύσεις τους…

            Αντί γι’ αυτό, η σημαία μου, μέχρι νά ’ρθει η άγια ώρα του μεγάλου ξεσηκωμού και της λευτεριάς, δε θα κυματίζει στο μπαλκόνι μου, παρά μονάχα στις μεγάλες ημέρες των Εθνικών εορτών, τότε που, οι εξουσιαστές της παγκοσμιοποίησης, όπως κάνουν σε κάθε πνευματική ανάταση του Έθνους μας, ποθούν να την υποστείλω.

            Ε, λοιπόν, μόνο τότε θα κυματίζει· και θα κυματίζει περήφανα!

            Στις Εθνικές εορτές σαν κι αυτή που αναμένουμε σε λίγες ημέρες.

            Την ημέρα της σημαίας.

            Την ημέρα του ΟΧΙ.

            Εκείνη την ημέρα που οι Πανέλληνες εορτάζουμε την επέτειο της 28^ης Οκτωβρίου 1940!

            Εκείνες τις στιγμές αιωνιότητας, που η ποιότητα της ψυχής και του πνεύματος αντιτάχθηκε στην ποσότητα των αριθμών και της υλικής δύναμης, και το φως το αιώνιο συνλειτούργησε, και πάλι, με το Ελληνικό πεπρωμένο!

            Την ημέρα της έναρξης ενός, ακόμα, μεγάλου έπους των Ελλήνων.

            Έπους ηρωικού και ένδοξου, έπους του λαού εκείνου που, σαν χτυπά συναγερμό η ώρα της ιστορίας, προτιμά την ξαστεριά, έστω και λαβωμένη, στον ουρανό της καρδιάς του, από το ξεπούλημα της ψυχής για τις χαύνες και πλάνες απολαύσεις και ανέσεις του "σήμερα".

            Μόνο αυτές τις ημέρες θα ανεμίζει η σημαία μου στο μπαλκόνι, σε ένδειξη της τιμής κι ευγνωμοσύνης που οφείλω στον αγώνα των αθανάτων νεκρών και όλων εκείνων που μας διαφύλαξαν, όχι, μόνο, την εδαφική ακεραιότητα της πατρίδας μας, μα, ίσως πάνω απ’ όλα, την τιμή και αξιοπρέπεια του Έθνους και του λαού μας.

            Γι’ αυτό, λοιπόν, θα ανεμίζει αυτές τις ημέρες.

            Και για να μου δίνει κουράγιο, δύναμη και πίστη, για τους νέους αγώνες. Απ’ την επαύριον, κιόλας της γιορτής. Αγώνες για λευτεριά και δημοκρατία, για φως και αξιοπρέπεια!

            Γιατί, μετά τη γιορτή, προτιμώ, αντί της νηνεμίας του κυματισμού στον αγέρα της υποταγής του πνεύματος… αντί της ατίμωσης του ίχνους της ιστορίας… ναι, προτιμώ τότε, μια σημαία, όχι καθαρή και παρφουμαρισμένη, μα νοτισμένη με τίμιο ιδρώτα περήφανης προσφοράς στο δίκιο και στους αιώνες.

            Ναι, προτιμώ ν’ αγωνιστώ μαζί της, στον αγώνα τον καλό και να πιω στο κορμί μου το άρωμα και το χυμό, των όσων αυτή συμβολίζει.

            Θα προτάξω άοπλος τα στήθη μου, στη μεθόδευση της εξουσίας. Έχω όπλα μου την πίστη στην πατρίδα. Την αγάπη στον κάθε Συνέλληνα. Το σεβασμό της ζωής και της αξιοπρέπειας κάθε ανθρώπου. Ας ματώσω! Ας θυσιαστώ! Το αξίζουν οι ιδέες που υπηρετώ και που κι η σημαία αυτή συμβολίζει. Αλλιώς, ποια ζωή μπορεί να υπάρξει που να αξίζει να τη ζεις!

            Γιατί, εν τέλει, προτιμώ μια σημαία, όχι των σαλονιών, του καθωσπρεπισμού και των ευνουχισμένων συνειδήσεων, ούτε μια σημαία των ερπετών φίλων της εξουσίας, των αυλοκολάκων και των σφουγγοκωλάριων, ούτε, φυσικά, μια σημαία των ατσαλάκωτων πρέσβεων ή των πληρωμένων κονδυλοφόρων, των εξώνητων πολιτικών και των ελάχιστων, ευτυχώς, εκμαυλισμένων στρατηγών, μα μια σημαία περήφανη, τίμια και γενναία!

            Μια σημαία, όχι φρεσκοσιδερωμένη, μα ξεβγαλμένη στην καθαρότητα της σκόνης πεδίων αξιοπρέπειας, μια σημαία ποτισμένη με στάλες ψυχής, σε αγώνες ενάντια στην όποια κρατική ή άλλη βία· ενάντια στην καταπίεση από οποιαδήποτε εξουσιαστική ή αντιεξουσιαστική εξουσία· ενάντια στην εκμετάλλευση και κακοποίηση αθώων ψυχών!

            Μια σημαία πιστή στο Σύνταγμα και συνεπής στην ακροτελεύτια διάταξή του, ν’ αγωνίζεται με πάθος και με κάθε μέσον για την τήρησή του.

            Κι’ ακόμα, μια σημαία ποτισμένη με αίμα αγώνων ενάντια σε κάθε επιβουλή κατά της πατρίδας μου και των πατρίδων όλου του κόσμου.

            Μια σημαία μπαρουτοκαπνισμένη για τα ιδανικά της! Και για όλα, όσα πιστεύω!

            Για τη Δικαιοσύνη και την Αλήθεια… τη Δημοκρατία... την Αξιοπρέπεια… τη Λευτεριά!

            Μια σημαία ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ!!

            Μια σημαία ΕΛΛΗΝΙΚΗ!!

               ΜΑ ΠΡΕΠΕΙ, ΕΓΩ, ΠΡΩΤ’ ΑΠ’ ΟΛΑ, ΝΑ ΓΙΝΩ ΑΥΤΗ Η ΣΗΜΑΙΑ!... Τότε, μόνο, θα έχει νόημα ο κυματισμός της στο μπαλκόνι μου, την 28^η Οκτωβρίου και όλες τις άλλες Εθνικές επετείους!

 

                                                                                                                                                                                                                                                                                                  Ιωάννης Παναγάκος

                                                                                                                                                                                                                                                                                        Σ.Σ.Ε./1971

                                                                                                                                                                                                                                                          Δάσκαλος Σκακιού – Λογοτέχνης

                                                                                                                                                   Μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών

 

            Υ.Γ. Σε λίγες  ώρες, θα ξημερώσει η μέρα της μεγάλης επετείου. Μέχρι την παραμονή αυτής της ημέρας, η σημαία μου θα ντύνει την ψυχή μου, σε κάθε μάχη του ιερού αγώνα της πατρίδας μου κατά της παγκόσμιας δικτατορικής διακυβέρνησης, ενώ, μια άλλη ολόιδια, θα κυματίζει μεσίστια στο μπαλκόνι μου, για να δείχνει το πένθος της ψυχής μου, όσο στενάζει η πατρίδα μου, κάτω απ’ την μπότα του 4^ου ράιχ.

 

Ποιά ζωή αξίζει να ζεις και τί νόημα έχει, χωρίς λευτεριά και αξιοπρέπεια!

OTAN H ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΜΕ ΠΡOΦΑΣΗ ΤΑ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΑ ΤΗΣ Ε.Ε. ΚΑΤΕΒΑΖΕΙ ΤΑ ΒΡΑΚΙΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ! ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ!

                     Αντισυνταγματική η απαίτηση του υπ. Άμυνας της Κύπρου

Ο υπουργός Άμυνας της Κυπριακής Δημοκρατίας αφού έκλεισε όλο το χώρο της ταβέρνας Το ΑΙΓΑΙΟΝ για το γεύμα προς τιμήν των υπουργών Άμυνας της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις 26 Σεπτεβρίου 2012 στο πλαίσιο της κυπριακής Προεδρίας,  στη συνέχεια τηλεφώνησε και ακύρωσε!  Απαιτώντας βάσει
«πρωτοκόλλου» να κατέβει η Ελληνική Σημαία που για χρόνια κυματίζει εκεί . Ο ιδιοκτήτης Βάσος Φτωχόπουλος, αρνήθηκε να κατεβάσει τη Σημαία, και τότε ο υπουργός του ανακοίνωσε ότι το γεύμα ακυρώνεται. 

Διαβάστε το ιστορικό όπως το καταγράφει ο Β. Φτωχόπουλος.
Όμως, το θέμα είναι πολύ σοβαρό. Η απαίτηση του υπ. Άμυνας της Κυπριακής  Δημοκρατίας είναι ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ. Ποίου «πρωτοκόλλου» κύριε υπουργέ της Άμυνας;  To εστιατόριο Αιγαίον δεν είναι κυβερνητικό κτίριο (public) (τα οποία και κυβερνητικά κτίρια ακόμα δικαιούνται βάση του Συντάγματος στις γιορτές να υψώνουν μαζί με την Κυπριακή σημαία και την Ελληνική Appendix D article 4 para 2), αλλά ανήκει σε ιδιώτη, νόμιμο πολίτη της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, κύριε υπουργέ της Άμυνας, παραχωρεί  στον κάθε πολίτη της Δημοκρατίας το δικαίωμα να αναρτά στα κτίριά του τη σημαία της Δημοκρατίας ή την Ελληνική ή την Τουρκική  σημαία δίχως περιορισμούς.  Και γράφει το σύνταγμα στο αγγλικό κείμενο :
 
Appendix D Draft Constitution of the Republic of Cyprus

Article 4, para 4: " Any citizen of the Republic or any body, corporate or  unincorparate other than public, whose members are citizens of the Republic, shall have the right to fly on their premises the flag of the Republic or the Greek or the Turkish flag without any restriction.".
Φανούλα Αργυρού




Ας δούμε τώρα πως περιγράφει το όλο θέμα ο ιδιοκτήτης της    ταβέρνας Αιγαίον
Tου Βάσου Φτωχόπουλου ιδιοκτήτη της ταβέρνας Αιγαίον - από την ιστοσελίδα
του www <http://www.vasosftohopoullos.wordpress.com/>
.vasosftohopoullos.wordpress.com


Ο Υπουργός Άμυνας, αφού φιλοξένησε μία Γαλλίδα επίσημο στην ταβέρνα ΑΙΓΑΙΟΝ και έμεινε ιδιαιτέρως ικανοποιημένος, αποφάσισε ότι το γεύμα προς τιμήν των υπουργών αμύνης της Ευρωπαϊκής Ένωσης τον Σεπτέμβριο, όταν η Κύπρος θα ασκεί
τα καθήκοντα της Προεδρίας, να το κάνει πάλι στο ΑΙΓΑΙΟΝ, και οι συνταγματάρχες του, αφού επισκέφτηκαν ξανά την ταβέρνα και συζήτησαν όλα τα σχετικά μαζί μου, έκλεισαν όλο τον χώρο για τις 26 του Σεπτέμβρη. 

Την Παρασκευή 1η Ιουνίου με πήρε τηλέφωνο ο κύριος Ηλιάδης, για να μου αναφέρει δύο σημεία του πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Ένωσης που αφορούν επισκέψεις σε εστιατόρια, ταβέρνες, καφετέριες και άλλους τέτοιους δημόσιους χώρους. Πρώτο σημείο, κατά τον Υπουργό, είναι το πρωτόκολλο περί ΣΗΜΑΙΩΝ. Ο χώρος εστίασης δεν μπορεί να έχει άλλες σημαίες παρά εκείνες των 27 χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όταν του ανέφερα ότι μπορώ να συζητήσω το ενδεχόμενο να τοποθετήσουν
τις σημαίες τους έξω στον δρόμο, μπήκε απευθείας στο δεύτερο σημείο του πρωτοκόλλου, το οποίο είναι ακόμη πιο ύπουλο, δηλαδή ότι δεν μπορούν οι υπουργοί να περάσουν από χώρους που περιέχουν βιβλία, φωτογραφίες και αφίσες.

 Πολύ ευγενικά του εξήγησα πως την ελληνική σημαία δεν την
κατεβάζουμε για κανέναν επίσημο και πως τα βιβλία, οι φωτογραφίες και οι αφίσες, πέραν του ότι βρίσκονται εκεί και δίνουν το στίγμα του χώρου μας, βρίσκονται εκεί και ως διακόσμηση εδώ και τριάντα χρόνια. Του είπα ευθέως μάλιστα ότι αυτά τα βιβλία και τα κάδρα ΔΕΝ τα κατεβάζω για κανέναν
Ευρωπαίο, Κύπριο ή εδεκκίτη που έγινε ακελικός, με ευγένεια φυσικά. Τότε ο Υπουργός, με μια ξεκάθαρη ατάκα, με έβαλε στη θέση μου, λέγοντάς μου πως αν τα πράγματα είναι έτσι, το γεύμα ΔΕΝ μπορεί να γίνει στο ΑΙΓΑΙΟΝ και θα πρέπει να ακυρωθεί. Τον ευχαρίστησα και κλείσαμε το τηλέφωνο.

Τώρα, έξυπνοι άνθρωποι είστε, καταλάβατε τι έχει συμβεί. ΚΑΠΟΙΟΣ του σφύριξε  πως δεν γίνεται οι Ευρωπαίοι υπουργοί να περάσουν κάτω απ' την ΕΛΛΗΝΙΚΗ σημαία για να μπουν μέσα στο ΑΙΓΑΙΟΝ και μετά ν' αντικρίσουν φωτογραφίες,
βιβλία και αφίσες που τα βάζουν με τον Χριστόφια και με το υπόλοιπο κυπριακό συγκρότημα εξουσίας. Νοείται κιόλας πως ειδικά ο Υπουργός των Εγγλέζων ΔΕΝ μπορεί να περάσει κάτω από τη φωτογραφία του Αυξεντίου χωρίς να κάνει εμετό.
Ούτε είναι σωστό να υπάρχουν φωτογραφίες της ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ ΕΝΩΣΙΣ με τον Παπαδόπουλο στο πρωτοσέλιδο να λέει ΟΧΙ στο σχέδιο ΑΝΑΝ, με το οποίο συμφωνούσαν οι σκατοευρωπαίοι.

Λάθος χώρο διαλέξατε να πείτε τα ψέματά σας, κύριε Ηλιάδη. Υπάρχουν άνθρωποι  σ' αυτόν τον τόπο, και είναι πολλοί, που δεν κατεβάζουν τα βρακιά τους δίδοντας ταυτοχρόνως και το προφυλακτικό στους εταίρους μας μήπως και πάθουν
και καμιά ζημιά. Πολύ ευγενικός ήσουν, όμως δεν μας έπεισες. Και κάτι άλλο, κύριε Υπουργέ. Οι Υπουργοί θα χάσουν, και όχι εμείς.

Να σου πω και μια ιστορία. Πριν από μερικά χρόνια ήρθε στην ταβέρνα και  έφαγε ένα ζεύγος ηλικιωμένων Άγγλων. Τους υπέβαλα διάφορες ερωτήσεις, π.χ. αν είναι η πρώτη φορά που ήρθαν στην Κύπρο, εάν τους άρεσε το φαΐ, αν τους άρεσε η Λευκωσία, και ο άντρας, αφού ευγενικά μου έλυσε τις απορίες μου, είπε τα εξής: «I came to Cyprus to pay tribute to the guy you have his picture hanging on the wall of your entrance, Afxentiou. Υou see, I was one of the soldiers who burned that hero, that holy guy, and since then I haven't had a good nights sleep. I am sorry for what I have done that's why I came to Cyprus, i am very sorry». 

Δεν θα σου μεταφράσω, κύριε Υπουργέ, τα λεγόμενά του, αυτοί που σου σφύριξαν για το ΑΙΓΑΙΟΝ θα σου τα πουν καλύτερα.

Τον Εγγλέζο τον κέρασα, και ΚΑΤΕΒΑΣΑ και του έδωσα την αφίσα του Αυξεντίου,  για να θυμάται την Κύπρο. Μόνο έτσι κατεβάζουμε τον Αυξεντίου. Ο Άγγλος έχυσε ένα δάκρυ, φίλησε τον Αυξεντίου και έφυγε. Είμαι σίγουρος πως από τότε
ίσως να κοιμάται λίγο καλυτέρα. Εσύ;