Είμαι Πρόσφυγας και είμαι Απορριπτικός!
Πολλοί και διάφοροι φίλοι επικοινώνησαν μαζί μου ψες μετά την διακαναλική παράσταση των Αναστασιάδη Ακκιντζί. Οι περισσότεροι επικοινώνησαν μεταφέροντας το γνήσιο αίσθημα αγωνίας για το μέλλον του τόπου μας. Φίλες και φίλοι μετέφεραν ένα αίσθημα απόγνωσης το οποίο προερχόταν από τον τρόπο με τον οποίο ο ικέτης μας έβαφε το άσπρο μαύρο και την βία με την οποία όλα όσα χρωμάτισε κατέρρευσαν σαν χάρτινος πύργος μετά την παράσταση του Αττιλάρχη.
Προσωπικά από ψες αισθάνομαι πολύ καλύτερα. Όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα της παρωδίας των συνομιλιών, στην οποία προφανώς οι δύο καρικατούρες άλλα λεν και άλλα καταλάβουν, από ψες αισθάνομαι πραγματικά ελεύθερος. Το αίσθημα μου είναι αποτέλεσμα μίας αδιόρατης διαδικασίας μέσα μου η οποία εξελισσόταν ενώ οι ειδήσεις έρεαν και ενώ τα στόματα των ανδρείκελων που μας κυβερνούν κινούνταν. Το σπάσιμο κάθε δεσμού, κάθε κατηγορίας κάθε στοχοποίησης ήρθε μέσα μου όπως πολύ συχνά γίνεται στις αρχαίες Ελληνικές τραγωδίες με την παρουσία του από μηχανής Θεού. Ο από μηχανής Θεός μου ήταν ο Αττιλάρχης και ο λόγος του. Ο Αττιλάρχης έβαλε ενώπιον μου ξεκάθαρα τις επιλογές μου ως ανθρώπου, ως πολίτη, ως δασκάλου, ως Έλληνα της Κύπρου. Και οι επιλογές του ήταν σαφείς, ξεκάθαρες, και αδιαμφισβήτητες με τον ίδιο τρόπο που αδιαμφισβήτητη είναι η κατοχή και η ομοιότητα ολοένα και περισσότερο του Ακκιντζί με τους γκαουλάιτερ του ναζισμού.





















