Η Ιταλία κουνάει μαντήλι στην Ευρωπαϊκή Ένωση

Δημήτρης Κυπριώτης

Ξημερώνοντας η Δευτέρα, αμέσως μετά τα πρώτα αποτελέσματα των εκλογών στη γειτονική Ιταλία, τα ιερατεία της ΕΕ άρχισαν να τρέμουν και να καταλαμβάνονται από νευρική κρίση. Η αιτία κάτι περισσότερο από εμφανής, αφού τα παραδοσιακά συστημικά κόμματα από τη μια μεριά, της Δεξιάς και της Άκρας Δεξιάς και από την άλλη  του κόμματος των 5 αστέρων,  που ίδρυσε ο γνωστός Μπέπε Γκρίλο και τώρα το οδηγεί ο Λουίτζι ντι Μάιο, έδωσαν βαρύ κτύπημα στον ευρωπαϊσμό.

Βέβαια από την κάλπη μπορεί να μην αναδείχθηκε η αυτοδυναμία για κυβέρνηση κάποιου από τα παραπάνω κόμματα, αλλά αυτό καθόλου δεν εμποδίζει να χαίρονται και να ζητωκραυγάζουν οι θιασώτες του ευρωσκεπτικισμού, αφού αυτά τα κόμματα έχουν δηλώσει καθαρά την υποστήριξή τους για έξοδο από την ΕΕ.

Και πως να μην χαίρονται όταν οι θιασώτες αυτοί συγκεντρώνουν  το 67-70% συνολικά των ψήφων; Το γεγονός ότι κανένα κόμμα δεν μπορεί να κυβερνήσει αυτοδύναμα και ότι οι συνεργασίες είναι δύσκολες για να επιτευχθούν,  είναι το άλλο μεγάλο θέμα αυτών των εκλογών, αφού η χώρα αντιμετωπίζει μια πολιτική αβεβαιότητα, φαινόμενο όμως όχι ασυνήθιστο  στην Ιταλία.

Το μεγάλο  γεγονός, που τάραξε τα νερά για τα καλά, είναι η ολοκληρωτική κατάρρευση του ευρωπαϊσμού που η πτώση του χαράζει ταυτόχρονα την ελπίδα για την κατάρρευσή του και στους άλλους λαούς της Ευρώπης. 

Με αυτά λοιπόν τα δεδομένα, πως να  μην έχουν κηρύξει βαρύ πένθος στις Βρυξέλλες, αλλά και εδώ στην Πατρίδα μας, αφού  τα ΜΜΕ φαίνεται ότι έχουν πάθει τύφλωση και έχουν χάσει και την ακοή τους, γιατί δεν εξηγείται διαφορετικά αυτή η αφωνία που επιδεικνύουν  σχετικά με τις εκλογές και τα αποτελέσματα της Ιταλίας. Και όταν μιλάμε για την Ιταλία δεν μιλάμε για μια οποιαδήποτε χώρα, μιλάμε για την 3^η μεγαλύτερη δύναμη του ευρωσυστήματος και δεν είναι εύκολο αυτό να το ξεχνάνε.

Το μεγάλο μήνυμα αυτών των εκλογών στην Ιταλία, είναι ότι ο ευρωπαϊσμός άρχισε για τα καλά να καταρρέει και είναι θέμα χρόνου  οι χώρες και οι λαοί να βρουν το δρόμο της απελευθέρωσής τους,  από τα δεσμά της ΕΕ και του Ευρώ. Έφτασε ο καιρός για να αποκτήσουν οι χώρες και οι λαοί την ελευθερία τους και να μεγαλουργήσουν χωρίς τους αυτόκλητους "καπεταναίους" των Βρυξελλών που έριξαν στα βράχια τις οικονομίες των περισσοτέρων χωρών της ΕΕ και  ιδιαίτερα  αυτών του Νότου.

Τα αποτελέσματα όμως των εκλογών στην Ιταλία έδειξαν και άλλα ενδιαφέροντα, όπως πχ τη συντριβή των αριστερών και των σοσιαλδημοκρατικών πολιτικών δυνάμεων, που τιμωρήθηκαν από το εκλογικό σώμα κατά τον χειρότερο τρόπο, όπως συμβαίνει παντού σε όσες χώρες η λεγόμενη αριστερά άσκησε κυβερνητικά καθήκοντα με την καθοδηγούμενη λιτότητα των Βρυξελλών, βυθίζοντας στη φτώχεια στην ανέχεια και στην ανεργία τους λαούς τους.

Το αισιόδοξο μήνυμα της Ιταλίας βρίσκει τις πολιτικές εξωκοινοβουλευτικές δυνάμεις της Ελλάδας να δίνουν τον αγώνα τους για την επικράτηση ενός παρόμοιου αποτελέσματος, που δεν θα αργήσει να φανεί. 

Στις δυνάμεις αυτές το ΕΠΑΜ με τον Δημοκρατικό και Πατριωτικό του λόγο, συμβάλει στα μέγιστα για την επικράτηση αυτού του θετικού αποτελέσματος.

8 Μαρτίου 2018

Απόλυτα παράνομη η κράτηση των δυο Ελλήνων στρατιωτικών από το τουρκικό καθεστώς.

Τρίτη, 6 Μαρτίου 2018

Του Δημήτρη Καζάκη  

Μετά και την άρνηση αποφυλάκισης των δυο Ελλήνων στρατιωτικών από το δικαστήριο της Τουρκίας, αλλά και την αναβολή της λεγόμενης δίκης τους, γίνεται πλέον φανερό ότι η όλη υπόθεση είναι καθαρά «στημένη» και από τις δυο πλευρές. Τα δυο άτυχα παιδιά έχουν σκόπιμα γίνει θύματα για να υλοποιηθούν συμφωνίες που έχουν προϋπάρξει στο παρασκήνιο ανάμεσα στην φερόμενη ως ελληνική κυβέρνηση και τον Ερντογάν με διαμεσολαβητή την Ουάσιγκτον και τις Βρυξέλλες.

Το ποιες είναι αυτές οι συμφωνίες και τι προβλέπουν συγκεκριμένα, θα το δούμε το αμέσως επόμενο διάστημα. Και το μόνο σίγουρο είναι ότι οι συμφωνίες αυτές δεν περιορίζονται, ούτε αφορούν απλά και μόνο τους 8 τούρκους στρατιωτικούς που ζήτησαν άσυλο στην Ελλάδα. Όχι πώς δεν έχουμε ικανή την ελληνική πλευρά να βρει δικαστές που να συναινέσουν σ’ ένα τέτοιο ανοσιούργημα, δηλαδή στην «ανταλλαγή» των 8 τούρκων στρατιωτικών που ζήτησαν άσυλο στην Ελλάδα με τους 2 Έλληνες στρατιωτικούς που συνελήφθησαν και κρατούνται φυλακισμένοι παρανόμως στην Τουρκία.

Όχι, προς Θεού! Τόσο την πολιτική ηγεσία αυτού του τόπου, όσο και την στρατιωτική τις έχουμε ικανές για τα χειρότερα. Ειδικά εναντίον της Ελλάδας και του ελληνικού λαού. Τις έχουμε ικανές για την πιο ατιμωτική πράξη πού μπορεί να συλλάβει ο ανθρώπινος νους. Και η κατάσταση είναι τέτοια στην ελληνική δικαιοσύνη, που μας κάνει βέβαιους ότι θα βρουν δικαστές και μάλιστα ανώτερους και ανώτατους για να νομιμοποιήσουν την όποια ατιμία κι αν σκαρφιστούν, αλλά ακόμη και την πιο κατάφωρη προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και ζωής.

Ήδη το κάνουν εναντίον των δυο παιδιών που συνελήφθησαν και κρατούνται από τους Τούρκους παράνομα. Και λέμε παράνομα γιατί από την πρώτη στιγμή της σύλληψής τους κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες στην οριογραμμή Καστανιών Έβρου, τα δυο παλικάρια έχουν πέσει θύματα των σκοπιμοτήτων Ερντογάν. Με την ελληνική πλευρά, τόσο την πολιτική, όσο και την στρατιωτική ηγεσία να αποδέχεται κάτι που συνιστά κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δημοσίου δικαίου, αλλά και των συνθηκών που ισχύουν για τις σχέσεις των δυο χωρών.

Γιατί το λέμε αυτό; Διότι στην υπόθεση των δυο Ελλήνων στρατιωτικών συντελείται κάτι πρωτοφανές. Έχουν παραδοθεί στην τακτική δικαιοσύνη της Τουρκίας μέλη στρατιωτικού προσωπικού γειτονικής και τύποις σύμμαχης χώρας για παραβίαση της μεθορίου εν ώρα καθήκοντος. Αυτό σίγουρα αποτελεί παγκόσμια πρώτη.

Γιατί; Διότι το στρατιωτικό προσωπικό μιας χώρας με βάση τα προβλεπόμενα από τις διεθνείς συμβάσεις και το διεθνές δημόσιο δίκαιο δεν μπορεί να παραπεμφθεί στη δικαιοσύνη μιας άλλης χώρας για οιονδήποτε λόγο. Το στρατιωτικό προσωπικό έχει καθεστώς ανάλογο με το διπλωματικό προσωπικό μιας χώρας και επομένως προστατεύεται και διαθέτει καθεστώς ετεροδικίας. Ειδικά όταν το στρατιωτικό προσωπικό βρίσκεται εν ώρα υπηρεσίας, όπως στην περίπτωση των δυο Ελλήνων.

Ο ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

Κωνσταντίνος Χολέβας*  

Κάθε χρόνο στις 3 Μαρτίου η μνήμη μου στρέφεται στον Σταυραετό του Μαχαιρά, τον υπαρχηγό της ΕΟΚΑ, τον ήρωα Γρηγόρη Αυξεντίου. Ήταν 3.3.1957, όταν τον περικύκλωσαν εκατοντάδες Βρετανοί καταδρομείς μετά από προδοσία. Το δικό του Μανιάκι, οι δικές του Θερμοπύλες, ήταν μία σπηλιά κοντά στην ιστορική Ιερά Μονή της Παναγίας του Μαχαιρά. Έδιωξε τους τρεις συντρόφους του και επί ώρες πολεμούσε μόνος του. Στο τέλος οι Βρετανοί τον έκαψαν ανοίγοντας τρύπα πάνω από τη σπηλιά.

Ο Ελληνισμός τον θρήνησε και τον τίμησε. Οι αποικιοκράτες τον έθαψαν κρυφά στα Φυλακισμένα Μνήματα, στο Προαύλιο των Κεντρικών Φυλακών για να μην μετατραπεί η κηδεία του σε παλλαϊκή διαδήλωση υπέρ της Ενώσεως της Κύπρου με την Ελλάδα. Ο Γιάννης Ρίτσος τού αφιέρωσε ένα συγκλονιστικό ποίημα όπου μιλά για τις «χοντρές ελληνικές κοκκάλες», από τις οποίες τον αναγνώρισαν απανθρακωμένο οι γονείς του.

Γρηγόρης Αυξεντίου, από την κατεχόμενη σήμερα Λύση Αμμόχωστου. 

Μετά το Εξατάξιο Γυμνάσιο προσπάθησε να εισαχθεί στην Σχολή Ευελπίδων στην Αθήνα. Απέτυχε στις εξετάσεις γιατί ήταν ανορθόγραφος! Αλλά στα ηθικά προτερήματα, στην εθνική ευαισθησία, στην παλληκαριά, ήταν πολύ ορθογραφημένος. Ζήτησε να καταταγεί ως εθελοντής στον Ελληνικό Στρατό. Η Ελλάδα τον αξιοποίησε ως Έφεδρο Αξιωματικό. Μετετέθη στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα, τα οποία τότε ήσαν αυστηρώς φυλασσόμενα λόγω Ψυχρού Πολέμου. 

Συνέδεσε τον Ελληνισμό του Νότου, την Κύπρο, με τον Ελληνισμό του Βορρά, τη Μακεδονία. Η αγάπη του για τη Μακεδονία φάνηκε και όταν εντάχθηκε στην Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών υπό την αρχηγία του Γεωργίου Γρίβα – Διγενή. Για να μην γνωρίζουν οι Βρετανοί ποιος ήταν ο αντίπαλός τους ο Γρηγόρης έλαβε το ψευδώνυμο Ζήδρος. Έτσι τίμησε έναν από τους πιο μαχητικούς κλεφταρματολούς της Δυτικής Μακεδονίας επί Τουρκοκρατίας.

Ο Αυξεντίου της Κύπρου και της Μακεδονίας, του Ελληνισμού ολοκλήρου, διδάσκει και σήμερα. Το μήνυμά του σαφές και χρήσιμο στους δύσκολους για την πατρίδα καιρούς. Διδάσκει με την ελληνορθόδοξη αγωγή, που τού έδωσαν οι γονείς και οι δάσκαλοί του. Διδάσκει με το θάρρος του απέναντι στον υπέρτερο εχθρό. Διδάσκει, διότι μας θυμίζει ότι οι Έλληνες κατά κανόνα έδιναν μάχες ως ολιγάριθμοι έναντι υπεραρίθμων αντιπάλων. Διδάσκει, διότι υπογραμμίζει την ενότητα των Πανελλήνων ασχέτως αν κατοικούν στην Κύπρο, στη Μακεδονία, στο Αιγαίο, στη Βόρειο Ήπειρο.

Κάθε φορά που επισκέπτεσαι την Κύπρο, φίλε αναγνώστη, θυμήσου να επισκεφθείς τα Φυλακισμένα Μνήματα στη Λευκωσία. Εκεί αναπαύεται ο Γρηγόρης Αυξεντίου μαζί με άλλα παλληκάρια του επικού αγώνος των Κυπρίων για την Αυτοδιάθεση-Ένωση. Θυμήσου να επισκεφθείς και τη Μονή Μαχαιρά για να προσκυνήσεις τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας και το κρησφύγετο όπου φονεύθηκε ο ήρωας.

*Πολιτικός Επιστήμων

Η Ανατροπή είναι δυνατή με Ενότητα και Συσπείρωση του λαού στην πράξη. Αυτή είναι η απάντηση-μονόδρομος για το σταμάτημα της κρίσης και το ξεκίνημα για την ανάπτυξη της Πατρίδας μας.

Του Δημήτρη Κυπριώτη       

Συνεχείς οι αγώνες επιβίωσης  του Ελληνισμού

Ο Ελληνισμός αγωνίζεται επί δύο χιλιετίες, μέσα σε έναν εχθρικό κόσμο με συνεχή την απειλή του ολοκληρωτικού αφανισμού του. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τη  ελληνική ιστορία, που έχει μια μοναδική ιδιοτυπία, αφού είναι μια ιστορία αδιάλειπτων αγώνων για επιβίωση.

Αμύνεται απεγνωσμένα ο ελληνισμός επί είκοσι αιώνες και κατορθώνει να  επιβιώνει, παρά τους πολέμους, τις ξένες κατοχές, τους εμφύλιους σπαραγμούς, τις δικτατορίες και τα  πραξικοπήματα καθώς επίσης και τις  τεράστιες  αντιξοότητες που αντιμετώπισε, όπως είναι οι ξένες διεισδύσεις και οι επεμβάσεις, οι πολιτικοί κλυδωνισμοί, η οικονομική καχεξία και η κοινωνική αστάθεια.

Είναι αλήθεια ότι όλες αυτές οι σκληρές δοκιμασίες εμπόδισαν τον εκδημοκρατισμό και τον εκσυγχρονισμό του ελληνικού κράτους, αλλά και τον μετασχηματισμό της κοινωνίας, χωρίς όμως αυτή η διαπίστωση να εξιλεώνει κυβερνήσεις που κάθε άλλο άμοιρες ευθυνών ήταν και εξακολουθούν να είναι.

Η επιλογή πολιτικών που είχε ως προτεραιότητα  την εξυπηρέτηση των  κομματικών  στρατών και ταυτόχρονα  την εξυπηρέτηση ξένων και ντόπιων συμφερόντων, σε συνδυασμό με τον ξέφρενο ρυθμό του εξωτερικού δανεισμού,  έφερε τη χώρα σε κατάσταση χρεωκοπίας, αφού προηγουμένως πέρασε μια περίοδο επίπλαστης ευμάρειας του πληθυσμού.

Η προδικτατορική Δημοκρατία έπασχε βαθύτατα και αυτό καταγράφτηκε ιστορικά και για αυτό το λόγο κατέρρευσε. Όμως έπασχε και εξακολουθεί να πάσχει και η μεταπολιτευτική Δημοκρατία, έστω και αν τα χαρακτηριστικά της παθογένειας είναι διαφορετικά. Αυτός  όμως  είναι και ένας από τους  λόγους που οδήγησαν την Ελλάδα στην παράδοση άνευ όρων στα αρπακτικά κοράκια της διεθνούς τοκογλυφίας, στους  «νεκροθάφτες» της εθνικής μας αυτοτέλειας.

Ένα ακόμα χαρακτηριστικό, που σημειώνεται στη μεταπολιτευτική κοινοβουλευτική Δημοκρατία και παίζει το δικό του σημαντικό ρόλο,  είναι το γεγονός ότι λειτούργησαν με εξαιρετική μαεστρία και επαγγελματισμό, οι μηχανισμοί απόκρυψης, εξαπάτησης και παραπληροφόρησης του ελληνικού λαού, με την αμέριστη συνεργασία των κυβερνήσεων, των πολιτικών ηγετών και των μεγιστάνων των ΜΜΕ, με τρόπο που θα ζήλευαν πολλά δικτατορικά καθεστώτα.

ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΕΚΦΟΒΙΣΜΟΥ

Του Δημήτρη Κυπριώτη

Το τελευταίο διάστημα η κυβέρνηση της ακυβερνησίας των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ επειδή βλέπει ότι τίποτα δεν της βγαίνει, όσα ψέματα και αν μετέρχεται, που κάνουν το μαύρο κατάλευκο, λες και όλοι εμείς κατοικούμε σε άλλη χώρα και δεν βλέπουμε , δεν ακούμε, προσπαθεί να εφεύρει διάφορους τρόπους μήπως μπορέσει και κερδίσει μιαν ημέρα παραπάνω στην εξουσία της.

Και αφού είδε και απόειδε, αφού ο κόσμος ούτε τους ακούει παρά μόνο τους βρίζει, ένα πέρασμα από τις λαϊκές και την αγορά πείθει για το συμπέρασμα αυτό, αποφάσισε μαζί με άλλους εξωγενείς παράγοντες, που είναι πάντα έτοιμοι να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε ένα καλό παιδί όπως ο Τσίπρας, που τους κάνει όλα τα θελήματα και με το παραπάνω, το γνωστό παιγνίδι του εκφοβισμού.

Βλέπετε το σοκ και δέος στην οικονομία και στους θεσμούς της Δημοκρατίας τους βγήκε και σε αυτούς και στους προηγούμενους μέχρι ενός βαθμού, όμως τώρα  έχει τελειώσει και για αυτό θέλουν να βαδίσουν την επόμενη και σίγουρη συνταγή, αυτήν του εκφοβισμού. Και εδώ το καλλίτερο χαρτί τους είναι η Τουρκία με τις απειλές των  θερμών  επεισοδίων, αλλά  και τον απρόβλεπτο Ερντογάν.

Τα ερωτήματα όμως που δημιουργούνται από τις τελευταίες εξελίξεις και σχετίζονται άμεσα με αυτήν την τακτική του εκφοβισμού είναι σοβαρά, γιατί:   πως μπορεί να ανταλλάσσουν και να συζητούν οι δύο χώρες,  Ελλάδα-Τουρκία,  Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης (ΜΟΕ) με πρωτοβουλία  μάλιστα του ΥΠΕΞ κ. Κοτζιά  και ταυτόχρονα να επιχειρείται ο περίεργος εμβολισμός της ελληνικής  ακταιωρού, και να μην τολμά να παρουσιαστεί ελληνικό πολεμικό πλοίο στην περιοχή των Ιμίων, αντίθετα με τη φύλαξη που έχουν οι βραχονησίδες από  σκάφη της Τουρκίας; 

Πως δικαιολογείται  το νέο επεισόδιο στον Έβρο, περίεργο και αυτό,  με τη σύλληψη μονίμων στρατιωτικών από τη σύμμαχο και να μην ακούγεται το παραμικρό από ελληνικής πλευράς, πέρα από τις προβλέψεις του Αμερικανού πρεσβευτή; Μήπως λοιπόν, λέμε εμείς οι καχύποπτοι,  συμβαίνει κάτι παραπάνω και όλα αυτά δεν είναι  συμπτώσεις που  πρέπει να χρεώνονται μόνο στην άλλη πλευρά;

Γιατί, πως συμβαίνει να έχουμε περισσότερες ανακοινώσεις από την πρεσβεία των ΗΠΑ, παρά από τους   δικούς   μας αξιωματούχους  που έχουν πιει το αμίλητο νερό; Έτσι λοιπόν  ο κ. πρεσβευτής  των ΗΠΑ  βρίσκει την ευκαιρία έχοντας πίσω του και τη γνωστή  θητεία  του στην Ουκρανία, σαν καλός μάντης που φαίνεται ότι είναι, αφού προέβλεψε την πρώτη φορά θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο,  τώρα και  πάλι  κάνει προβλέψεις περίεργες περί πολέμου των δύο χωρών  με τα συμβάντα στον Έβρο αυτήν τη φορά.  Για πόλεμο βέβαια σιγοψιθυρίζει, αλλά ψυχραιμία συνιστά  από μέρους μας και επομένως , κάτι πρέπει να περιμένουμε. Τι ακριβώς; Πόλεμο;

Για να δούμε λοιπόν αν δικαιολογείται μια τέτοια εξέλιξη. Ο πόλεμος   είναι η πλέον προσφιλής λέξη για να κάνεις ένα λαό να «κάτσει στα αυγά του», να φοβάται και να είναι έτοιμος να δεχθεί ότι και αν του προσφέρουν, αρκεί να εξορκιστεί η λέξη αυτή. Με την ευκαιρία ας θυμηθούμε τον ανεκδιήγητο Πάγκαλο, την επαύριον της υποτιμητικής για όλους μας και ιδιαίτερα για τις ΕΔ, την υποχώρηση από τα Ίμια  εκείνη τη βραδιά το 1996.  Τι έλεγε και μάλιστα με εθνική υπερηφάνεια;  «Ότι εξερχόμενος του υπουργείου, τον πλησίασε μία κυριούλα και του φίλησε τα χέρια, γιατί έσωσε τα δύο της παιδιά από το να πάνε σε πόλεμο, επειδή  υπηρετούσαν στο πολεμικό Ναυτικό» . Για τέτοια χυδαιότητα μιλάμε και εκεί φτάνουν αυτοί οι τιποτένιοι πολιτικοί. Από αξιοπρέπεια  δε, ποιος την έχασε για να την βρουν οι κύριοι αυτοί.

 Κάτι παρόμοιο  φαίνεται ότι επιχειρείται και τώρα. Όμως είναι καλό να ξέρουν οι Έλληνες και κυρίως οι  Ελληνίδες μητέρες,  που τρομάζουν φυσιολογικά για τα στρατευμένα παιδιά τους, ότι : Ο πόλεμος αφορά πολιτικούς σκοπούς και είναι το τελευταίο, το έσχατο μέτρο που μπορούν να φτάσουν δύο κράτη. Για να φτάσουν δε δύο κράτη στην  ένοπλη σύρραξη,  δεν φτάνουν εκεί με το πρώτο επεισόδιο. Περνούν προηγουμένως από πολλά στάδια και το πιθανότερο είναι να μην ξεκινήσουν ποτέ οι πολεμικές συγκρούσεις. Αυτό είναι ιστορικά επιβεβαιωμένο.

Επίσης να έχουν υπόψη τους όλοι οι Έλληνες, ότι όσοι εξορκίζουν τον πόλεμο και κάνουν συνεχώς υποχωρήσεις για να τον αποφύγουν,  το πιθανότερο είναι να έχουν τα αντίθετα αποτελέσματα, ενώ είναι το ίδιο επικίνδυνοι με αυτούς που μας παρουσιάζονται ως πολεμοχαρείς.

Η Ελλάδα όπως και τα περισσότερα κράτη είναι αμυνόμενα και για το λόγιο αυτό η καλή προετοιμασία, όταν έχεις πλησίον σου επιρρεπή σε επιθετικότητα  κράτος, όπως είναι η «φίλη και σύμμαχος» Τουρκία, χρειάζεται την εφαρμογή μιας πειστικής αποτρεπτικής στρατηγικής, δηλαδή αυτό ακριβώς  που δεν έχει η χώρα μας και εύκολα το διακρίνει ακόμη και ο αδαής περί των ζητημάτων στρατηγικής, όταν συνεχώς είμαστε, με ευθύνη των κυβερνήσεων,  υποχωρητικοί στα πάντα, μην τυχόν και γίνει πόλεμος.

Και ενώ η Ελλάδα είναι αμυνόμενη και ταυτόχρονα αποτρεπτική δύναμη, δεν κάνει το παραμικρό από αυτά που προβλέπονται  από τους κανονισμούς, τα εγχειρίδια στρατηγικής, από την ίδια την ιστορία, για  να γίνεται πιστευτή  η αποτροπή του πολέμου. Μια αποτροπή που να δείχνει καλά στον αντίπαλο ότι το κέρδος του  θα είναι μηδαμινό ή μόνο χάσιμο θα έχει, αν τολμήσει να κάνει πράξη την επιθετικότητά του. Η πραγματικότητα όμως των τελευταίων επεισοδίων αλλά και πριν από  αυτά, δείχνει εντελώς διαφορετική την  εικόνα για τη χώρα μας. Ας θυμηθούμε όμως πως το 1987 η στρατηγική της αποτροπής που χρησιμοποιήθηκε από την τότε κυβέρνηση ήταν όχι μόνο πιστευτή, αλλά έφερε και τα μοναδικά θετικά  αποτελέσματα στη διαμάχη μας με την Τουρκία.

Ας έχουμε ακόμη υπόψη μας ότι,  ο αποτρέπων δεν δίνει ποτέ παραστάσεις φόβου, δέους ή υποχωρητικότητας στον αντίπαλο του, ειδικά όταν πρόκειται για την ασφάλειά του και την Εθνική του Ανεξαρτησία. Και φυσικά ο αμυνόμενος δεν είναι υποχρεωμένος να κάνει υποχωρήσεις, ενώ χρειάζεται να έχει στρατηγική κουλτούρα, που αν δεν την έχει, τάχιστα πρέπει να την αποκτήσει.

Με τέτοιες ενέργειες και κινήσεις μια σώφρων κυβέρνηση  πρέπει να ενεργεί και πρωτεύουσα θέση στις ενέργειές της πρέπει να έχει την αξιοπρέπεια του κράτους, της ιστορίας του, των πολιτών του και όχι την επίκληση ή τη  «δημιουργία»  περιβάλλοντος και συνθηκών φόβου. Γιατί μόνο με πυγμή, αξιοπρέπεια και καλή χρήση των στρατηγημάτων και όσων προβλέπονται για την αποτροπή του πολέμου, με την επιβαλλόμενη ενίσχυση φυσικά των ΕΔ, τότε και μόνο τότε μπορεί το κράτος να αποτρέψει πραγματικά τον πόλεμο. Διαφορετικά θα χρησιμοποιεί την απειλή αυτή, για να καθυποτάξει το φρόνημα και την αντίσταση των πολιτών, όπως πράττουν συνεχώς οι μνημονιακές κυβερνήσεις.

4 Μαρτίου 2018

Απαράδεκτη η κατάσταση με τους συλληφθέντες Έλληνες στρατιωτικούς στον Έβρο, Ας τα πούμε όλα με το όνομά τους.

Του Δημήτρη Κυπριώτη                                  

Απαράδεκτη πέρα για πέρα είναι η κατάσταση της πλήρους αφωνίας και ενημέρωσης που έχει πέσει από την Κυβέρνηση και της απαγόρευσης που έχει επιβάλει η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Άμυνας, στην στρατιωτική ηγεσία, για το θέμα της σύλληψης των δύο Ελλήνων στρατιωτικών από Τούρκους, στην περιοχή Μαράσια πλησίον του χωριού Καστανιές στο Έβρο.

Απαράδεκτη από όποια πλευρά και αν το εξετάσει κανείς. Από την εικόνα του διασυρμού για τις ΕΔ μας, που παρουσιάζουν τα ΜΜΕ, όταν  δείχνουν τον τρόπο της μεταφοράς των δύο στρατιωτικών μας, αξιωματικού και υπαξιωματικού,  που φέρουν  μάλιστα στολή και διακριτικά; Από το γεγονός ότι οι Τούρκοι φέρονται με τον απαράδεκτο αυτόν τρόπο σε στρατιωτικούς που υποτίθεται ότι βρισκόμαστε στην ίδια συμμαχία του ΝΑΤΟ;

Βέβαια εύκολα θα μας πουν ότι: Εδώ η Τουρκία δεν σέβεται τα κυριαρχικά μας δικαιώματα, δεν σέβεται κανένα κανόνα Διεθνούς Δικαίου, δεν σέβεται  και πολτοποιεί ανθρώπινα δικαιώματα, θα σεβαστεί δύο νεαρά παιδιά με τη στολή παραλλαγής τους και τα στρατιωτικά διακριτικά τους και τον οπλισμό του; Ψιλά γράμματα.

Το πρόβλημα λοιπόν και το θέμα δεν είναι τι κάνουν οι απολίτιστοι και βάρβαροι εκπρόσωποι των τουρκικών αρχών που εκπροσωπούν στην τελική ένα φασίστα δικτάτορα, όσο και αν η Δύση θέλει να τον εξωραΐζει με εκλεγμένο ηγέτη, αλλά το τι κάνει η ελληνική πλευρά. Τι κάνει η κυβέρνηση της Ελλάδας και τι κάνει η στρατιωτική ηγεσία.

Τα ερωτηματικά είναι μεγάλα που δημιουργούνται από την υπόθεση αυτή, όπως  και οι ανησυχίες της κοινής γνώμης είναι πολύ μεγάλες, σε συνδυασμό δε με την κατάσταση της οργής που επικρατεί στα στελέχη των ΕΔ από τους χειρισμούς που γίνονται, αλλά και από την εικόνα που εκπέμπεται και είναι πολύ ανησυχητική.

Η κατάσταση επιβαρύνεται ακόμη πιο πολύ, όταν δεν ακούγεται το παραμικρό από κυβέρνηση και ηγεσία ΕΔ για την υπόθεση, όπως εισαγωγικά σημειώσαμε, ώστε να σταματήσουν τα δικαιολογημένα σενάρια που βλέπουν το φως της δημοσιότητας, αλλά και η ανησυχία που διακατέχει τον κόσμο για τις δυνατότητες των ΕΔ, αφού σε αλλεπάλληλες περιπτώσεις τον τελευταίο καιρό, δεν έχουν ανταποκριθεί όπως πραγματικά αξίζουν και όπως θέλει ο ελληνικός λαός.

Άραγε γιατί υπάρχουν τα γραφεία τύπου των Γενικών Επιτελείων; Ποιον ενημερώνουν; Φυσικά τη διεύθυνση ενημέρωσης και το γραφείο τύπου του Υπουργείου. Αυτό είναι αντιληπτό. Τους στρατιωτικούς συντάκτες τους ενημερώνουν; Προφανώς και όχι,  διαφορετικά οι ανταποκρίσεις θα υπήρχαν. Αυτό ποιος το απαγορεύει; Προφανώς ο υπουργός. Μα αν κάτι απαγορεύεται κάποιος θα πρέπει να ενημερώνει την κοινή γνώμη. Το φαινόμενο όμως αυτό σε κανένα μέλος κράτος του ΝΑΤΟ δεν υπάρχει, εκτός από την Τουρκία!! Κατάσταση ενημέρωσης ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ!

Το κυριότερο όμως που συμβαίνει με το επεισόδιο, που δεν βλέπει το φως της δημοσιότητας, αλλά στοιχειωδώς το σημειώσαμε στη ραδιοφωνική εκπομπή της 2 Μαρτίου στο διαδικτυακό ραδιόφωνο e roi, είναι αυτό που προκύπτει από τον τρόπο ενέργειας των Τούρκων και στην έκταση που ενδεχομένως θέλουν να δώσουν στο επεισόδιο. Αυτό θα φανεί ξεκάθαρα στις επόμενες ημέρες. Εκφράζουμε την ανησυχία μας για ένα νέο γκριζάρισμα, στη στεριά πλέον, στην περιοχή κατά μήκος της Ελληνοτουρκικής μεθορίου!!

Και φυσικά υπάρχουν και άλλα περίεργα και σοβαρά ερωτήματα, για τα οποία θα έπρεπε και η στρατιωτική ηγεσία να τοποθετηθεί. Και για αυτό ρωτάμε; Πως αξιολογήθηκε από το ΓΕΕΘΑ το επεισόδιο; Τι αξιολόγηση και ποια ερμηνεία δόθηκε; Γιατί άραγε δεν επιλύθηκε όπως και τόσα άλλα στο παρελθόν μεταξύ των εκεί διοικήσεων; Πως και γιατί ανέβηκε το θερμόμετρο τόσο ψηλά ώστε να γίνει ενημέρωση και να ζητηθεί η επέμβαση  της στρατιωτικής επιτροπής του ΝΑΤΟ;

Όλα αυτά μας οδηγούν τη σκέψη αλλού. Και αν τις επόμενες δύο-τρεις ημέρες δεν υπάρξει λύση, είναι σίγουρο ότι θα υπάρξουν ευρύτερες επιπτώσεις και η κατάσταση θα περιπλακεί ακόμη πιο σοβαρά. 

Φτάνουν οι ερασιτεχνισμοί, φτάνει η επίδειξη δήθεν ψυχραιμίας και κοιτάξτε, τουλάχιστον η στρατιωτική ηγεσία να σταθεί στο ύψος που επιβάλλουν οι καταστάσεις. Μην αφήνετε κκ Αρχηγοί να σας βουλιάξουν και να σας πάρουν μαζί τους. Πάρτε θέση ξεκάθαρη μπροστά στον ελληνικό λαό. Αυτός  είναι ο κριτής και το στήριγμα όλων.

3 Μαρτίου 2018

Εξαιρετικά σοβαρό το επεισόδιο με τη σύλληψη των δύο Ελλήνων στρατιωτικών στον Έβρο, με την έκταση που του δίνει η Τουρκία

Του Δημήτρη Κυπριώτη

Παρά τις πρώτη καθυστερημένη  και καθησυχαστική ανακοίνωση του ΓΕΣ για το συμβάν της σύλληψης της ελληνικής περιπόλου στην ελληνοτουρκική μεθόριο στην περιοχή  Καστανιές του Έβρου, φαίνεται ότι η συνέχεια με τον τρόπο που χειρίζεται το θέμα η Τουρκική πλευρά, ξεπερνάει τις συνηθισμένες διαδικασίες αυτών των θεμάτων. 

Είναι ήδη γνωστό και έχει ανακοινωθεί, ότι η ελληνική περίπολος αποτελούμενη από ανθυπολοχαγό και ΕΠΟΠ, σε συνήθη περιπολία κατά μήκος της μεθορίου, στην υπόψη περιοχή, λόγω δυσμενών καιρικών συνθηκών εισήλθε προς στιγμή τη μεθόριο και οι καιροφυλακτούσες αντίστοιχες τουρκικές δυνάμεις προέβησαν στη σύλληψη τους.

Παρόμοια περιστατικά συμβαίνουν κατά καιρούς πολλά χρόνια τώρα και στις δύο πλευρές των συνόρων, αλλά σχεδόν πάντοτε επιλύονται με την παρέμβαση των τοπικών διοικητών , ύστερα από τις εξηγήσεις που δίνονται εκατέρωθεν. Σήμερα όμως τα πράγματα εξελίχθηκαν εντελώς διαφορετικά, που θα έπρεπε όμως  να είχαν προβλεφθεί από την ελληνική διοίκηση, με την επίδειξη μεγαλύτερης προσοχής, αφού οι ασυνήθιστες κινήσεις των Τούρκων στην περιοχή του Έβρου, είχαν έγκαιρα επισημανθεί τον τελευταίο καιρό, αλλά και ιδιαίτερα μετά το ναυτικό επεισόδιο στα Ίμια.

Γιατί, όσο και αν η ελληνική πλευρά των υπουργείων Εξωτερικών και Άμυνας, δίνει πληροφορίες στην κοινή γνώμη με το σταγονόμετρο ή με περίεργες δηλώσεις στελεχών της κυβερνητικής πλειοψηφίας, διαρρέονται δήθεν πληροφορίες για   κρισιμότητα και ένταση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, που φτάνει μέχρι και τη διεξαγωγή πολέμου, με μοναδικό σκοπό τη δημιουργία κλίματος ανησυχίας στους πολίτες, για αλλότριους όμως σκοπούς,  η πραγματικότητα είναι ότι μετά το επεισόδιο στα Ίμια οι Τούρκοι δεν σταμάτησαν ούτε λεπτό να προκαλούν.

Συγκεκριμένα, σε καθημερινή βάση εκτός από τις παραβιάσεις και τις προκλητικές υπερπτήσεις των εξοπλισμένων πολεμικών αεροσκαφών τους στον ελληνικό εναέριο  χώρο, τσεκάρουν και τις αντιδράσεις των ελληνικών φυλακίων στις ακριτικές μικρονήσους, που τις προσεγγίζουν  με φουσκωτά σκάφη, σκοπεύοντας στο ψυχολογικό επηρεασμό και τη δημιουργία εκφοβισμού στο προσωπικό, για επικείμενη απόβαση. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει, όπως προαναφέρθηκε στον Έβρο, με την ασυνήθιστη συγκέντρωση δυνάμεων και μάλιστα σε συνθήκες πολικού ψύχους.

Όλα τα παραπάνω θεωρούμε ότι είναι στην απόλυτη γνώση της στρατιωτικής ηγεσίας και σίγουρα οι διαταγές που έχουν εκδοθεί, είναι στην προβλεπόμενη κατεύθυνση. Το θέμα όμως είναι τι γίνεται με την πολιτική ηγεσία της χώρας, που έντρομη παρακολουθεί το φαινόμενο και υπό το πρόσχημα της επίδειξης ψυχραιμίας, κάνει συνεχώς βήματα πίσω, που μοναδικό αποτέλεσμα έχουν να φέρνουν αυτό που δεν θέλουν, δηλαδή το θερμό επεισόδιο και την κλιμάκωση όλο και πιο κοντά, αφού είναι γνωστό ότι η αποτροπή μόνο με αυτόν τον τρόπο δεν επιτυγχάνεται.

Επανερχόμενοι στο σημερινό επεισόδιο στις Καστανιές και αν τα πράγματα εξελιχθούν όπως τα τουρκικά ΜΜΕ θέλουν να παρουσιάζουν, δηλαδή  με την προσαγωγή σε δίκη για κατασκοπεία των δύο στελεχών μας, τότε κανείς δεν μπορεί να προδικάσει ποια μπορεί να είναι η έκβαση και ο εκβιασμός του Ερντογάν. Γιατί δεν πρέπει να κρυβόμαστε ότι πίσω από όλο το επεισόδιο η καθοδήγηση και ο χειρισμός βρίσκεται στα χέρια του. 

Ας ευχηθούμε ότι η κατάληξη θα είναι η συνήθης της απελευθέρωσης των στελεχών μας. Διαφορετικά η κατάσταση περιπλέκεται  και δεν θα θέλαμε να την καταγράψουμε ούτε σαν υπόθεση αυτήν τη φορά. Προφανώς όμως και δεν έχει σχέση με τη διεξαγωγή πολέμου, που είναι το έσχατο μέτρο στην ένταση μεταξύ κρατών.