Κύπρος: 44 Χρόνια Το Έγκλημα του Αττίλα Συνεχίζεται

Τα παρασκήνια και η Μεσανατολική διάσταση του Κυπριακού

Κύπρος η νήσος / προς Ανατολάς

Ομόγλωσση / Ομογάλακτη / Ομομήτρια

(Νάσα Παταπίου, Κύπρια ποιήτρια)

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Η χουντική προδοσία του 1974, η τραγωδία που ακολούθησε στην Κύπρο και οι συνέπειες της τουρκικής εισβολής συνιστούν ένα διαρκές πολλαπλό και απεχθές έγκλημα, ένα μοναδικό ίσως φαινόμενο διεθνούς ανομίας.

 Το 33% του πληθυσμού μιας χώρας που εκτοπίσθηκε με την βία, οι χιλιάδες νεκροί και αγνοούμενοι, ο σφετερισμός της γης και των περιουσιών, οι λεηλασίες και οι καταστροφές της ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς του νησιού και η συνεχιζόμενη για 44 χρόνια απόπειρα τελικής Άλωσης της Κυπριακής Δημοκρατίας με εξωφρενικά σχέδια, το αποδεικνύουν.

Μετά την εισβολή του '74 ιδρύθηκε στα Κατεχόμενα το τουρκικό στρατιωτικό μουσείο προς τιμήν της τουρκικής “νίκης”. Το βασικό έκθεμα του μουσείου αυτού είναι μια σημαία της Κύπρου... Η ταμπέλα από κάτω γράφει: “Σημαία της πρώην Κυπριακής Δημοκρατίας”.

Αυτή είναι η κυνική ομολογία των προθέσεων της άλλης πλευράς. Η πάγια θέση των Τούρκων μετά την στρατιωτική επιχείρηση εισβολής και κατοχής του νησιού το '74 είναι ότι στην Κύπρο έχει δημιουργηθεί μια νέα πραγματικότητα, η Κυπριακή Δημοκρατία έχει “τελειώσει” και το “Κυπριακό” έχει οριστικά λυθεί.

Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ

                             

                                                        

Γράφει ο Λάμπρος   Μπακόλας                                                   

Τα τελευταία 100 χρόνια, τρία ήταν τα μεγάλα  γεγονότα που συνέβαλαν στην συρρίκνωση του ελληνισμού, με απώτερο στόχο την καταστροφή του.  Η αναφορά  δεν  γίνεται  μόνο σαν ιστορική καταγραφή, αλλά και για το λόγο ότι  τις συνέπιες αυτών  των γεγονότων , αν και τις χωρίζουν πολλά χρόνια, τις ζούμε ακόμη και σήμερα και ποιος ξέρει για πόσο καιρόν ακόμα. Όμως  υπάρχει ένας κοινός και βασικός λόγος αυτών των συνεπειών που εδράζεται στην  εξυπηρέτηση  των συμφερόντων των μεγάλων δυνάμεων της κάθε εποχής.

                      

 Το κόστος που έχει πληρώσει και συνεχίζει να το πληρώνει και σήμερα ο λαός μας και η κοινωνία  μεταφράζεται  σε αίμα, στην  οικονομία, στη συνείδηση και στην πολιτική σκέψη όπως παρακάτω:

1. Μικρασιατική καταστροφή του 1922 (ΜΕΓΑΛΟΙΔΕΑΤΙΣΜΟΣ), με πολύ βαριές συνέπειες: ξεριζωμός (προσφυγιά) , απώλεια εδαφών, σφαγές,- μόνο στον Πόντο είχαμε 353.000 χιλ. σφαγμένους την περίοδο 1916-1923-και με την απογραφή του 1928 1.223 000 περίπου εκτοπισμένους  Έλληνες από την Ιωνία, εκεί  που το ελληνικό στοιχείο υπήρχε  κάτι χιλιάδες χρόνια . Χαμένες πατρίδες, σφαγές, ξεριζωμός.

2. Εμφύλιος πόλεμος1946-1949 (ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ  ΙΔΕΟΛΟΓΙΩΝ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΠΕΠΕΙΘΗΣΕΩΝ ) Αντιπαράθεση μεταξύ μοναρχοφασιστών  και κομουνιστών. Όταν οι λαοί της Ευρώπης με το τέλος του ΒΠΠ  ξεκίνησαν να ορθοποδήσουν μετά το πέρασμα της λαίλαπας των Ούννων, ασχολήθηκαν με την οικονομία τους, την παραγωγή τους, την παιδεία τους, την υγεία τους κ.λ.π.. Στην Ελλάδα, μην τυχόν και  χάσουμε την ευκαιρία, επιδοθήκαμε στο  να λύσουμε της πολιτικές μας διαφορές. Αρπάξαμε από μια «ντουφέκα» ο καθ’ ένας και βγήκαμε στο βουνό να κοπούμε μεταξύ μας. Και  γιατί παρακαλώ; Μα είναι πολύ απλό, εμείς έπρεπε ‘’να ανήκουμε  εις την Δύση’’ από τη μια, για τα Αγγλικά συμφέροντα  και από τη άλλη, «να γίνουμε μέλος της  κομητέρν»  για τα συμφέροντα της ΕΣΣΔ. Και έτσι μετατράπηκε η Εθνική Αντίσταση σε μια εμφύλια τρέλα,  που ήταν χειρότερη από την κατοχή των Αλαμανών των Ιταλών και των Βουλγάρων. Αίμα, καταστροφή, ρημαδιό και αποκαΐδια 

          

3. Υπογραφή ένταξης της Ελλάδας στην ΕΟΚ 28 Μάιου 1979 (ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΙΚΟΜΕ ΣΤΗ ΔΥΣΗ)  –«Δυστυχισμένε μου λαέ καλέ και αγαπημένε, πάντα ευκολόπιστε και πάντα προδομένε’’ - Υπογράφετε στο Ζάππειο η πράξη προσχώρησης  και ένα μήνα μετά, στις 28 Ιουνίου το ελληνικό Κοινοβούλιο κύρωσε τη συμφωνία.

Πού πας ρε καραμήτρο;  Μας πείσανε οι πολιτικάντηδες, ο μεγάλος μας εθνάρχης K. Καραμανλής και άλλοι, ότι αν μπούμε στην ΕΟΚ θα αναταχθούμε σαν οικονομία, δεν θα κινδυνεύουν τα σύνορά μας από την Τουρκία, οι μισθοί θα είναι όπως του Γερμανού και του Γάλου και άλλες τέτοιες τρίχες (εμείς μια καχυποψία την είχαμε ) και μας είπε το περίφημο  «εγώ θα σας ρίξω στα βαθιά και εσείς κολυμπήστε». Βρε μαλ@κα, αν κάποιος δεν ξέρει μπάνιο και τον ρίξεις στα βαθιά  δεν θα κολυμπήσει, θα πνιγεί.  Ύστερα  τι  λόγιο  εταιρειλίκι μπορεί να κάνει κάποιος που βάζει το χέρι στην τσέπη και βγάζει ένα κατοστάρικο και ο άλλος βγάζει 3.000 000; Όλοι καταλαβαίνουμε  ποιος θα είναι το αφεντικό.

Αυτό έχουμε πάθει.  Σήμερα ζούμε  τις συνέπειες εκείνης της βουτιάς  με αποτέλεσμα την πλήρη αποβιομηχάνιση της Ελλάδας, την ποσόστωση  προϊόντων, την απώλεια του  εθνικού νομίσματος , την παραποίηση της ιστορίας μας, την  αρπαγή του πολιτισμού μας,  μισθούς  της πλάκας, την κλοπή της δημόσιας και ιδιωτικής  περιουσίας, την παράδοση της εθνικής μας κυριαρχίας και οσονούπω, τον  εδαφικό διαμελισμό της πατρίδας μας κλπ. Το δωράκι μας απέναντι σε ‘όλα αυτά που δώσαμε  και μας πήραν, ήταν ο  αχαλίνωτος  δανεισμός για να μην σηκώσουμε  ποτέ κεφάλι, για να είμαστε δούλοι για πάντα και για να κάνουμε  «τουμπεκί ψιλοκομμένο» .  Και οι συνέπειες πέραν των παραπάνω: αυτοκτονίες, αρρώστιες, θάνατοι, μεί9ωση γεννήσεων,  μετανάστευση των παιδιών μας, φτώχια, φόβος, αβεβαιότητα  για το αύριο, ραγιαδισμός.

 Τελικά μετά από όλα αυτά, μήπως  ήρθε η ώρα να σηκώσουμε κεφάλι; να χρησιμοποιήσουμε την ελληνική σκέψη και το δικό μας ελληνικό τρόπο, για να τους στείλουμε στο διάολο ξένους και ντόπιους επικυρίαρχους και να απαλλαγούμε μια και καλή από δαύτους;

 Πάντως προσωπικά εγώ θα ήθελα να σας εξομολογηθώ, ότι  είμαι πολύ ερωτευμένος με τρεις όμορφες και γλυκύτατες κυρίες:

 «ΤΗ ΜΙΑ ΤΗΝ ΛΕΝ΄ ΕΛΛΑΔΑ, ΤΗΝ ΑΛΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ  ΚΑΙ  ΓΛΥΚΥΤΕΡΗ ΤΗΝ ΛΕΝ΄ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.»

Η λύση στο σημερινό αδιέξοδο θα αναζητηθεί σε ένα ρωμαλέο Δημοκρατικό Πατριωτικό Κίνημα!

Δημήτρης Κυπριώτης                       

Συνεχώς μιλάνε όλοι για αδιέξοδα και ψάχνουν την επιθυμητή πορεία για τη διέξοδο από αυτά. Οι συζητήσεις αυτές γίνονται ειδικά από τα κόμματα και το κάθε ένα από την πλευρά του, προσπαθεί να πείσει τον ελληνικό λαό ότι η δική του πορεία, που χαράσσεται και εξασφαλίζεται με πολιτικές κινήσεις και μέτρα «Δεξιάς» ή « Κεντρώας» ή «Αριστεράς» ή τέλος πάντων κάποιας απόχρωσης ή συνδυασμού, θα φέρουν την πολυπόθητη λύση. Λύση δηλαδή που θα εξασφαλίζει τα συμφέροντα της Ελλάδας, αλλά και θα ανακουφίζει τους βαριά τραυματισμένους και «σακατεμένους»  Έλληνες!

Φυσικά όλοι αυτοί, που μιλάνε με αυτόν τον τρόπο και προτείνουν αυτά ή άλλα μέτρα, ξεχνούν οι αφιλότιμοι και μάλιστα πολύ εύκολα, ότι τεράστια είναι η ευθύνη που τους βαραίνει, ειδικά δε όταν τα κόμματα τους είχαν κυβερνητικές εξουσίες και διαφέντευαν τις τύχες του ελληνικού λαού. Από ανάλογη  ευθύνη,  δεν απαλλάσσονται και αυτοί που δεν είχαν ευθύνες  παρόμοιες, αλλά ανέχθηκαν και συνεχίζουν να ανέχονται τους προηγούμενους, αρκούμενοι σε «νουθεσίες» και ανούσιες κριτικές, μη λαμβάνοντας ουσιαστικά μέτρα και κινήσεις μαζί με το λαό που αντιστέκεται και όχι με τις «επίλεκτες» δυνάμεις τους.

Και το θέμα αυτό, δηλαδή της εύρεσης διεξόδου από αυτήν τη βαθιά κρίση, θα έρχεται και θα παρέρχεται συνεχώς, αν δεν αντιληφθούμε ότι η ΜΟΝΗ  περίπτωση διεξόδου από τα αδιέξοδα, τόσο τα εθνικά όσο και τα κοινωνικά προβλήματα, που βρίσκονται σε μια διαλεκτική σχέση μεταξύ τους,  είναι η  ΕΝΌΤΗΤΑ  του ελληνικού λαού.

Και αυτή τη θέση πάμπολλες φορές την έχουμε τονίσει και με την ευκαιρία αυτή, ας το δούμε και στα πλαίσια μια εθνικής στρατηγικής όπως την διατύπωσε ο Παναγιώτης Κονδύλης: «Η εθνική στρατηγική δεν είναι ούτε “δεξιά” ούτε “αριστερή”, ούτε “εθνικιστική”, ούτε “διεθνιστική”. Είναι τα πάντα, ανάλογα με τις επιταγές της συγκεκριμένης περίστασης. Αλίμονο στη χώρα και την πολιτική της ηγεσία, αν ερμηνεύει την συγκεκριμένη κατάσταση με “δεξιές” ή “αριστερές” προτιμήσεις»

Αφού λοιπόν δεν είναι δυνατό να εφαρμοστεί μία παρόμοια εθνική στρατηγική, στα πλαίσια των κομμάτων, επειδή όπως προαναφέρθηκε εξακολουθούν με πείσμωνα τρόπον να προτείνουν τις δικές τους προτιμήσεις και μόνο, μη λαμβάνοντας  υπόψη την ενότητα του λαού, επί της ουσίας και όχι με λόγια του αέρα, τότε ποιος ακριβώς μπορεί να μετουσιώσει στην πράξη αυτήν την Ενότητα και να βγάλει τη χώρα στο ξέφωτο;

Μοναδική περίπτωση να εφαρμοστεί αυτή ή εθνική στρατηγική πειστικά  και απέναντι στα διχαστικά και εμφυλιοπολεμικά διλήμματα, είναι αυτή την οποία μπορεί να εξασφαλίσει ένα Δημοκρατικό Πατριωτικό Κίνημα με σωστή ηγεσία και ένα στιβαρό λαϊκό κίνημα που θα στέκεται συμπαραστάτης δίπλα του σε κάθε ριζοσπαστική κίνηση!

Η Ελλάδα «μικραίνει»: 36.000 περισσότεροι οι θάνατοι από τις γεννήσεις το 2017

Τώρα πια ούτε οι ίδιοι που ευθύνονται για τη γενοκτονία δεν μπορούν να αποκρύψουν τη σκληρή πραγματικότητα!!

Σύμφωνα με έκθεση του ΔΝΤ, η οικονομική κρίση περιόρισε σημαντικά τον δείκτη γονιμότητας – Ο δείκτης μειώθηκε από το 1,5 το 2008 στο 1,3 το 2016

Η κρίση δεν συρρίκνωσε μόνο την ελληνική οικονομία, αλλά και την ελληνική οικογένεια, καθώς περιόρισε σημαντικά τον δείκτη γονιμότητας, όπως επισημαίνει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) στην έκθεσή του για τις Παγκόσμιες Οικονομικές Προοπτικές (World Economic Outlook).

ΔΕΞΑΜΕΝΗ ΣΚΕΨΕΩΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΩΝ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ;

Ετοιμάζεται νέος πολιτικός φορέας;

Του Παναγιώτη Αποστόλου*

Πολιτικού αναλυτή – αρθρογράφου

Σε σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε σε ξενοδοχείο της Αθήνας την 27^ης Σεπτεμβρίου 2018, μετείχαν περί τους πενήντα εξαιρετικούς Έλληνες Πολίτες, διαπρεπείς επιστήμονες, Δικηγόροι, Οικονομολόγοι, Διευθυντικά Στελέχη και Επιθεωρητές Τραπεζών, Πρόεδροι Κομμάτων, Μηχανικοί, Συνθέτες, Επιχειρηματίες, Πανεπιστημιακοί Καθηγητές, Επιθεωρητές Οικονομικών, Στρατιωτικοί, Γεωπόνοι, Διευθυντές Συνεταιρισμών  και άλλοι!

Παραβρέθηκαν εκεί, καταθέτοντας προτάσεις εξαιρετικά ενδιαφέρουσες, που αφορούσαν τις τρέχουσες εξελίξεις! Έγινε ανάλυση που θα πρέπει κάποια στιγμή να αναλυθεί με μεστό πρωτότυπο και πειστικό λόγο, στον δοκιμαζόμενο λαό, θύμα των αγρίων Μνημονιακών μέτρων!

Αυτή η “ομήγυρης” στο σύνολό της, στατιστικά χαρακτηρίζεται ως σημαντικό φαινόμενο συγκυρίας, και συνύπαρξης αριθμού “προσωπικοτήτων” που βρέθηκαν  σε κοινό τραπέζι συζητήσεων ενός πραγματικού και ρεαλιστικού δημοκρατικού διαλόγου!

Έκφραση ανησυχίας της ελληνικής οικογένειας…

Ο Δ.Κ. Στρατηγός ε.α. συνεπικουρούμενος από τον Δ.Π. Πανεπιστημιακό Καθηγητή Νομικής, στην εισήγησή τους σε αυτήν την μάζωξη, έκαναν μια εξαιρετική περιγραφή των προσδοκιών του λαού, που θα φρόντιζε την επίλυση των προβλημάτων των Ελλήνων μέσα στην Πατρίδα τους. Διερευνήθηκε η εξεύρεση πειθούς και η μεθόδευση εφαρμογής των αναγκαίων προγραμμάτων ανάκαμψης της εξαθλιωμένης ελληνικής Κοινωνίας. Επικεντρώθηκαν στην κατάδειξη των σημερινών προβλημάτων που δημιουργήθηκε από τις Μνημονιακές Κυβερνήσεις. Επεσήμαναν ότι επιβάλλεται η υπέρβαση της ασφυκτικής πολιτικής τακτικής και ο επαναπροσδιορισμός των προτεραιοτήτων για την επιβίωση της ελληνικής Οικογένειας. Έκαναν προτάσεις αντιμετώπισης της σημερινής πραγματικότητας. Επ’ αυτών έγιναν τοποθετήσεις και ακολούθησε συζήτηση υψηλού επιπέδου!

Εμείς ακούσαμε τα παρακάτω εισηγητικά και την συζήτηση που ακολούθησε, και δεσμευτήκαμε προς το παρόν να μην αναφέρουμε ιδιαίτερες λεπτομέρειες και ονοματεπώνυμα συμμετεχόντων, αλλά δεσμευόμαστε σε επόμενη δημοσίευση στην Ελεύθερη Ώρα, να το πράξουμε με περισσότερες λεπτομέρειες!

Βαθιά η θεσμική, πολιτική και οικονομική κρίση…

Ωστόσο, είχαμε την “άδεια” να καταγράψουμε από την εισήγηση των Δ.Κ. και Δ.Π. τα παρακάτω:

«Δεν χρειάζονται πλέον λόγια για να πειστεί ο ελληνικός λαός, ότι υπάρχει βαθιά θεσμική, πολιτική και οικονομική κρίση. Την οποία εμπνεύστηκαν και επέβαλαν οι “Θεσμοί” – Δανειστές της Ελλάδας. Ο λαός το βλέπει, το αισθάνεται, όπου και αν σταθεί, όπου και αν κοιτάξει, με όποιον και αν μιλήσει. Οι ταμπέλες και το πρόσημο του “Αριστερού”, “Δεξιού” ή όποιου  άλλου, είναι έξω από τις αναζητήσεις του για κάποιον πολιτικό φορέα, που θα σταθεί δίπλα του και θα μπορέσει να τον βγάλει από τα δεινά του!

Ποιος όμως, άραγε, είναι εκείνος ο πολιτικός φορέας που να μπορεί να εκφράσει αυτήν τη δημοκρατική Πατριωτική αυτοπεποίθηση και που θα δώσει νόημα στην  έννοια της Δημοκρατίας, των κοινωνικών δεδομένων, της συνοχής και ενότητας του ελληνικού λαού;

Ποιος  μπορεί να είναι ο πολιτικά επιδιωκόμενος στόχος ενός Δημοκρατικού Πατριωτικού Κινήματος, για το σήμερα και το αύριο, στον περίεργο και βάναυσο αυτόν κόσμο που διαμορφώνεται μπροστά μας;

Δημιουργείται νέος πολιτικός φορέας;

Γρήγορα θα δοθούν οι απαντήσεις για ένα Δημοκρατικό, Πατριωτικό Κίνημα, στο μέγεθος  της Ιστορίας και του Πολιτισμού της Πατρίδας μας.

Πέντε διδάγματα από το δημοψήφισμα στα Σκόπια

                                

Αναστάσιος Λαυρέντζος

Το δημοψήφισμα για την επικύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών που διεξήχθη την περασμένη Κυριακή στα Σκόπια δημιούργησε νέα δεδομένα στο χρονίζον σκοπιανό-μακεδονικό ζήτημα. Σε μια πρώτη προσπάθεια να αποδελτιώσουμε τα συμπεράσματα που προκύπτουν, επισημαίνουμε τα εξής:

Ζάεφ και Δύση θα παίξουν τα ρέστα τους μετά το δημοψήφισμα

Γράφει ο Σταύρος Λυγερός      

              

Όπως αποδείχθηκε για μία ακόμα φορά, οι ωμές και κραυγαλέες δυτικές παρεμβάσεις φέρνουν συνήθως το αντίθετο από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Προκαλούν μία αρνητική παλινδρόμηση στο εκλογικό σώμα