Στα 2.451.909 ανέρχονται οι φορολογούμενοι που έχουν μπει στα «μαύρα κατάστιχα» της Εφορίας

Διακόσιες χιλιάδες νέοι οφειλέτες μέσα σε δύο μήνες!

Ενας στους τέσσερις χρωστά στο Δημόσιο -

Αυξάνονται επικίνδυνα και πάλι μήνα με το μήνα οι φορολογούμενοι που μπαίνουν στα «μαύρα» κατάστιχα της εφορίας, επειδή αφήνουν απλήρωτα χρέη προς το Δημόσιο. Συνολικά άγγιξαν πλέον τα 2,5 εκατομμύρια, σύμφωνα με τα νεότερα στοιχεία που ανακοίνωσε η Γενική Γραμματεία Εσόδων.
 
Μετά το πρώτο εξάμηνο της χρονιάς που «δούλεψε» για πρώτη φορά η «πάγια ρύθμιση» για χρέη που δημιουργούνται προς το δημόσιο μετά την 1.1.2013, η ρύθμιση φαίνεται πως έχασε την δυναμική της και η είσπραξη φόρων έχει «στομώσει».
 
Μάλιστα, στις 31 Ιουλίου εκτινάχθηκαν σε 2.428.233 και στο τέλος Αυγούστου αυξήθηκαν ακόμη περισσότερο και έφτασαν στους 2.451.909. 

Με απλά λόγια, το διάστημα Ιουλίου-Αυγούστου, μέσα σε μόλις δύο μήνες δηλαδή, οι οφειλέτες αυξήθηκαν κατά περίπου διακόσιες χιλιάδες!
 
Μόνο τα νέα αυτά χρέη ανήλθαν πλέον σε 15,9 δισ. ευρώ, χωρίς να υπολογίζονται και όσοι «κουβαλούν» παλαιά χρέη (προ του 2014), αλλά δεν δημιουργούν νέα...
 
Κωστής Πλάντζος Διαβάστε περισσότερα στο newmoney.gr

Η Σουηδία αναγνώρισε το Παλαιστινιακό κράτος

Posted by onpolitika στο Οκτωβρίου 3, 2014

Η νεοεκλεγείσα κεντροαριστερή κυβέρνηση της Σουηδίας ανακοίνωσε σήμερα ότι θα προχωρήσει στην αναγνώριση του Παλαιστινιακού Κράτους. Έτσι, η χώρα της Σκανδιναβικής θα είναι το πρώτο μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης που θα προβεί σε μια τέτοια ενέργεια. Η ανακοίνωση της απόφασης έγινε διά στόματος του Σουηδού πρωθυπουργού Στέφαν Λόφβεν.
Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ έχει αναγνωρίσει την Παλαιστίνη από το 2012, όμως η


Ευρωπαϊκή Ένωση και οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες δεν έχουν ακόμα προχωρήσει στην επίσημη αναγνώριση του ανεξάρτητου κράτους.
«Η διαμάχη μεταξύ του Ισραήλ και της Παλαιστίνης μπορεί να λυθεί μόνο με μία “λύση δύο κρατών”, σε συνάρτηση με το διεθνές δίκαιο» δήλωσε ο Σουηδός πρωθυπουργός.
Η Ουγγαρία, η Πολωνία και η Σλοβακία, που είναι μέλη της ΕΕ, έχουν αναγνωρίσει την Παλαιστίνη, αλλά το είχαν κάνει πριν γίνουν μέλη της Ένωσης.

Stiglitz: Χώρες «ζόμπι» άφησε πίσω της η ευρωλιτότητα

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Για να υποστηρίξει την θεωρία της περί αποτελεσματικότητας της λιτότητας, η Μέρκελ προτιμά απλά να αγνοεί την πραγματικότητα, λέει ο νομπελίστας οικονομολόγος Joseph Stiglitz. Σε
κατάσταση ...κατάθλιψης Ελλάδα και Ισπανία. Πώς έχασε 6,5 τρισ. δολάρια η Ευρώπη.

Ως «απόλυτη καταστροφή» χαρακτηρίζει ο Joseph Stiglitz τα μέτρα λιτότητας που επέβαλε η Γερμανία στις ευρωπαϊκές χώρες, σχολιάζοντας πως η Μέρκελ και οι ομοϊδεάτες της αρνούνται να δουν την πραγματικότητα.
 

Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο νομπελίστας οικονομολόγος, «Αν τα γεγονότα δεν ταιριάζουν με τη θεωρία, αλλάξτε τη θεωρία, λέει ένα παλιό ρητό. Πολύ συχνά όμως, είναι πιο εύκολο να κρατήσουμε τη θεωρία και να αλλάξουμε τα γεγονότα. 

 

Τουλάχιστον, αυτό φαίνεται να πιστεύουν η γερμανίδα καγκελάριος Άγγελα Μέρκελ και οι άλλοι ευρωπαίοι ηγέτες που τάσσονται υπέρ της λιτότητας, αφού συνεχίζουν να αρνούνται την πραγματικότητα παρά το ότι τα γεγονότα βρίσκονται ακριβώς μπροστά τους».
 

«Η λιτότητα έχει αποτύχει», τονίζει. «Οι υπέρμαχοί της όμως είναι πρόθυμοι να ισχυριστούν ότι πέτυχε, βασιζόμενοι στην πιο αδύναμη απόδειξη: ότι δηλαδή η οικονομία δεν καταρρέει πλέον, άρα η λιτότητα είναι αποτελεσματική! Με την ίδια λογική όμως θα μπορούσαμε να πούμε ότι το να πηδήξεις από έναν γκρεμό είναι ο καλύτερος τρόπος για να κατέβεις το βουνό...
 

Κάθε πτώση κάποια στιγμή τελειώνει. Η επιτυχία όμως δεν θα πρέπει να μετριέται μόνο από το γεγονός ότι κάποια στιγμή θα υπάρξει ανάκαμψη, αλλά από το πόσο γρήγορα έρχεται αυτή η ανάκαμψη και πόσο εκτεταμένη είναι η ζημιά που προκάλεσε η ύφεση».
 

«Από αυτήν την άποψη», συνεχίζει ο Stiglitz, «η λιτότητα ήταν μια απόλυτη καταστροφή, κάτι που γίνεται όλο και πιο εμφανές καθώς οι οικονομίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης έρχονται για μια ακόμα φορά αντιμέτωπες με στασιμότητα, εάν όχι με μια τριπλή ύφεση, με την ανεργία να παραμένει σε επίπεδα ρεκόρ και το κατά κεφαλήν πραγματικό ΑΕΠ σε πολλές χώρες να παραμένει χαμηλότερο των προ-κρίσεως επιπέδων. 

 

Μάλιστα, ακόμα και στις οικονομίες που εμφανίζουν τις καλύτερες επιδόσεις, όπως για παράδειγμα η γερμανική, η ανάπτυξη από το 2008 είναι τόσο αργή που, σε άλλες συνθήκες, θα χαρακτηρίζονταν ζοφερή».
 

Όπως επισημαίνει, οι πιο «ταλαιπωρημένες» χώρες βρίσκονται σε κατάσταση κατάθλιψης. Δεν υπάρχει άλλη λέξη που να περιγράφει τις οικονομίες της Ισπανίας ή της Ελλάδας, όπου σχεδόν ο ένας στους τέσσερις –και πάνω από το 50% των νέων- δεν μπορεί να βρει δουλειά. 

 

Το να πει κανείς ότι το «φάρμακο» είναι αποτελεσματικό διότι το ποσοστό της ανεργίας έχει μειωθεί κατά λίγες ποσοστιαίες μονάδες, ή διότι φαίνεται ότι μπορεί να υπάρξει μια ισχνή ανάπτυξη, είναι το ίδιο σαν να λέει ένας κουρέας του μεσαίωνα ότι η αφαίμαξη είναι αποτελεσματική διότι ο ασθενής δεν έχει πεθάνει... ακόμα!
 

Βασιζόμενος στην μέτρια ανάπτυξη της Ευρώπης από το 1980 και ύστερα, ο Stiglitz υπολογίζει η οικονομία της ευρωζώνης βρίσκεται σήμερα τουλάχιστον 15% χαμηλότερα από εκεί που θα βρίσκονταν εάν δεν είχε συμβεί η οικονομική κρίση του 2008, κάτι που υποδηλώνει απώλεια 1,6 τρισ. δολαρίων μόνο για φέτος, και μια συνολική απώλεια άνω των 6,5 τρισ. δολαρίων.
 

Το πιο ανησυχητικό, σύμφωνα με τον ίδιο, είναι ότι το χάσμα διευρύνεται αντί να κλείνει, που σημαίνει απλά ότι η μακροχρόνια ύφεση μειώνει την προοπτική ανάπτυξης της Ευρώπης.
 

Την ίδια ώρα, όμως, η Γερμανία συνεχίζει να πιέζει άλλες χώρες να ακολουθήσουν πολιτικές που αποδυναμώνουν τις οικονομίες, αλλά και τις δημοκρατίες τους.

 

 Όταν οι πολίτες ψηφίσουν επανειλημμένως για αλλαγή πολιτικής –κυρίως για θέματα που αφορούν τη διαβίωσή τους- αλλά τους λένε πως τα ζητήματα αυτά αποφασίζονται από άλλους ή ότι δεν έχουν επιλογή, τόσο η δημοκρατία όσο και η πίστη στο ευρωπαϊκό project, πλήττονται.
 

Πριν από τρία χρόνια, η Γαλλία ψήφισε για αλλαγή, αλλά το μόνο που δόθηκε στους ψηφοφόρους ήταν μια ακόμα δόση φιλοεπιχειρηματικής λιτότητας. 

 

Στην Ιταλία, ο Matteo Renzi πιέζεται να επιταχύνει τις ιδιωτικοποιήσεις. Ευτυχώς, έχει τη λογική να αναγνωρίζει ότι η πώληση κρατικών περιουσιακών στοιχείων σε εξευτελιστικές τιμές δεν έχει λογική.
 

Το πιο τραγικό της υπόθεσης, καταλήγει ο Stiglitz, είναι ότι όλα τα δεινά που υφίσταται η Ευρώπη, ήταν περιττά. (euro2day)

Oι αρχαιοκάπηλοι της Αμφίπολης

Οι τότε εχθροί και τώρα φίλοι, αλλά και τα άλλοτε φίλια στρατεύματα -σε ρόλο «αρχαιολόγων»-, λεηλατούσαν τους τάφους στην Αμφίπολη, την περίοδο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Κλεμμένα αρχαία αντικείμενα από την Αμφίπολη βρίσκονται στο βρετανικό ΜουσείοΈπειτα από μία μικρή έρευνα διαπιστώσαμε ότι στο Βρετανικό Μουσείο εκτίθενται ευρήματα από την Αμφίπολη, τα οποία εκλάπησαν από τα τότε βρετανικά στρατεύματα που κύρια αποστολή είχαν να πολεμούν τους Βούλγαρους, αλλά ταυτόχρονα έβαζαν στον γυλιό τους όποιο αρχαίο αντικείμενο βρισκόταν μπροστά τους, γνήσιοι απόγονοι του λόρδου Έλγιν.

Το ίδιο συνέβη και με τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής, με αποτέλεσμα να έχουμε τη δημοπρασία με τα αρχαία νομίσματα της Αμφίπολης στη Γερμανία…

Ο γερμανικός οίκος δημοπρασιών Gorny and Μosch δημοπρατεί αρχαία νομίσματα της εποχής του Φιλίππου και του Μεγάλου Αλεξάνδρου, τα οποία προέρχονται από την Αμφίπολη

Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιεύουμε σήμερα, τα αρχαία αυτά ευρήματα της Αμφίπολης που διαθέτει το Βρετανικό Μουσείο έχουν την επιγραφή ότι είναι της εποχής του 6ου π.Χ. αιώνα. Έως τώρα δεν υπήρξε οποιαδήποτε ελληνική διεκδίκηση, όπως με την κλεμμένη Μετόπη του Παρθενώνα.

Τα ευρήματα αυτά υπολογίζεται ότι ανακαλύφθηκαν από Βρετανούς στρατιώτες γύρω στο 1916-18. Μερικά εξ αυτών δόθηκαν από τους στρατιώτες στο Βρετανικό Μουσείο. Άλλα παραδόθηκαν από έναν Άγγλο γιατρό συλλέκτη, ο οποίος προφανώς υπηρετούσε κι εκείνος την ίδια εποχή στην Αμφίπολη και παράλληλα με τα στρατιωτικά του καθήκοντα έκανε ανασκαφές...

Δεν είμαστε βέβαιοι, αλλά η όλη πολιτική που ασκείται γύρω από αυτά τα άκρως ευαίσθητα ζητήματα μας κάνει να υποθέσουμε ότι ενδεχομένως το δικό μας Υπουργείο Πολιτισμού έχει πλήρη γνώση του εν λόγω θέματος, αλλά αποφεύγει να έρθει σε αντιπαράθεση και για αυτό με το Βρετανικό Μουσείο. Την ίδια στάση έχει τηρήσει το υπουργείο και για όσα έχουν κλέψει τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής και τα έχουν μεταφέρει σε διάφορα μουσεία στη Γερμανία.

Tα κλεμμένα αντικείμενα

Ζοφερές εκτιμήσεις για την επόμενη μέρα μιας νέας διακυβέρνησης

Ο ΞΕΝΟΣ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ… ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ «ΞΑΝΑΣΤΗΣΕΙ»

 
Του ΘΕΜΗ ΤΖΗΜΑ*

Όλα δείχνουν ότι η συγκυβέρνηση έχει εισέλθει σε πορεία μη αντιστρέψιμης κατάρρευσης. Η κύρια αιτία για αυτή την εξέλιξη δεν είναι δυστυχώς η στάση του λαϊκού παράγοντα, υπό την έννοια των κοινωνικών κινητοποιήσεων, παρότι η αποστροφή του προς τη συγκυβέρνηση είναι προφανής και παρότι η σιωπή του είναι εκκωφαντική.

Στη βάση της αποστροφής αυτής που εγκυμονεί κινδύνους μεσοπρόθεσμα για τη συστημική σταθερότητα και των χτυπητών ανεπαρκειών της συγκυβέρνησης, ο κυρίαρχος στη χώρα ξένος παράγοντας και το εξαρτημένο από αυτόν εγχώριο κατεστημένο, αναζητούν προφανέστατα το νέο πρόσκαιρο σημείο ισορροπίας, αφού η κυβέρνηση Σαμαρά τους έδωσε όσα ήθελαν.
 
Διαβλέποντας λοιπόν την εξάντληση της κυβέρνησης την εγκαταλείπουν, όπως έπραξαν και θα πράξουν με κάθε υποτακτικό τους ή αντικειμενικά εξαρτημένο, προκειμένου να αναζητήσουν νέο φιλικό σχήμα, ακόμα κι αν αυτό δεν είναι εξαρτημένο στον ίδιο βαθμό ή ακόμα κι αν αποδειχτεί πιο βραχυπρόθεσμο.
 
Διά της σκληρής στάσης της τρόικας και διά της άρνησης του ξένου παράγοντα να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις για τη βιωσιμότητα του χρέους – ζήτημα ενώπιον του οποίου σύμπασα η ελληνική πολιτική ελίτ επιλέγει να οδεύει χωρίς εναλλακτικές και σοβαρές επεξεργασίες και που από την άλλη έχει αναδείξει στο μείζον θέμα, εγκαταλείποντας απολύτως συνειδητά κάθε ουσιαστική συζήτηση για την έξοδο του λαού από την κρίση – η κυβέρνηση πιέζεται να πάει σε εκλογές.

Το Βερολίνο γνωρίζει πολύ καλά ότι πρώτο κόμμα θα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Ελπίζει όμως – και όχι αβάσιμα – ότι έχοντας το ΣΥΡΙΖΑ στην προμετωπίδα θα επιτύχει άλλη μια κυβέρνηση αν όχι φιλική, τουλάχιστον ελεγχόμενης, προβλέψιμης συμπεριφοράς.

Το διαρκές χαμήλωμα του πήχυ από πλευράς ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα και σε σχέση με όσα θα πρέσβευε ένα συνεπές σοσιαλδημοκρατικό κόμμα για θέματα όπως είναι η υγεία, η παιδεία, η ασφάλιση, οι ιδιωτικοποιήσεις, η εργασία, η παραγωγική ανασυγκρότηση, η μη αμφισβήτηση του ευρώ ακόμα και με κόστος τη μη εκπλήρωση αυτών των ελαχίστων που υποσχέθηκε η αξιωματική αντιπολίτευση, το κυβερνητικό άγχος της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, τα ανοίγματα προς διάφορα στοιχεία που τείνουν να μετατρέψουν το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε κολυμβήθρα του Σιλωάμ και ίσως αργότερα σε κήνσορα μιας κυβέρνησης «εθνικής ενότητας», στέλνουν το μήνυμα στον ξένο παράγοντα ότι μπορεί να εμπιστευτεί την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ.
 
Να την εμπιστευτεί, όχι επειδή θεωρεί ότι θα «υπαλληλοποιήσει» το ΣΥΡΙΖΑ όπως έπραξε με ΝΔ και «ΠΑΣΟΚ», αλλά για να κερδίσει πολύτιμο χρόνο προς εξεύρεση νέων λύσεων και για να φορτώσει σε μια «προοδευτική» κυβέρνηση τμήμα της συστημικής διαχείρισης της κρίσης.
 
Ο ξένος παράγοντας και το εγχώριο κατεστημένο θέλουν μεν μια άλλη κυβέρνηση, που όμως δε θα συνιστά τομή σε σχέση με τις προηγούμενες, αλλά συνέχεια.
 
Υπό αυτό το πρίσμα και εν πολλοίς εξαιτίας των επιλογών της δικής του ηγεσίας, ο ΣΥΡΙΖΑ κινδυνεύει να δει το θρίαμβο της βραδιάς των εκλογών να μετατρέπεται σε παγίδα για τον ίδιο και για την αριστερά συνολικά.
 
Όχι επειδή δεν πρέπει να επιδιώξει να κυβερνήσει, αλλά γιατί θα έπρεπε να επιδιώκει να πάρει και την κυβέρνηση και την εξουσία με το λαό και για το λαό, δημιουργώντας το αντίστοιχο κοινωνικό και εκλογικό ρεύμα. 

Αντίθετα δείχνει να αρκείται σε μια κολοβή και υπονομευμένη ως προς το στόχο της εξόδου από τα μνημόνια και από την κρίση, κυβερνητική θητεία.
*Πηγή:TVXS.gr

Ψήφος Εμπιστοσύνης ή Εξόδιος Ακολουθία;

του Αλέξανδρου Τριανταφυλλίδη*

Τα ρηθέντα δια στόματος πρωθυπουργού έδωσαν τη δυνατότητα στο «ΒΗΜΑ» στις 15 Ιουνίου  να διατυπώσει με σαφή τρόπο το κυβερνητικό πρόκριμα: «Αντ. Σαμαράς: Ξεχάστε τις εκλογές - Πιθανότατα έχουμε τους 180 για Πρόεδρο».

Ειδικότερα ο Μέγας Χατμάνος εξέφρασε την βεβαιότητά του τότε: «Ήδη η κυβερνητική πλειοψηφία είναι πιο άνετη σήμερα στη Βουλή από ό,τι ήταν πριν από μερικούς μήνες. Και αυτό σημαίνει ότι βελτιώσαμε και την πολιτική σταθερότητα, αντίθετα από ό,τι προσδοκούσαν κάποιοι. Με τη συνεχή βελτίωση της κατάστασης θεωρώ πιθανότατο να έχουμε και προεδρική πλειοψηφία ως τον Μάρτιο. Οπότε πάει και το τελευταίο εμπόδιο για την εξάντληση της τετραετίας...».

Τα παραπάνω σχολιάσαμε στις 18 Ιουνίου εκφράζοντας την απορία: «Έχεις 180; Τι το λες και δεν το κάνεις;».

Η χθεσινή κίνηση-πιρουέτα του Διδύμου του Μνημονιακού Κανιβαλισμού συνιστά απέλπιδα προσπάθεια διαφυγής, καθώς η συσσωρευμένη κοινωνική δυναμική αφενός και η... εγκατάλειψη από τα παραδοσιακά τους στηρίγματα αφετέρου   τους οδηγούν στην Έξοδο, στο «Δεύτε τελευταίον ασπασμόν», στον επιθανάτιο ρόγχο του κυβερνητικού πτώματος.

- Το διαισθάνονται καθώς το παλιρροϊκό κύμα των δημοσκοπήσεων δεν τους επιτρέπει να υιοθετήσουν την τακτική «έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε».

- Το αντιλαμβάνονται καθώς τα στελέχη τους αλληλοσπαράσσονται στο σαλόνι του κυβερνητικού Τιτανικού , άδοντας το άσμα: «ο σώζων εαυτόν σωθήτω».

- Το συνειδητοποιούν, όταν ο πρίγκιπας της Καλαμάτας από τη Χαλκιδική  με την ομιλία του θύμισε αυτόν που ξύπνησε το πρωί, αντίκρισε τον εαυτό του στον καθρέφτη και αναφώνησε: «τον άλλον θα ξυπνούσαν και ξύπνησαν εμένα».

- Το πιστοποιούν , όταν σε ένα αντιδημοκρατικό κρεσέντο, που προσβάλλει ακόμη και την αστική φιλελεύθερη παράδοση της εναλλαγής των κομμάτων στην εξουσία, ΑΠΕΙΛΟΥΝ πώς «ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται να γίνει κυβέρνηση ποτέ».Πώς το γνωρίζει; Από ποιόν το γνωρίζει; Τι γνωρίζει που δεν το γνωρίζουμε;

Την ίδια ώρα το σενάριο της εσωτερικής διαδοχής στην μνημονιακή ναυαρχίδα για να απορροφηθούν οι κοινωνικοί κραδασμοί, χωρίς να αλλάξει πολιτική, αρκεί να μη γίνει κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ, στο δοκιμασμένο μοντέλο: «Παραίτηση Παπανδρέου-Πρωθυπουργός Παπαδήμος», στρώνεται από τους επιτήδειους ουδέτερους(Τζιτζικώστας-Μπουτάρης) με προτάσεις για κυβέρνηση εθνικής ενότητας, τελευταία σωστική λέμβος για το κυβερνητικό καράβι που βουλιάζει.

Το κυβερνητικό δίδυμο Βενιζέλου-Σαμαρά ορθά έθεσε εν αμφιβόλω τη δική δεδηλωμένη. Δεν τη διαθέτει ούτε στο λαό, ούτε και στη Βουλή. Οι 154-156-160 δεν τις αρκούν, για να απαλείψει την παρατεταμένη προεκλογική περίοδο, την ανασφάλεια και την αβεβαιότητα στην οικονομία, την παράλυση του κρατικού μηχανισμού, στους τέσσερις μήνες  που μεσολαβούν μέχρι την προεδρική εκλογή του Φεβρουαρίου του 2015.

Υπόθεση εργασίας: Το βράδυ της 11ης Οκτωβρίου η συγκυβέρνηση λαμβάνει 154-156-160.Τι από ό,τι ισχύει σήμερα και την ταλαιπωρεί θα έχει αναιρεθεί;

Ο πήχης της δεδηλωμένης  βρίσκεται ΠΛΕΟΝ στους 180. Μόνη ικανή και αναγκαία συνθήκη να εξαφανιστεί το νέφος της αβεβαιότητας και της εκλογολογίας, όπως θρηνολογούσαν οι κυβερνητικές σειρήνες.  Αν τους διαθέτεις εξασφαλίζεις κυβερνητική «σταθερότητα» μέχρι τον Ιούνιο του 2016, για να ολοκληρώσεις την ολοκληρωτική μνημονιακή ισοπέδωση  και τα ντιλ εκποίησης της χώρας.

Η συγκυβερνητική κάστα  δεν ανακάλεσε αίφνης χαρακτηριστικά κοινοβουλευτικής ευαισθησίας. Επιχειρεί στον δοκιμαστικό σωλήνα της δημόσιας ανοιχτής ψήφου εμπιστοσύνης να δεσμεύσει αυτούς που στο παρασκήνιο έχουν πειστεί, με ποικίλους τρόπους, για την «εμπνευσμένη» ηγεσία Σαμαρά -Βενιζέλου, για να μην εξαγοράσει «γουρούνι στο σακί», να ψηφίσουν τώρα , για να ξαναψηφίσουν, το Φεβρουάριο, όντες πλέον εκτεθειμένοι.

Η χώρα χειμάζεται, το κυβερνητικό σκάφος βυθίζεται. Οποιαδήποτε κυβερνητική ταχυδακτυλουργία δεν πρόκειται να αντιστρέψει τη λαϊκή απαίτηση - απόφαση. Εκλογές ΤΩΡΑ, για  ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΑΝΑΤΡΟΠΗ, ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ.

* Δημοσιογράφος της Ελεύθερης ΕΡΤ 

Νέα κοινοβουλευτική πρόζα με τη γνωστή διανομή ρόλων .

Πέμπτη, 2 Οκτωβρίου 2014

του Δημήτρη Καζάκη                       

Ψήφο εμπιστοσύνης θα ζητήσει από τη Βουλή η κυβέρνηση την ερχόμενη Δευτέρα, 6 Οκτωβρίου, όπως αποφασίστηκε στη συνάντηση του Αντώνη Σαμαρά με τον Ευάγγελο Βενιζέλο στο Μέγαρο Μαξίμου. Με ποια πρόφαση; Την έναρξη της νέας Συνόδου.

Με το βλέμμα στο εσωκομματικό μέτωπο

Η ψήφος εμπιστοσύνης προς την κυβέρνηση προσπαθεί να αντιμετωπίσει πρωτίστως εσωτερικά προβλήματα συνοχής της κυβερνώσας συμμορίας. Είναι το γάντι προς όλους τους "αμφισβιτίες" της κομματικής διαρχίας Σαμαρά-Βενιζέλου. Απευθύνεται λοιπόν πρώτα και κύρια προς το εσωτερικό της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Είναι μια προσπάθεια συσπείρωσης γύρω από την κομματική ηγεσία και αποδόμησης της εσωκομματικής αντιπολίτευσης.

Είναι η απάντηση σε μια κλιμακούμενη επιχείρηση ηγετικών στελεχών τόσο της ΝΔ - ιδίως από την Καραμανλική συνιστώσα - όσο και του ΠΑΣΟΚ, ανοίγματος προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Η ηγετική ομάδα της κυβέρνησης θέλει να κατοχυρώσει τη θέση της, διατηρώντας την πρωτοβουλία των κινήσεων και προσπαθώντας να προλάβει τυχόν ανατροπή της από εσωκομματικούς αντιπάλους.

Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση είναι στα τελευταία της. Μέσα στα κόμματα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ διεξάγονται έντονες διεργασίες με σκοπό την διατήρηση των κομμάτων, αλλά και την παραμονή τους στην εξουσία. Είναι σίγουρο ότι με την υπάρχουσα μορφή τους δεν μπορούν να κρατηθούν. Γι' αυτό και έχουν ήδη ξεκινήσει οι διεργασίες αλλαγής της ηγετικής ομάδας, αλλά και μεταλλαγής αυτών των κομμάτων σε "αντιμνημονιακές" δυνάμεις. Το μόνο που χρειάζεται είναι μια νέα ηγεσία απ' αυτούς που δήθεν κρατούσαν αποστάσεις από το τρέχων κυβερνητικό έργο.

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ με τη σειρά της είναι ήδη έτοιμη να υποδεχθεί μια συνεργασία με τα κόμματα αυτά, αρκεί - όπως έχει πει ο ίδιος ο κ. Τσίπρας - να "αλλάξουν πολιτική" κι έτσι η νέα κυβερνητική συμμαχία είναι ήδη στα σκαριά. Βασικός στόχος είναι να μην ανατραπεί το καθεστώς αποικιακής κατοχής με ή χωρίς μνημόνιο. Ένα καθεστώς που δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ αρνείται ότι υπάρχει. Κι επομένως δεν έχει κανένα λόγο να ανατρέψει. Να γιατί επιμένει αποκλειστικά στο μνημόνιο.

Η ηγεσία Σαμαρά-Βενιζέλου δεν θέλει να βρεθεί προ απροόπτου. Θέλει να εξασφαλίσει τους όρους της δικής της αποχώρησης από το προσκήνιο χωρίς να τεθούν ζητήματα λογοδοσίας στη δικαιοσύνη για όλα όσα έχει κάνει. Θέλει να πετύχει την πλήρη ασυλία της, αλλά και να διεκπεραιώσει τη διαδοχή με τους δικούς της όρους προκειμένου να διατηρήσει ερείσματα στο πολιτικό παιχνίδι. Κι έτσι προκαλεί ψήφο εμπιστοσύνης για να εκθέσει τους εσωκομματικούς αντιπάλους και να καθορίσει αυτή τους όρους του παιχνιδιού της διαδοχής.

Ποιο είναι το ζητούμενο;

Πάντως το ζητούμενο είναι να παραμείνουν οι ίδιοι, οι γνωστές πολιτικές συμμορίες της μεταπολίτευσης, στην εξουσία με ή χωρίς ΣΥΡΙΖΑ. Γνωρίζουν όλοι ότι μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, με ή χωρίς αυτοδυναμία, αν υπάρξει, θα αποτελέσει μια μικρή παρένθεση στα πολιτικά πράγματα. Ξέρουν επίσης ότι χωρίς αυτούς η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν κρατιέται ούτε μια μέρα στη διακυβέρνηση του τόπου.

Μιας και η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν θέλει επ' ουδενί να βασιστεί στην οργάνωση ενός λαού σε διαρκή κινητοποίηση, δεν έχει άλλη επιλογή από το να κυβερνήσει με την υποστήριξη του κρατικού μηχανισμού της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Σ' αυτό θα κριθούν τα πάντα. Όχι μόνο της πλήρους υποταγής του ΣΥΡΙΖΑ στα συμφέροντα των δανειστών και του τραπεζικού καρτέλ της ΕΕ, αλλά και της διάδοχης κατάστασης μετά τον ΣΥΡΙΖΑ.

Με το κράτος στα χέρια του ίδιου μηχανισμού που έχει δημιουργηθεί όλα αυτά τα χρόνια της μεταπολίτευσης από τη ΝΔ και πρωτίστως το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ θα αποτελέσει μια παρένθεση ικανή να καταστείλει τον ελληνικό λαό και να τον πείσει ότι τίποτε πλέον δεν μπορεί να γίνει και επομένως οφείλει να αποδεχθεί το μοιραίο. Θα λειτουργήσει σαν μια παρένθεση που θα διευκολύνει να αναδηθούν κατόπιν οι γνωστές μας δυνάμεις της δικομματικής εναλλαγής, με τη μια ή την άλλη μορφή, ως εθνοσωτήρια λύση. Ίσως και μέσα από ένα μακελειό της χώρας και του λαού, που εύκολα θα μπορεί να χρεωθεί στους απάτριδες της αριστεράς, προκειμένου ο νέος εθνικός διχασμός να πάρει διαστάσεις εμφυλίου.

Η αντιπολίτευση σε ρόλο θεατή των εξελίξεων

Δυστυχώς, τόσο η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, όσο και γενικά της λεγόμενης αντιμνημονιακής αντιπολίτευσης, φαίνεται να έχει συμβιβαστεί με αυτά τα ενδεχόμενα. Δεν έχει σημασία αν το κάνουν από φόβο, ή από πρόθεση, το σίγουρο είναι ότι έχουν μείνει να παρακολουθούν τις εξελίξεις ως απλοί θεατές. Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι δεν κάνουν τίποτε απολύτως για την μαζική κινητοποίηση του λαού. Δεν τη θέλουν. Την φοβούνται περισσότερο απ' οτιδήποτε άλλο. Δεν τόλμησαν ούτε καν να βγουν δημόσια για να καλέσουν τον κόσμο σε μαζική απείθεια, να μην πληρώσει τον δημευτικό φόρο του ΕΝΦΙΑ, προκειμένου να πέσει η κυβέρνηση. Όπως συνήθως, έριξαν το μπαλάκι στην πρωτοβουλία του κόσμου κι αυτοί υποσχέθηκαν μόνο την κατάργησή του στο μέλλον.

Οι ηγεσίες της αντιπολίτευσης και προπαντός του ΣΥΡΙΖΑ δεν θέλουν με κανένα τρόπο την ανατροπή της κυβερνώσας συμμορίας από τη δράση του ίδιου του λαού. Θέλουν την κυβερνητική εναλλαγή ως "ώριμο φρούτο" για να κάνουν ότι θέλουν με τον λαό στη γωνία, ή στην απελπισία. Να γιατί οι κυβερνώντες με την κίνηση της ψήφου εμπιστοσύνης δεν αιφνιδίασαν μόνο την εσωκομματική τους αντιπολίτευση, αλλά και τις αντιμνημονιακές ηγεσίες.
Γιατί επιτέλους δεν παραιτούνται;

Για μια ακόμη φορά βλέπουμε την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και των άλλων λεγόμενων αντιμνημονιακών κομμάτων, σε ρόλο πολιτικού σχολιαστή της επικαιρότητας να παρακολουθούν αμήχανα τς πρωτοβουλίες των κυβερνώντων. Αν πιστεύουν στ' αλήθεια ότι η Βουλή είναι "απονομιμοποιημένη", όπως αναφέρει το σχόλιο του ΣΥΡΙΖΑ, τότε γιατί δεν παίρνουν επιτέλους την πρωτοβουλία απαιτώντας ψήφο εμπιστοσύνης από εκλογές; Πώς μπορούν να το πετύχουν; Με την παραίτηση των κομμάτων τους από αυτό το "απονομιμοποιημένο" κοινοβούλιο.

Γιατί δεν το κάνουν; Εκλογές δεν λένε ότι θέλουν εδώ και τώρα; Γιατί δεν επιβάλλουν ντε φάκτο την διάλυση του κοινοβουλίου; Η ψήφος εμπιστοσύνης είναι μια θαυμάσια ευκαιρία να το κάνουν. Τι φοβούνται; Τα ΜΜΕ; Ποιος πιστεύει στ' αλήθεια ότι οι κυβερνώντες μπορούν να κρατηθούν με ένα λειψό κοινοβούλιο, όπου τουλάχιστον η αξιωματική αντιπολίτευση θα έχει παραιτηθεί από δαύτο;

Φανταστείτε μόνο πόσο θα αναθαρρήσει ο λαός από μια τέτοια κίνηση της αντιπολίτευσης. Σκεφτείτε τι θα γίνει αν η αντιπολίτευση παραιτηθεί και σύσσωμη καλέσει τις μάζες του λαού στους δρόμους για να πέσει η πιο λαομίσητη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης. Όμως σε μια τέτοια περίπτωση η νέα κυβέρνηση θα είναι αληθινά λαοπρόβλητη, με τον λαό να έχει επενδύσει σ' αυτήν ζωτικές ελπίδες και προσδοκίες. Κι ένας τέτοιος λαός που έχει μάθει πώς ανατρέπονται οι κυβερνήσεις θα είναι δύσκολο να πειθαναγκαστεί από τους κυβερνώντες. Ειδικά αν είναι ανίκανοι, ή δεν θέλουν να ικανοποιήσουν τα ζωτικά του αιτήματα.
Δεν θέλουν την ανατροπή, αλλά τη διαδοχή

Να γιατί οι ηγεσίες της αντιπολίτευσης δεν θέλουν μια τέτοια εξέλιξη. Δεν θέλουν τον λαό μαζικά στους δρόμους και μάλιστα συσπειρωμένο γύρω από το πολιτικό αίτημα της ανατροπής της κυβέρνησης. Δεν θέλουν να επενδύσουν στις ελπίδες και τις προσδοκίες του. Θέλουν απλά και μόνο την ψήφο του. Μια ψήφο απελπισίας και αδιεξόδου, που δεν κατευθύνεται από συνειδητή επιλογή με βάση των ζωτικά συμφέροντα του λαού, αλλά με βάση το γνωστό μηχανισμό του "μη χείρων βέλτιστον". Όσο μεγαλύτερη η απελπισία και το αδιέξοδο που νιώθει ο κόσμος, ο λαός, τόσο πιο εύκολα θα του αποσπάσουν την ψήφο σαν λευκή επιταγή για να κάνουν ότι θέλουν.

Όπως ακριβώς συμβαίνει σ' ολόκληρη την μεταπολίτευση. Πόση ευφυία και φαντασία θέλει για να αντιληφθεί ακόμη και ο πιο αφελής ότι όποια κυβέρνηση αναδειχθεί με τους ίδιους όρους, θα κάνει τα ίδια που έκαναν και οι προκάτοχοί της; Διαφορετικά θα ανοιγόταν στον λαό. Θα έκανε τα πάντα να ανατραπεί η κυβέρνηση από τον ίδιο τον λαό. Θα έπαιρνε διαρκώς πρωτοβουλίες για τη συγκρότηση μιας ευρείας κοινωνικοπολιτικής συμπαράταξης που θα μπορούσε να εκφράσει και να κινητοποιήσει τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού. Όχι μόνο στις εκλογές, αλλά και στη καθημερινή δράση.

Βλέπετε καμιά από τις ηγεσίες της αντιπολίτευσης να θέλει κάτι τέτοιο; Βλέπετε κανέναν από δαύτους να πασχίζει για κάτι τέτοιο; Όχι. Όλοι τους μιλούν με τη γνωστή παλαιοκομματική γλώσσα της κομματικής αυτοδυναμίας, όπου ο λαός καλείται να επιλέξει ποιους θελει να διώξει κι όχι ποιες θέσεις και απόψεις θέλει να επιβάλλει. Να γιατί παρά τα λόγια δεν θέλει κανένας τις πολιτικές συνεργασίες πάνω σε ξεκάθαρες συμφωνίες με βάση τα πιο ζωτικά αιτήματα του λαού. Θέλουν μόνο τις "συνεργασίες" όπου κυριαρχεί το δούναι-λαβείν για μια θέση στο κοινοβούλιο και όπου το γνωστό αλισβερίσι των παρασκηνίων δίνει και παίρνει.

Να γιατί και σ' αυτή τη σικέ παράσταση της ψήφου εμπιστοσύνης, οι ρόλοι είναι δεδομένοι. Όποια έκπληξη υπάρξει να είστε σίγουροι ότι δεν πρόκειται να προέλθει από την αντιπολίτευση. Το παιχνίδι παίζεται σχεδόν αποκλειστικά από τους κυβερνώντες με τις ηγεσίες της αντιπολίτευσης σε ρόλο "τσικό", ή κερκίδας. Το παιχνίδι είναι καλά στημένο με τον λαό εκτός γηπέδου και με την κλιμακούμενη απελπισία του όπλο του κατεστημένου, δεξιού και αριστερού.