Τα εκλογικά αποτελέσματα αντί να λύσουν το πρόβλημα έφεραν αβεβαιότητα!

Του Δημήτρη Κυπριώτη*

Καλό θα είναι να αρχίσουμε να βλέπουμε πως διαγράφεται η επόμενη ημέρα των εκλογών και τι πρόκειται να μας φέρει, για να είμαστε όσο το δυνατόν περισσότερο ενημερωμένοι.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κατήγαγε μια καθαρή εκλογική νίκη απέναντι στην κυβερνητική πλειοψηφία, την οποία όμως αν ήθελε να την αξιοποιήσει πολιτικά και κοινωνικά, προς όφελος του δοκιμαζόμενου λαού, θα  μπορούσε ακόμη και να ανατρέψει τη συγκυβέρνηση και να οδηγήσει τη Χώρα σε μια άλλη πορεία

Άλλωστε αυτό ήταν και το κεντρικό σύνθημά του στις εκλογές και δεν πρέπει να το ξεχνάμε. «Στις 25 ψηφίζουμε στις 26 τους διώχνουμε» . Δυστυχώς όμως στο σχεδιασμό της ηγεσίας του φαίνεται ότι δεν υπήρξε ποτέ  αυτή η σκέψη.  Το κεντρικό προεκλογικό του  σύνθημα  ήταν μόνο ένα …λογοπαίγνιο ή στην καλλίτερη των περιπτώσεων, ένας τρόπος για να συσπειρώσει τους οπαδούς του, όπως ομολογούν σήμερα τα κορυφαία στελέχη του. Με άλλα λόγια  δηλαδή  το σύνθημα ήταν …μπλόφα.

Ας το ξεπεράσουμε όμως αυτό, έτσι για να συμφωνήσουμε, έστω και αν δεν το θέλουμε , με το επιχείρημα του ΣΥΡΖΑ,  ότι το ποσοστό αυτό της εκλογικής

διαφοράς 1^ου  και 2^ου κόμματος,  δεν μπορεί να αποσταθεροποιήσει την κυβέρνηση, για να καταλήξουμε όμως στο δυσάρεστο συμπέρασμα, ότι ενώ το κόμμα του κ. Τσίπρα έχει πετύχει πολιτικό πλεονέκτημα, δεν μπορεί να προκαθορίζει και την έκβαση  της μάχης για την εξουσία.!!

Και  εδώ είναι το παράδοξο. Το μεν εκλογικό αποτέλεσμα καταγράφει με σαφήνεια και καθαρότητα τη βούληση της μεγάλης πλειοψηφίας του εκλογικού σώματος για να  τερματισθούν οι πολιτικές των μνημονίων, το δε εκλογικό σώμα, δεν έδωσε στην Αξιωματική αντιπολίτευση, ακόμη και με την εκδοχή που επικαλείται η  ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, εκείνη την εκλογική δύναμη,  που θα της επέτρεπε να ακολουθήσει η Χώρα μας, μίαν άλλη τροχιά., όπως ήδη προαναφέρθηκε.

Να γιατί μιλάμε για παράδοξο που θα μπορούσε να ξεπεραστεί μόνο, αν η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ είχε σκοπό πραγματικά να συγκρουστεί και όχι να διαχειριστεί τις κατεστημένες εγχώριες και ξένες δυνάμεις. Φαίνεται όμως ότι αυτό δεν το θέλει και για αυτό προφασίζεται ότι χρειάζεται μεγάλο πλειοψηφικό ρεύμα!

Και τώρα το ερώτημα είναι, πως θα μπορέσει ο ΣΥΡΙΖΑ να δημιουργήσει εκείνο το μπλοκ των συμμαχικών πολιτικών δυνάμεων, το πλειοψηφικό ρεύμα,  που ισχυρίζεται ότι του χρειάζεται, για να μπορέσει να αντιπαρατεθεί αποτελεσματικά στο κατεστημένο; Πως θα συγκροτήσει αυτήν την ευρύτατη λαϊκή πλειοψηφία; Οι αριθμοί δεν βοηθάνε προς την κατεύθυνση αυτή, ειδικά όταν συνεχίζει το τροπάριο για κυβέρνηση της αριστεράς.  Ας τους δούμε:

Στον κορμό αυτών των δυνάμεων που συνειδητοποιούν ότι το μνημόνιο καταστρέφει την οικονομία και την κοινωνία περιλαμβάνονται και δυνάμεις που δεν μπορούν να μπουν σε πολιτική άθροιση, αφού τόσο το 9,3 της ΧΑ, όσο  και το 6% του ΚΚΕ, έχουν  μεν την ίδια θέση απέναντι στο μνημόνιο, αλλά ταυτόχρονα δεν μπορούν να αθροιστούν  πολιτικά με το 26,6% του ΣΥΡΙΖΑ, για διάφορους λόγους. Όμως στην άθροιση αυτή, όπως φαίνεται,  είναι προβληματικά και τα ποσοστά των 3,5% των ΑΝΕΛ.

Αυτό όμως δεν συμβαίνει  με το ποσοστό 22, 7% της ΝΔ που αθροίζεται κυβερνητικά με το 8% της Ελιάς και που μπορεί , ως εφεδρεία ανά πάσα στιγμή, να χρησιμοποιήσει  και το 6% του  Ποταμιού, εκτός και αν…..γίνουν πραγματικότητα οι σημερινές εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ και οι φήμες που κυκλοφορούν.

 Όλα αυτά τα παραπάνω τι σημαίνουν πρακτικά; Σημαίνουν ότι η Ελλάδα, εισέρχεται σε μια περίοδο που μοιάζει με ένα «μετέωρο βήμα», όπου μία κυβέρνηση που είναι καθαρή μειοψηφία στο εκλογικό σώμα, έχει απέναντί της μία πλειοψηφούσα αξιωματική αντιπολίτευση που κάθεται και παρατηρεί πότε θα δεήσει η μειοψηφούσα κυβέρνηση να προχωρήσει  σε εκλογές, μην τυχόν και μπορέσουν να  αλλάξουν οι συσχετισμοί!

Έτσι  όμως ο λαός, θα εξακολουθήσει να παραμένει στην άκρη υποφέροντας, αφού όλες οι ενδείξεις φανερώνουν ότι η επιβίωση αυτής της κυβέρνησης θα συνεχιστεί τουλάχιστον μέχρι το Φθινόπωρο και μετά βλέπουμε, μέχρι και την προεδρική εκλογή, πού ήδη μπήκε στο τραπέζι των συζητήσεων, εφόσον  η αξιωματική αντιπολίτευση, θα εξακολουθήσει  να την αντιμετωπίζει  με «πολιτική αβροφροσύνη»  και όχι με όρους κοινωνίας.  

Και το χειρότερο στην περίπτωση αυτή  είναι,  ότι όσο  η συγκυβέρνηση  παραμένει στο θώκο της,  ενεργοποιεί κάθε ήμερα και περισσότερο όλα τα μη θεσμικά, πλην όμως ισχυρότατα ερείσματά της, με σκοπό να χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα για να καλλιεργήσει ακόμη μεγαλύτερο φόβο στην κοινωνία με τελικό σκοπό να κάμψει κάθε αντίστασή της.

 Με όλα αυτά  είναι φανερή η είσοδος της Χώρας σε μια περίοδο έντονων αναταράξεων, που όλο και περισσότερο οδηγούν τα πράγματα σε μη φυσιολογικούς «γάμους», τουλάχιστον με όσα πίστευε μέχρι σήμερα, ο απλός κόσμος

Δηλαδή είναι ποτέ δυνατόν μεγαλοστελέχη του ΠΑΣΟΚ, που έχουν κατά κόρο ψηφίσει μνημόνια και έχουν ανεχτεί τη διάλυση όλων των εργασιακών δικαιωμάτων και έχουν συνωμοτήσει στο ξεπούλημα  της περιουσίας του Κράτους, να έχουν σίγουρη τη συνεργασία τους με το ΣΥΡΖΑ, απορρίπτοντας συνεργασία με τη…δεξιά (αυτοί  άραγε τι δηλώνουν;), που προωθεί η πλευρά Βενιζέλου, προωθώντας μάλιστα τα σχέδια του ΓΑΠ και να μην ακούγεται η παραμικρή  διάψευση αυτών των δηλώσεων από πλευράς ΣΥΡΙΖΑ; 

Τι άλλο άραγε πρέπει να δούμε για να καταλάβουμε τη συμπαιγνία που παίζεται σε βάρος του λαού και της χώρας; Αν δεν είναι τώρα καιρός να αφυπνισθούμε και να πάρουμε ως λαός, ως πολίτες αυτής της χώρας τέτοιες  πρωτοβουλίες που να ενισχύουν  και όχι να αποδυναμώνουν τις λαϊκές εκείνες δυνάμεις που στέκονται δίπλα μας όλα αυτά τα χρόνια, πότε θα το κάνουμε; 

Όταν θα έχουν καταρρεύσει τα πάντα  και όταν δεν θα υπάρχει το παραμικρό έρεισμα για να στηριχθούμε;

Δεν μπορεί, δεν πρέπει να παραμένουμε αδρανείς, δίνοντας δικαιώματα εμπαιγμού στους θεομπαίχτες.

*Α΄συντονιστής της ΠΓ του Ε.ΠΑ.Μ

Τελείωσε το ζήτημα του νομίσματος;

Σημείωση: 

Ο Δημήτρης Καζάκης στον απόηχο των εκλογικών αποτελεσμάτων, προσπαθεί για....πολλοστή φορά να μας επισημάνει την σπουδαιότητα του κρατικού εθνικού νομίσματος τόσο στην οικονομία, όσο κυρίως στην κατάκτηση της λαικής κυριαρχίας και της εθνικής ανεξαρτησίας ενός κράτους.

 Και αυτό όπως πάντα το κάνει με επιχειρήματα και όχι με άναρθρες κραυγές, όπως κάνει η πλειοψηφία, για να μην πω όλοι, που διατυπώνουν αντίθετη άποψη, όχι βέβαια προς χάρη της αλήθειας, αλλά προς χάρη ξένων ή εγχώριων συμφερόντων. 

Στη δίνη αυτή της συσκότισης της αλήθειας, έχει πέσει μεγάλο τμήμα του ελληνικού λαού, όπως έδειξαν και τα τελευταία εκλογικά αποτελέσματα, σε αντίθεση με ότι συμβαίνει στην υπόλοιπη Ευρώπη. 

Είναι πράγματι άξιο απορίας το πως, ενώ οι οιονομικές πολιτικές της Μέρκελ και των συνοδοιπόρων της κατακρημνίζονται στην κυριολεξία σε ευρωπαικό επίπεδο και οι δυνάμεις που αμφισβητούν το σαθρό ευρωπαικό οικοδόμημα φθάνουν τώρα το 40% στο ίδιο ο ευρωκοινοβούλιο, η Ελλάδα που θα έπρεπε να πρωτοστατεί στο επίπεδο αυτό, είναι εντελώς ευνουχισμένη!! 

Ας ελπίσουμε ότι ο ελληνικός  λαός θα δει ττελικά ην αλήθεια που του κρύβουν και που βρίσκεται μπροστά του και πάρει τις σωστές αποφάσεις πριν όμως να είναι πολύ αργά!!

Του Δημήτρη Καζάκη

Μετά τις εκλογές οι ποδοσφαιρόφιλοι του είδους, αλλά και οι γνωστοί μας στηλοβάτες της έγκριτης – πλην άτιμης – δημοσιογραφίας, βιάστηκαν να βγάλουν την ετυμηγορία: οι Έλληνες τρομοκρατούνται με το εθνικό νόμισμα και την έξοδο από το ευρώ. Τα “κόμματα της δραχμής” ηττήθηκαν κι επομένως το όλο ζήτημα μπορεί να θεωρείται λήξαν. Οι αναλύσεις ποικίλουν. Από ηλίθιες, που απλά χυδαιολογούν και βγάζουν τα απωθημένα τους με αφορμή το εκλογικό αποτέλεσμα. Έως εμβριθείς, που αναζητούν στον ψυχισμό του Έλληνα, αυτό που τον τρομάζει με το νόμισμα.

Βλέπετε, δεν είναι λίγοι εκείνοι που ξεφτιλίστηκαν και κατατροπώθηκαν στις αντιπαραθέσεις όλο το προηγούμενο διάστημα και απέδειξαν τόσο στο επίπεδο της επιστήμης, όσο και στην πράξη πόσο μεγάλα μηδενικά είναι. Τέτοιο ξεβράκωμα μπροστά σ’ ολόκληρο τον ελληνικό λαό σε επιτείδειους της καθηγητικής έδρας, της δημοσιογραφίας και της πολιτικής απ’ όλους τους χώρους, δεν υπήρξε ποτέ ξανά. Τώρα όλοι αυτοί αναζητούν την δικαίωσή τους στο εκλογικό αποτέλεσμα, όπως ο ένοχος που κρύβεται μέσα στον όχλο για να μην τον εντοπίσουν, ή όπως ο βλαξ που αισθάνεται περήφανος όταν η βλακεία του και μάλιστα η διατεταγμένη γίνεται της μόδας.

Η αλήθεια βέβαια είναι μία. Το νόμισμα δεν είναι επιλογή. Όποιο φετβά και να εκδόσει η διατεταγμένη δημοσιογραφίακαι πολιτική, το ζήτημα του νομίσματος θα παραμείνει κορυφαίο ζήτημα. Κι ο λόγος είναι απλός. Το νόμισμα δεν είναι κάτι αδιάφορο, όπως μας λένε οι μανιχαιστές και οι δοκισίσοφοι της πολιτικής. Συνδέεται άρρηκτα με σχέσεις εκμετάλλευσης, καταπίεσης και κυριαρχίας. Είτε το ξέρει και το συνειδητοποιεί ο κόσμος, είτε όχι.

Το ευρώ έχει δημιουργηθεί για να εκφράζει την κυριαρχία των τραπεζών στην ευρωζώνη. Η ίδια η ύπαρξή του συνδέεται οργανικά με την βιωσιμότητα των τραπεζικών κολλοσών, των αγορών κεφαλαίου, της κερδοσκοπίας του χρήματος και όχι με την βιωσιμότητα των οικονομιών μέσα στην ευρωζώνη. Το γεγονός αυτό έχει οδηγήσει σε μια κρίση που με όρους οικονομικής και νομισματικής ένωσης, είναι και θα παραμείνει ανυπέρβλητη.

Για όσους ξέρουν να “διαβάζουν” τα δεδομένα, ξέρουν πολύ καλά ότι ολόκληρο το οικοδόμημα του ευρώ έχει αρχίσει και καταρρέει. Κάθε μέτρο στήριξης του νομίσματος, κάθε προσπάθεια αυστηρότερης εφαρμογής δημοσιονομικής “ολοκλήρωσης”, κάθε βήμα να γίνει η ΕΕ ένα νέο υπερκράτος, θα φαίρνει όλο και πιο κοντά την κατάρρευση ολόκληρου του οικοδομήματος.

Ήδη σήμερα η ευρωζώνη βρίσκεται στις παραμονές μιας δύνης αποπληθωρισμού. Έχει μπει ήδη σε τροχιά και κανένα μέσο νομισματικής πολιτικής δεν πρόκειται να την διασώσει. Ότι κι αν κανει η ΕΚΤ. Τίποτε δεν μπορεί να γίνει για να δασωθεί το ευρώ. Μόνο που η κατάρρευση της ευρωζώνης δεν θα είναι μια διαδικασία διάλυσης των συμβατικών δεσμών ανάμεσα στα κράτη μέλη. Θα καταρρεύσει με τέτοιον πάταγο που θα συντρίψει τα κράτη μέλη και θα γεννήσει τέτοιες αντιπαραθέσεις που δικαίως ο Χέλμουτ Σμιτ πρόσφατα τις παρομοίασε με την περίοδο αμέσως πριν τον 1ο παγκόσμιο πόλεμο στην Ευρώπη.

Όσο λοιπόν θα βλέπουμε και θα ζούμε την κατάρρευση της Ελλάδας ως πρελούδιο της κατάρρευσης ολόκληρης της ευρωζώνης. Όσο θα γελοιοποιούνται όλοι αυτοί που λένε ότι το νόμισμα δεν έχει σημασία, από το απλό ερώτημα, “που θα βρείτε τα χρήματα;” Τόσο το ζήτημα του εθνικού κρατικού νομίσματος θα αναγεννιέται από τα ίδια πράγματα όχι σαν μια εναλλακτική επιλογή, αλλά σαν την μόνη διέξοδο από το σημερινό πλήρες αδιέξοδο.

Γι’ αυτό κι ας μην προτρέχει κανένας. Το ζήτημα του νομίσματος παραμένει στο τραπέζι για όλη την κοινωνία. Και θα παραμένει από τα πράγματα στο τραπέζι μέχρι και η τελευταία νοικοκυρά, ακόμη κι ο τελευταίος συνταξιούχος που πάσχει από άνοια ή αλτσχάιμερ, αντιληφθεί τη σημασία του. Ίσως όχι έγκαιρα για να σώσει τον εαυτό του και την χώρα του. Ίσως όχι πριν γίνει παρανάλωμα του πυρός η Ελλάδα και η Ευρώπη. 

Πάντως ένα είναι απολύτως σίγουρο. Την σημασία του εθνικού κρατικού νομίσματος θα την αντιληφθεί ακόμη κι ο πιο ανόητος. Έστω κι αν κάτι τέτοιο συμβεί λίγο πριν το τέλος.

Αιφνιδιαστική άσκηση των ρωσικών πυραυλικών δυνάμεων στα σύνορα με την Ουκρανία

ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑ

Μετά τις επιθέσεις του καθεστώτος του Κιέβου σε κατοικημένες περιοχές στην Ανατολική Ουκρανία αφνιδιαστική στρατιωτική άσκηση των στρατηγικών δυνάμεων ξεκίνησε η Ρωσία, από τις 28 Μαΐου έως τις 5 Ιουνίου, η οποία συμπεριλαμβάνει και την εκτόξευση διηπειρωτικών πυραύλων. 

Οι ασκήσεις αποτελούν μήνυμα με διπλό αποδέκτη, το καθεστώς του Κιέβου, αλλά και το ΝΑΤΟ.

Σε σημερινή ανακοίνωση του, το ρωσικό υπουργείο Άμυνας δήλωσε ότι οι στρατιωτικές ασκήσεις της Δυτικής Στρατιωτικής Περιφέρειας θα συνεχιστούν μέχρι την Πέμπτη και θα περιλαμβάνουν και την ανάπτυξη πυραύλων εδάφους–εδάφους Iskander-Μ. 

Ανέφερε επίσης ότι "οι πύραυλοι αυτοί διαθέτουν την ικανότητα να πλήξουν στόχους 280 χιλιόμετρα μακριά οι οποίοι μεταφέρθηκαν αεροπορικώς από βαρέου τύπου μεταφορικά αεροσκάφη Il-76, στην περιοχή της άσκησης.

"

Επίσης ο εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου ανέφερε την "συμμετοχή βομβαρδιστικών αεροσκαφών μεγάλου βεληνεκούς (πιθανόν Tu-95 Bear) καθώς και εκτοξεύσεις πυραύλων τύπου κρούζ σε επίγειους στόχους".

Το υπουργείο όμως δεν διευκρίνισε σε ποιες ακριβώς περιοχές πραγματοποιείται η μεγάλη αυτή στρατιωτική άσκηση, αλλά σύμφωνα με πληροφορίες διεξάγεται αυτή σε περιοχές κοντά στα συορα με την Ουκρανία

Οι ασκήσεις εμπλέκουν σημαντικό αριθμό μέσων και προσωπικό στην δυτική στρατιωτική περιφέρεια. Οι σκληρές μάχες και οι ωμότητες από τις δυνάμεις του «δεξιού τομέα» στους ρωσόφωνους, σύμφωνα με τον ρωσικό τύπο, έχουν εξοργίσει το Κρεμλίνο. 

Μετά και τη σημερινή επίθεση με μαχητικά αεροσκάφη στην πόλη του Λούγκανσγκ, κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει το ενδεχόμενο, αναγκαστικής επέμβασης, ακόμα και εάν αυτό δεν είναι στους σχεδιασμούς της Μόσχας.

Η εγγύτητα των ασκήσεων με τις "μαρτυρικές" πόλεις του Λούγκανσγκ και του Ντονέτσκ, καθώς και η άρνηση του ρωσικού υπουργείου Άμυνας να ανακοινώσει που ακριβώς ασκούνται οι στρατηγικές δυνάμεις λένε πολλά.

ΚΥΠΡΙΑΚΟ:Ανοίγει ο φάκελος της αποστολής "ΝΙΚΗ"

 Δόθηκε εντολή εκταφής του αεροσκάφους "Νοράτλας" και των σoρών των νεκρών ηρώων

Για πρώτη φορά μετά από 40 χρόνια θα αναγκαστεί μια ελληνική κυβέρνηση να δώσει στοιχεία για την αποστολή της Α' Μοίρας Καταδρομών στην Κύπρο και για τους ηρωικούς Ελληνες καταδρομείς που χάθηκαν τόσο από φίλια όσο και από εχθρικά πυρά, αλλά στο τέλος έσωσαν τουλάχιστον την μάχη του αεροδρομίου της Λευκωσίας.

Η Διερευνητική Επιτροπή για τους Αγνοουμένους (ΔΕΑ) ζήτησε από το Γενικό Επιτελείο Εθνικής Φρουράς (ΓΕΕΦ) και αυτό θα ζητήσει (αν δεν έχει ήδη συμβει αυτό) ολα εκείνα τα στοιχεία που συνιστούσαν την αποστολή "ΝΙΚΗ"  των μεταγωγικών Noratlas, έμφορτων με 350 καταδρομείς στις 22 Ιουλίου 1974, στην μοναδική προσπάθεια της Ελλάδας να βοηθήσει έμπρακτα την Κύπρο.

Σημειώνεται ότι μέχρι και σήμερα η αποστολή "ΝΙΚΗ" δεν έχει αναγνωριστεί επίσημα από το ελληνικό κράτος και όχι απλώς δεν έχουν τιμηθεί οι συμμετάσχοντες σε αυτή, αλλά ούτε καν έχουν αναγνωριστεί οι νεκροί!

Το κυπριακό υπουργικό συμβούλιο αποφάσισε μάλιστα την διεξαγωγή εκταφών στο στρατιωτικό κοιμητήριο στον Τύμβο της Μακεδονίτισσας, προκειμένου να διαπιστωθεί κατά πόσο υπάρχουν ακόμα οστά στρατιωτών από την Ελλάδα, που βρίσκονταν στο μεταγωγικό αεροσκάφος που κατάρρίφθηκε από φίλια πυρά (λόγω του χάους που επικρατούσε και του σκότους, θεωρήθηκε ότι τα αεροσκάφη ήταν τουρκικά και εβλήθησαν όλα).
Οι εκταφές αποφασίστηκαν , ύστερα από σχετικό αίτημα του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

Η ΔΕΑ ζήτησε κατά πόσο υπάρχει κάποιος χάρτης με το ακριβές σημείο, που είχε θαφτεί το αεροπλάνο και με τα στοιχεία των θυμάτων.
 
Πάντως, αυτόπτες μάρτυρες, οι οποίοι κατά καιρούς μίλησαν δημόσια για τα τραγικά γεγονότα του Ιουλίου του 1974, είχαν πει ότι το αεροπλάνο θάφτηκε στο σημείο, όπου σήμερα βρίσκεται ο μεγάλος σταυρός, στο ύψωμα του στρατιωτικού κοιμητηρίου.

Όπως αποφάσισε το υπουργικό, και γράφει η εφημερίδα "Φιλελεύθερος" τη γενική ευθύνη για την υλοποίηση του έργου θα αναλάβει το υπουργείο Εξωτερικών και επικεφαλής/ συντονιστής έχει οριστεί ο προϊστάμενος της Διεύθυνσης Ανθρωπιστικών Θεμάτων του υπουργείου Εξωτερικών.
Θα εργαστούν τέσσερις Κύπριοι αρχαιολόγοι, επί εθελοντικής βάσεως ή με απόσπαση από το μουσείο, για την περίοδο που θα διαρκέσουν οι εργασίες, η μέγιστη διάρκεια της οποίας (συμπεριλαμβανομένης της ολοκλήρωσης των ανθρωπολογικών εξετάσεων) θα είναι 3-4 εβδομάδες.

Η πτήση των μεταγωγικών προβλέπονταν να γίνει με άκρα μυστικότητα, από την αεροπορική βάση της Σούδας στην Κρήτη, μετά από διαταγή του ΓΕΣ μεταφέροντας την Α΄ Μοίρα Καταδρομών με τον οπλισμό της.

Η όλη επιχείρηση θα έφερε την κωδική ονομασία “ΝΙΚΗ”.  Είκοσι αεροσκάφη Nord 2501 Noratlas και δέκα C-47 Dakota της 354 Μοίρας Μεταφορών “Πήγασος” διατέθηκαν για την μεταφορά της Μοίρας.

Τα αεροσκάφη θα απογειώνονταν κατά την διάρκεια της νύχτας, θα πετούσαν χωρίς συνοδεία μαχητικών, σε χαμηλό ύψος, σε σιγή ασυρμάτου, με τα φώτα πορείας σβηστά και χωρίς οπτική επαφή μεταξύ τους. Τελικός προορισμός το αεροδρόμιο της Λευκωσίας, προσγείωση σε αυτό, αποβίβαση των καταδρομέων και άμεση επιστροφή των αεροσκαφών στην Ελλάδα.
 
Τελικά αποφασίστηκε να διατεθούν στο πρώτο κύμα 15 αεροσκάφη και στο δεύτερο τα υπόλοιπα 15. Η κυβέρνηση Καραμανλή που ανέλαβε την εξουσία στην Ελλάδα μετά την κατάρρευση της στρατιωτικής κυβέρνησης, απαγόρευσε στο δεύτερο κύμα να απογειωθεί.

Το “σχέδιο” προέβλεπε να αρχίσουν οι απογειώσεις στις 22.30 της 21ης Ιουλίου με χρονικό διαχωρισμό αεροσκαφών 5΄ έτσι ώστε να έχουν όλα απογειωθεί μέχρι τα μεσάνυχτα. Η πτήση προς την Κύπρο, η αποβίβαση των καταδρομέων και του υλικού και η επιστροφή έπρεπε να γίνουν υπό πλήρες σκότος, για την αποφυγή εντοπισμού από την Τουρκική αεροπορία. Υπήρξε ρητή διαταγή, σε καμία περίπτωση να μην προσγειωθεί αεροσκάφος στην Κύπρο με το φως της ημέρας.

Οι απογειώσεις ξεκίνησαν στις 22:30 με την παρακάτω σειρά και το χαρακτηριστικό κλήσης:
  
 

Κηδεύεται ο ναύαρχος επιτιμος Α/ΓΕΝ Λεωνίδας Βασιλικόπουλος

• Κύπρος:  Η πρώτη gay parade στην Κύπρο
• Ελλάδα:  Υπουργείο Παιδείας: 8 Σεπτεμβρίου το πρώτο κουδούνι - Xάνονται ημέρες των διακοπών
• Πολιτική:  ΣΥΡΙΖΑ για ΔΝΤ: Γκρεμίζουν την εικόνα που καλλιεργούσε η κυβέρνηση
• Ελλάδα:  Ο εφιάλτης των κοινοχρήστων
• Ελλάδα:  Κέρκυρα: Εξάρθρωση κυκλώματος διακίνησης «σκληρών» ναρκωτικών
• Sports:  Κατάρ: Τα... διαστημικά στολίδια του Mουντιάλ 2022
• Κόσμος:  Εντυπωσιακή έκρηξη στον Ήλιο
• Ελλάδα:  Κάηκε ζωντανή μέσα στο αυτοκίνητό της
• Ελλάδα:  Σε νοσοκομείο της Ρόδου η Marianne Faithfull
• Πολιτική:  «Ο Σόιμπλε γκρέμισε την ανάπτυξη του Mεσοπρόθεσμου»
• Κόσμος:  Στη Γερμανία ο Αμερικανός λοχίας που απελευθερώθηκε από το Αφγανιστάν
• Ελλάδα:  Ρεκόρ Γκίνες στον χορό από τους Θεσσαλονικείς
• Έξυπνο Χρήμα:  Μόλις το 20% των φορολογουμένων υπέβαλε δήλωση
• Ελλάδα:  Ο σκοτεινός κόσμος των αναβολικών
• Στον κόσμο τους:  Σχολή για σκι στον... Νίγηρα!

Την Τρίτη η νεκρώσιμη ακολουθία για τον Λ. Βασιλικόπουλο

Κηδεύεται στις 15:00 την ερχόμενη Τρίτη, από το Α’ Νεκροταφείο Αθηνών, ο επίτιμος αρχηγός του ΓΕΝ ναύαρχος Λεωνίδας Βασιλικόπουλος, ο οποίος πέθανε την Παρασκευή σε ηλικία 82 ετών.

Ο Λεωνίδας Βασιλικόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1932 και το 1954 αποφοίτησε από τη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων. Μέχρι το τέλος του 1965 σταδιοδρόμησε κανονικά, έχοντας υπηρετήσει σε διάφορες Μονάδες του Στόλου και προήχθη μέχρι τον βαθμό του υποπλοιάρχου.

Ωστόσο, η ανώμαλη πολιτική κατάσταση που επικράτησε τη χρονιά εκείνη στην Ελλάδα τον έφερε σε αντίθεση με την τότε πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, ενώ κατά το τέλος του 1966 (μετά από αντιδικία που είχε επί προσωπικού θέματος και της δυσμενούς υπηρεσιακής μεταχείρισης που υπέστη) υπέβαλε, για λόγους ευθιξίας, την παραίτησή του.

Από τις πρώτες μέρες της επιβολής της Δικτατορίας του 1967 πέρασε στην ενεργό Αντίσταση: Αρχικά με μία μικρή Οργάνωση που ίδρυσε ο ίδιος με μερικούς φίλους του («Φιλική Εταιρεία») και στη συνέχεια εντάχθηκε, το καλοκαίρι του 1968, στη μεγάλη Οργάνωση «Ελεύθεροι Έλληνες» τα μέλη της οποίας ήσαν απότακτοι/ απόστρατοι αξιωματικοί διωχθέντες από το δικτατορικό καθεστώς.

Λόγω της αντιστασιακής του δράσης συνελήφθη το 1969 και έκτοτε υπέστη πολλές διώξεις (ΕΑΤ/ΕΣΑ- εξορία- φυλακή), ενώ αποφυλακίστηκε τον Σεπτέμβριο του 1973 με τη γενική αμνηστεία που χορηγήθηκε σε όλους τους πολιτικούς κρατουμένους.

Μετά την πτώση της Δικτατορίας αποκαταστάθηκε στις τάξεις των αξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού, επανήλθε στην ενεργό δράση και επανέκτησε τη θέση του στην επετηρίδα με τον βαθμό του αντιπλοιάρχου. Στη συνέχεια υπηρέτησε:

- Ως αντιπλοίαρχος: Κυβερνήτης των αντιτορπιλικών «ΛΕΩΝ» και «ΒΕΛΟΣ».
- Ως πλοίαρχος:
α) Επιτελής στο ΝΑΤΟϊκό Στρατηγείο Κεντρικής Μεσογείου (Comedcent- Ρώμη).
β) Διοικητής Στολίσκου Ναρκοπολέμου (ΔΝΑΡ).
- Ως αρχιπλοίαρχος: Διευθυντής Β΄ Κλάδου του ΓΕΝ.
- Ως υποναύαρχος: Διοικητής Ναυτικής Εκπαιδεύσεως (ΔΝΕ).

Τον Νοέμβριο του 1985 προήχθη σε αντιναύαρχο και ανέλαβε τα καθήκοντα του Αρχηγού Στόλου, τα οποία διατήρησε μέχρι τον Δεκέμβριο του 1986, οπότε και ανέλαβε τα καθήκοντα του Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού και του Commander Eastern Mediteranean σε επίπεδο ΝΑΤΟ (Comedeast).

Από τη θέση του Αρχηγού ΓΕΝ παραιτήθηκε τον Ιούνιο του 1989 οπότε και του απονεμήθηκε ο βαθμός του ναυάρχου και ο τίτλος του επιτίμου Αρχηγού ΓΕΝ.

Τον Οκτώβριο του 1993 επελέγη από τον τότε πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου και τοποθετήθηκε διοικητής της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΕΥΠ), θέση από την οποία παραιτήθηκε την 1η Φεβρουαρίου 1996 (επομένη μέρα των Ιμίων).

Ο Λ. Βασιλικόπουλος είχε τιμηθεί με τα παράσημα Χρυσός Σταυρός του Φοίνικα, Ταξιάρχης του Τάγματος του Φοίνικα, Ανώτερος Ταξιάρχης του Φοίνικα, Ανώτερος Ταξιάρχης του Τάγματος της Τιμής, Ανώτερος Ταξιάρχης Μακαρίου του Γ΄, Παράσημο της Λεγεώνος της Αξίας των ΗΠΑ και με τα μετάλλια Στρατιωτικής Αξίας Α' Τάξεως και του Αντιδικτατορικού Αγώνα περιόδου 1967- 1974.

ΠΗΓΗ: ΑΠΕ

ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ;

Toυ ΝΕΣΤΟΡΑ ΝΕΣΤΟΡΙΔΗ

Οι ευρωεκλογές που πέρασαν αποτελούν αναμφίβολα μία τομή στην ιστοριά της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Είναι η πρώτη φορά που η Αριστερά αναδεικνύεται σε πρώτη πολιτική παράταξη. 

Πρέπει να έχουμε στο νου μας εντούτοις ότι οι πολιτικές μάχες που έρχονται δεν θα είναι καθόλου εύκολες και ως εκ τούτου πρέπει να βγάλουμε ένα συμπέρασμα από τις εκλογικές μάχες που δόθηκαν τις προηγούμενες μέρες και να έχουμε ένα συγκεκριμένο και σαφές πολιτικό σχέδιο για το πώς να κινηθούμε από εδώ και πέρα.

Αν και μπορούμε να μιλήσουμε για μία αδιαμφισβήτητη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές, δεν μπορούμε να μην δούμε και κάποια σημεία που χρήζουν προσοχής. Αν και η κύρια επιρροή του ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει να βρίσκεται στις λαϊκές συνοικίες, παρατηρείται μία -αν και όχι τεράστια, εντούτοις σημαντική, της τάξης του 3% [1]- κάμψη των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ στις συγκεκριμένες περιοχές. 

Η εκτίμηση του Χ. Λάσκου σε παλιότερο κείμενο του [2], ότι δηλαδή πρέπει να τονώσουμε τον αντικαπιταλισμό μας ώστε να διπλασιάσουμε την επιρροή μας σε ανέργους και εργαζομένους φαίνεται ότι δεν επαληθεύτηκε (ή ότι δεν ακολουθήθηκε επαρκώς η εν λόγω τακτική από τον ΣΥΡΙΖΑ)· μάλλον υποχώρησε η επιρροή μας σε αυτά τα στρώματα και αυτό είναι κάτι που πρέπει να μας προβληματίσει.  

Ένα άλλο σημαντικό στοιχείο είναι η στασιμότητα του δημοκρατικού,αντιμνημονιακού μπλοκ (συμπεριλαμβάνονται όλες οι δημοκρατικές, αντιμνημονιακές δυνάμεις είτε αριστερές είτε δεξιές είτε λαϊκομετωπικοί σχηματισμοί), η υποχώρηση του μνημονιακού μπλοκ και η αύξηση των ακροδεξιών έως ναζιστικών δυνάμεων.

Η ενδυνάμωση της πατριδοκάπηλης ακροδεξιάς είναι επίσης ένα στοιχείο του οποίου θα πρέπει να αναζητήσουμε τις αιτίες. Η μεγάλη δύναμη μάλιστα της Χρυσής Αυγής σε ιδιαίτερα φτωχές περιοχές (Ασπρόπυργος, Μενίδι κλπ) θα πρέπει να μας κάνει επειγόντως να βρούμε έναν τρόπο να αναχαιτήσουμε άμεσα τη δυναμική του φασισμού στις λαϊκές συνοικίες, και αυτό σίγουρα δεν γίνεται ούτε με ιδεολογικά καθαρούς όρους (στενά αντικαπιταλιστικούς ή εθνομηδενιστικούς) ούτε και με τον γραβατωμένο "αντιφασισμό" του "συνταγματικού τόξου", ούτε φυσικά μπορούμε να επαφιόμαστε στις ποινικές διώξεις που υφίστανται τα στελέχη της ΧΑ. 

 Μόνο ένα μαζικό, λαϊκό κίνημα που θα βάζει στο επίκεντρο το εθνικό και το κοινωνικό πρόβλημα (τα οποία στην παρούσα συγκυρία διαπλέκονται όσο ποτέ άλλοτε στην μεταπολιτευτική Ελλάδα) θα ξεγυμνώσει τα εν λόγω μορφώματα στα μάτια του κόσμου και θα αποκαλύψει τον πραγματικό τους ρόλο.

 Η αποτυχία του δημοκρατικού, αντιμνημονιακού μπλοκ να αυξήσει τις δυνάμεις του μετά από δύο χρόνια λεηλασίας του τόπου είναι κάτι ακόμα το οποίο πρέπει να μας προβληματίσει, γιατί δείχνει ότι δεν είχαμε μία ουσιώδη αλλαγή των συσχετισμών σε κοινωνικό επίπεδο πάνω στο δίπολο μνημόνιο-αντιμνημόνιο, αλλά και ότι κυρίως η ακροδεξιά επωφελήθηκε από την υποχώρηση της δύναμης του μνημονιακού μπλοκ. Η στασιμότητα του χώρου είναι αποτέλεσμα τόσο της κινηματικής καθίζησης όσο και του ταλαντευόμενου πολιτικού λόγου του κύριου εκφραστή του, του ΣΥΡΙΖΑ. 

Η κινηματική απραξία και ο αμφίσημος πολιτικός λόγος είναι φαινόμενα συνδεδεμένα μεταξύ τους και αλληλοτροφοδοτούμενα. Η λύση βρίσκεται σε μία "φυγή προς τα εμπρός", η οποία είναι τόσο αναγκαία όσο και δύσκολα πραγματοποιήσιμη. 

Για να γίνει αυτό πρέπει να κατανοήσουμε την αδυναμία θεωρητικών σχημάτων που εκθειάζουν το "αυθόρμητο" και να αντιληφθούμε ότι για να είναι ένα κίνημα επιτυχημένο είναι απαραίτητη η ύπαρξη ενός υποκειμένου που θα παρεμβαίνει συντεταμένα στο εσωτερικό του και θα προσπαθεί να του δώσει σαφή πολιτική στόχευση αλλά και να το υποστηρίζει με όλες τις οργανωτικές δυνάμεις που διαθέτει. 

Χωρίς αυτήν την προϋπόθεση το κίνημα μπορεί σχετικά εύκολα είτε να ενσωματωθεί είτε να κατασταλεί είτε (ακόμα χειρότερα) να αποκτήσει αντιδραστικό χαρακτήρα.

Η απουσία διακριτού, μαζικού κόμματος που να πληροί τις παραπάνω προϋποθέσεις κάνει επιτακτική την ενότητα -στη δράση- και τον συντονισμό των δυνάμεων της Αριστεράς και άλλων ριζοσπαστικών, δημοκρατικών δυνάμεων. 

Η εκλογική καταγραφή των παραπάνω σχηματισμών (ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΣΧΕΔΙΟ Β, ΕΠΑΜ κλπ) μπορεί φαινομενικά να υπήρξε πενιχρή, ωστόσο η κοινωνική τους γείωση σε σημαντικούς κοινωνικούς χώρους (γειτονιές, σωματεία, φοιτητικούς συλλόγους) είναι ιδιαίτερα υπολογίσιμη και σε αρκετές περιπτώσεις ισχυρότερη εκείνης του ΣΥΡΙΖΑ. Θα ήταν μεγάλο λάθος να συμπεριφερθούμε υπεροπτικά ή ψηφοθηρικά απέναντι στις εν λόγω συλλογικότητες. 

Ένα κοινωνικό, ριζοσπαστικό μέτωπο με συντονισμένη δράση στους κοινωνικούς χώρους και ένα ανατρεπτικό πολιτικό στόχο (που θα μπορούσε να είναι μέχρι και η προετοιμασία μιας γενικής πολιτικής απεργίας, άσχετα αν αυτό ευοδωθεί ή όχι) θα μπορούσε να λειτουργήσει ως πυροκροτητής ευρύτερων κινηματικών εξελίξεων αλλά και άλλων νικών (βλ. νίκη στις δημοτικές εκλογές Χαλανδρίου).

Πολύ σημαντικό είναι επίσης να μην δίνουμε έμφαση σε λογικές ανάθεσης του στυλ "σε λίγους μήνες η κυβέρνηση θα καταρρεύσει και θα σωθούμε". Τέτοιες λογικές επαναπαύουν τον κόσμο σε πρώτο τόνο και κατόπιν τον απογοητεύουν καθώς βλέπει ότι παρά τις αμέτρητες εξαγγελίες κατάρρευσης της κυβέρνησης "μόλις μπει ο χειμώνας", εκείνη δεν πέφτει. 

Η ταξική πάλη στην Ελλάδα είναι ιδιαιτέρως οξυμένη και διακυβεύονται τεράστια συμφέροντα, που ξεπερνούν τα εθνικά σύνορα. Δεν αρμόζει σε ένα ριζοσπατικό, αριστερό κόμμα να καλλιεργεί τη λογική του "ώριμου φρούτου" σε τέτοιες συνθήκες. Αν η κυβέρνηση πέσει, τόσο το καλύτερο, αλλά σίγουρα δεν μπορούμε να βασίζουμε το σχεδιασμό μας σε αυτό το ενδεχόμενο.

Φυσικά, τα καθήκοντα της Αριστεράς δεν πρέπει να εξαντλούνται στο κινηματικό πεδίο (όσο και αν αυτό είναι απαραίτητο). Είναι απαραίτητο να συμπληρωθούν και από μία κεντρικοπολιτκή τακτική, στόχος της οποίας θα είναι η αριστερή κυβέρνηση και οι ρήξεις στις οποίες αυτή θα προβεί σε Ελλάδα και Ευρώπη. 

Επειδή όμως άλλο κυβέρνηση και άλλο εξουσία, άλλο κυβέρνηση και άλλο κράτος πρέπει να έχουμε μία σαφή στρατηγική για την επίλυση των δυσκολιών με τις οποίες θα βρεθούμε αντιμέτωποι όταν έχουμε αριστερή κυβέρνηση. Ήδη έχουν αρχίσει να γίνονται αντιληπτές αυτές οι δυσκολίες με χαρακτηριστικό παράδειγμα το διορισμό του προέδρου της Τράπεζας της Ελλάδος (ΤτΕ).

 Κατά την άποψη μας η Αριστερά θα έπρεπε να θέτει ως στόχο το ξερίζωμα του παρόντος Κράτους και να προπαγανδίζει την ιδέα της Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης, που θα επανίδρυε εξ αρχής το ελληνικό Κράτος. 

Παρ' όλ' αυτά αναγνωρίζουμε ότι και μία -πραγματική και σκληρή- σύγκρουση εντός των αστικών θεσμών θα μπορούσε να παράξει πολιτικές νίκες και να οδηγήσει σε προοδευτικές λύσεις (έστω και προσωρινά). Μία αριστερή πουλαντζιανή τακτική δηλαδή θα μπορούσε να εγγράψει υλικές νίκες και σημαντικά αποτελέσματα για το λαϊκό κίνημα στην Ελλάδα. 

Αυτό που πρέπει να αποφύγουμε όμως πάσει θυσία είναι η "αγαστή συνεργασία" με τους σκληρούς πυρήνες του αστικού Κράτους και η συνεννόηση με τα αστικά κόμματα για τη στελέχωση τους (πχ πρόεδρος της ΤτΕ). 

 Επίσης, αν θέλουμε με πραγματικούς όρους να διεκδικήσουμε την εξουσία -και όχι απλά την κυβέρνηση- εντός των αστικών θεσμών, θα πρέπει το κόμμα να παράξει τους δικούς του ανθρώπους που θα στελεχώσουν τον κρατικό μηχανισμό, στις καίριες θέσεις του τουλάχιστον, αλλά και να προβάλλουμε ένα εναλλακτικό μοντέλο διοίκησης, όπου αυτό είναι εφικτό βραχυπρόθεσμα. 

Αλλιώς θα είμαστε αναγκασμένοι να υποταχτούμε στις γραφειοκρατίες που γνωρίζουν το know how και τότε τα πράματα θα είναι πάρα πολύ δύσκολα. [3]

Σε αυτό το σημείο πρέπει να επισημανθεί και ένα πολύ σημαντικό όπλο που έχει πλέον στη φαρέτρα του ο ΣΥΡΙΖΑ. Όντας σχεδόν σίγουρο ότι θα αποτελεί την πρώτη δύναμη στις επόμενες βουλευτικές εκλογές, μπορεί να βάλει de facto σημαντικά εμπόδια σε κρίσιμες πτυχές της πολιτικής της κυβέρνησης. 

 Ποιος θα αγοράσει ελληνικό ομόλογο πχ αν βγει ο Αλ. Τσίπρας και δηλώσει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αναγνωρίζει τη συγκεκριμένη έκδοση ομολόγου (για μια σειρά από λόγους όπως αγγλικό δίκαιο, εμπράγματες εγγυήσεις κλπ); 

Προφανώς δεν θα το κάνει κανένας, γνωρίζοντας ότι το πολύ σε δύο χρόνια θα έχουν γίνει εκλογές στην Ελλάδα, το αποτέλεσμα των οποίων μάλλον θα σημαίνει το χάσιμο των χρημάτων του. 

Με παρόμοια λογική θα μπορούσε να εξαγγείλει δημόσια και σε όλους τους τόνους την επανακρατικοποίηση όλων των δομών που ιδιωτικοποιήθηκαν τα τελευταία χρόνια, όπως και εκείνων που θα πρόκειται να ιδιωτικοποιηθούν. Ποιος θα σκεφτόταν έτσι να πάει να αγοράσει κάποια από τις παραλίες που βγάζει στο σφυρί η κυβέρνηση αυτήν την περίοδο πχ;

Επίσης, πρέπει να αποφευχθούν πάσει θυσία τόσο τα ανοίγματα προς τον εκσυγχρονιστικό εσμό της κεντροαριστεράς (Ελιά, Ποτάμι, ΔΗΜΑΡ κλπ) όσο και τα υπονοούμενα ότι μία πιθανή αλλαγή στις ηγεσίες των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε να οδηγήσει την Αριστερά σε συνεργασία μαζί τους. 

Πέραν του ότι η κύρια αντίθεση που διατρέχει τη χώρα μας (ιμπεριαλισμός-λαός) δεν επιτρέπει τέτοιου είδους συμμαχίες παρά μόνον αν απαρνηθούμε το αξιακό πλαίσιο της Αριστεράς (την κοινωνική χειραφέτηση και την εθνική ανεξαρτησία δηλαδή), μία τέτοια κίνηση θα είχε καταστροφικά αποτελέσματα, με το ιδεολόγημα του "όλοι ίδιοι είναι" να κυριαρχήσει και να κινδυνεύσουμε να βρεθούμε σε μια κατάσταση όπου η ΧΑ θα σαρώνει τα πάντα.

Συμπερασματικά, η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές δεν πρέπει να μας εφησυχάσει καθόλου. Πρέπει να κάτσουμε και να προβληματιστούμε για κάποιες υπαρκτές αδυναμίες και να αποσαφηνίσουμε πλήρως τον πολιτικό σχεδιασμό μας, ο οποίος δεν μπορεί παρά να είναι ανατρεπτικός και ρηξιακός. 

Κατόπιν θα πρέπει να προχωρήσουμε στις απαραίτητες κοινωνικές και πολιτικές συμμαχίες για την υλοποίηση αυτού του πολιτικού σχεδίου. Αυτός ο δρόμος σίγουρα δεν θα είναι στρωμένος με ροδοπέταλα, αλλά δυστυχώς είναι ο μόνος ρεαλιστικός για την κοινωνική πρόοδο.

[1] Μπορεί εύκολα να γίνει μία σύγκριση των εκλογικών ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ στις εν λόγω περιοχές στις εκλογικές αναμετρήσεις του Ιουνίου του '12 και του Μαΐου του '14 μέσα από τη σελίδα του Υπ. Εσωτερικών εδώ και εδώ

[2] βλ. εδώ

[3] Χαρακτηριστικά, μπορούμε να πάρουμε και την περίπτωση της τοπικής αυτοδιοίκησης αλλά και τους επιστημονικούς κλάδους, όπως πολύ εύστοχα αναλύει ο Δ. Μπελαντής εδώ, προσπαθώντας να ερμηνεύσει την αντοχή της κεντροαριστεράς στις αντίστοιχες εκλογές

Τα μέλη και οι φίλοι του ΕΠΑΜ και όσοι άλλοι επιθυμούν δηλώνουν συμμετοχή στην αυτομόρφωση!

Συνεχίζουν οι κύκλοι αυτομόρφωσης και αυτό το καλοκαίρι.

Οι κύκλοι αυτομόρφωσης συνεχίζουν κι αυτό το καλοκαίρι για τον μήνα Ιούνιο. 

 

Αφορούν στην μελέτη ζητημάτων οικονομικής λογικής, πολιτικής προβληματικής και κοινωνικών κινημάτων στην ιστορία. 

 

Ξεκινούν το Σάββατο, 7/6/2014 και θα συνεχίσουν για ολόκληρο τον μήνα. 

 

Όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να ενημερώσει στο dimitriskazakis@gmail.com, είτε να βρίσκεται στις 7/6 στις 11:00 π.μ. στην Ελευθερίου Βενιζέλου (Θησέως) 4, Καλλιθέα, 4ος όροφος (γραφεία ΕΠΑΜ).

Ενδεικτικά θέματα:

- Η μετάλλαξη του παγκόσμιου συστήματος της οικονομίας.

 

-Τα νομισματικά συστήματα στην ιστορία των κοινωνικών αγώνων.

 

- Το δίκαιο της ανάγκης και η απολυταρχία της εκτελεστικής εξουσίας.

 

- Φασισμός και εμφύλιος πόλεμος χθες και σήμερα.

 

- Η δημοκρατία ως κυρίαρχο αίτημα των κοινωνικών αγώνων.

 

- Σέχτες και μαζικά κινήματα στην ιστορία.