Να έρθει επιτέλους η Λύτρωση!

Είναι γνωστό και έχει καταγραφεί, ότι η όποια κρίση, τουλάχιστον σε πρώτη φάση, δεν τους αγγίζει όλους το ίδιο. Μάλιστα,  εκείνοι που ευθύνονται για την κάθε κρίση,( οικονομική, οικολογική ή κοινωνική, ακόμη και τη «σημερινή» της  πανδημίας, που περιλαμβάνει και τα προηγούμενα), είναι και οι τελευταίοι που παραδέχονται την ύπαρξή της. Μαζί τους δε, συντάσσονται οι προσωρινά επωφελούμενοι, οι αθεράπευτα αισιόδοξοι, οι αδιάφοροι, οι κακομαθημένοι και οι εθελοτυφλούντες, λόγω των «κομματικών» παρωπίδων τους.

Σήμερα στην κορύφωση της πανδημίας με τα πάντα κλειστά στην κοινωνική, πολιτιστική και κυρίως στην οικονομική ζωή της χώρας, τα πάντα κινούνται με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου (ΠΝΠ), με την πολιτική των επιδομάτων. Η  πολιτική αυτή είναι βέβαιο ότι οδηγεί κατευθείαν στη συρρίκνωση του ΑΕΠ, σε μια πρωτοφανή ύφεση και σε τερατώδη αύξηση του χρέους της χώρας, όπως και να δεχθεί η τελευταία να πάρει ότι της δίνεται στο πλαίσιο της ΕΕ ή από τις αγορές.

Έτσι λοιπόν το κύριο βάρος των μέτρων, θα το επωμισθούν οι εθνικοί προϋπολογισμοί, που θα πρέπει να «προσφύγουν» σε υπέρογκο δανεισμό για να ανταποκριθούν, με αποτέλεσμα να αποκλίνουν ακόμη περισσότερο από τις πλουσιότερες χώρες. Τι σημαίνει αυτό; Φτώχεια, ανεργία και γενική καθίζηση που οδηγεί σε νέα μνημόνια, με όποια ονομασία και αν τους δώσουν αυτήν τη φορά.

 

Θα συνεχίσει όμως να ζει έτσι η χώρα και οι πολίτες της; Θα συνεχίσει αυτό το κυνήγι μαγισσών  για καλύτερες ήμερες ή θα αποφασίσει η ίδια η χώρα και ο λαός της να αναλάβουν  τις τύχες της με την έκδοση εθνικού κρατικού νομίσματος, για να δοθεί η τόνωση που χρειάζεται στην οικονομία; Ας δουν επιτέλους οι χώρες του Νότου τι θα κάνουν από μόνες τους. Γιατί όσο και να τις περιμένουμε για να δράσουμε μαζί και οργανωμένα, τόσο θα βαθαίνει το χάσμα της παντελούς καταστροφής μας. Μήπως αξίζει να πεθάνει όλος ο πληθυσμός για να μη χάσουμε  το ευρώ; Μήπως αξίζει να παίρνανε οι Έλληνες αυτόν τον συνεχή Γολγοθά;

Ας έρθει επιτέλους για την Ελλάδα και τους Έλληνες η Λύτρωση! Αρκετά τράβηξε το μαρτύριο!

Και από σήμερα η συνέχεια…..

Του Δημήτρη Κυπριώτη

Η Ανάσταση και το Πάσχα των έγκλειστων Ελλήνων πέρασε, με τους Έλληνες στην πλειοψηφία τους να δείχνουν και υπομονή και ανοχή  στα αστυνομικά μέτρα που επέβαλε η κυβέρνηση, μιας  και ήταν για το «καλό» τους, όπως οι ειδικοί είχαν προτείνει. Βέβαια δεν μπορούμε να μην αναφερθούμε σε ακρότητες που σημειώθηκαν στη μεγάλη σπουδή εφαρμογής των μέτρων, αλλά να το ξεπεράσουμε και αυτό και να προσπαθήσουμε να δούμε τώρα το επόμενο διάστημα που ακολουθεί.

Σε πρώτη φάση να σημειώσουμε ότι η κυβέρνηση, ακόμη και δια στόματος πρωθυπουργού, απορρίπτει τις «κατηγορίες» της αντιπολίτευσης για εκμετάλλευση του κλίματος  που έχει δημιουργηθεί στον πληθυσμό και την προσφυγή σε κάλπες. Και οι δύο κρίνονται από δηλώσεις και πράξεις, αφού προέχει η υγεία των Ελλήνων και η ομαλοποίηση της κατάστασης.

Εκείνο που αξίζει να σημειώσει κανείς από την περιπέτεια που ζει ο ελληνικός λαός, είναι κάτι που διαβάσαμε από τη δημοσιογράφο Ειρήνη Κακουλίδου, σχετικά με την κοινωνική συνοχή του πληθυσμού, ότι: «Η κοινωνική ανοχή για το κόστος του κορονοϊού, φαίνεται ότι αντικατοπτρίζεται και στα πολιτιστικά μοντέλα των χωρών. Πχ η Αμερική «καταπίνει» τους νεκρούς τους νεκρούς της, η Κίνα και άλλες χώρες τους κρύβουν, αλλού εφαρμόζεται η ανοσία της αγέλης και άλλοι «θυσιάζουν» ευάλωτους πληθυσμούς με δαρβινική λογική. Αντίθετα με το τελευταίο αυτό, η Ελλάδα οι ευάλωτοι παππούδες και γιαγιάδες είναι ΘΕΜΕΛΕΙΏΔΕΙΣ παράγοντες για την κοινωνική συνοχή και για την ίδια υπόστασή μας».

Ναι έτσι ακριβώς είναι για τα περισσότερα νέα ή και μεγαλύτερα ζευγάρια, αρκεί να σκεφτούμε ότι η μάνα και ο πατέρας μας, που μας μεγάλωσαν με στερήσεις και μας στήριξαν με την πενιχρή τους σύνταξη στη διάρκεια της οικονομικής κρίσης και φροντίζουν τα παιδιά μας όταν δουλεύουμε, αποτελούν το «λιμανάκι» μας, για αυτό στην τελευταία κρίση της πανδημίας που περνάμε, τους σκεφτόμαστε συνέχεια, δεν θέλουμε να πάθουν απολύτως τίποτα, τους αγαπάμε και τους χρωστάμε και τους προστατεύουμε με νύχια και με δόντια.

Από εκεί και ύστερα αυτό που προέχει είναι  να τελειώνουμε με την κατάσταση του εγκλεισμού, άντε της εκούσιας καραντίνας, να μετρηθούν τα συντρίμμια που αφήνει ο κορονοϊός και να δούμε πως θα επανέλθουμε σε κανονικότητα, αφού αυτό ήδη από τώρα φαίνεται ότι είναι πολύ δύσκολο.

Καλή απελευθέρωση φίλες και φίλοι και εδώ  είμαστε ακόμη και για να διαφωνούμε, αρκεί να είμαστε υγιείς!  

Έλεος! Η τιμωρία της Ελλάδας και των Ελλήνων τελειωμό δεν έχουν!

Ας το φωνάξει ο καθένας όσο μπορεί, όπου μπορει. Δεν αντέχεται ακόμη η ίδια καταστροφική πολιτική που επιβάλλει η Γερμανοκρατούμενη Ευρωπαική κατ΄ όνομα Ένωση

Δημήτρης Κυπριώτης                                                                                        

Από την Γερμανοκρατούμενη ΕΕ και τους συνοδοιπόρους της (Ολλανδία. Αυστρία), και με πρόταση του Eurogroup, θα δοθούν στην Ελλάδα τα λιγότερα κονδύλια, επειδή αναγνωρίζεται η μεγάλη της προσπάθεια για την αντιμετώπιση του κορονοϊού!

 

Απειλείται η χώρα και όλη η Ευρώπη, όπως και όλος ο κόσμος, από τη μεγαλύτερη ύφεση, ίσως ακόμη και μεγαλύτερη από το κραχ του 1929 και εδώ απειλούνται οι πολίτες ότι θα χάσουν τα σπίτια τους. Δεν έφτασε που οι τράπεζες ρούφηξαν το αίμα του λαού, με την υποστήριξη συγκεκριμένων πολιτικών, τώρα θέλουν να πάρουν ότι απέμεινε από τους «οφειλέτες»; Γιατί;  επειδή  αδυνατούν να εξυπηρετήσουν τα κόκκινα  δάνεια που τους έχουν φορτώσει με τόκους και πανωτόκια;

Αντί σε αυτήν την περίοδο της ολικής καταστροφής η κυβέρνηση να  σηκώσει φωνή και να αντιταχθεί στους αιματόβρεχτους δανειστές, έχουμε τον αρμόδιο υπουργό να λέει ανοησίες του τύπου ότι «με τους πλειστηριασμούς θα στρώσει η αγορά»! Και για ποια αγορά μιλάει; Για αυτήν που σήμερα δεν έχει εργαζομένους; Για αυτήν που είναι κλειστή στα πάντα;

Αλλά τι να περιμένει κανείς στους εκ πεποιθήσεως εθελόδουλους των Γερμανών ; Σε μια κατ΄ όνομα Ενωμένη Ευρώπη, ακόμη και σε αυτήν την κατάσταση που βρίσκεται πόσο άραγε να στοιχίζει ένα ΟΧΙ ΚΑΙ ΜΕΧΡΙ ΕΔΩ;

ΕΛΕΟΣ ΠΙΑ! ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΑΦΟΥ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ!

Πρέπει να πούμε νωρίς την αλήθεια στους Έλληνες!!!!

 Το κείμενο που ακολουθεί είναι σοβαρό από κάθε άποψη, μιας και ο υπογράφων δημοσιογράφος Μ. Κοττάκης,  γνωστός για τη σοβαρότητα και την πληροφόριση που έχει,  προφανώςγια να το δημοσιοποιεί έχει τις πληροφορίες  και τους δικούς του λόγους. Σε κάθε περίπτωση όμως  και χωρίς να υιθετούμε τα διαλαμβανόμενα στο άρθρο, τα λαμβάνουμε πολύ σοβαρά υπόψη μας.

Γράφει ο Μανώλης Κοττάκης+

Άριστα έπραξε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος διέκοψε τον Ντόναλντ Τραμπ μέσα στον Λευκό Οίκο για να αναπτύξει δημοσίως την ελληνική θέση σχετικά με το «ανυπόστατο» μνημόνιο Τουρκίας – Λιβύης.

Δεν είμαι σίγουρος, όμως, ότι η διατύπωσή του ήταν η σωστή. Η χρήση του ρήματος «αδημονούμε», προκειμένου να αιτηθεί τη στήριξη των ΗΠΑ για την ακύρωσή του, και η σιωπή του προέδρου στο άκουσμα της αδημονίας του έδωσαν την ευκαιρία στα τουρκικά μέσα ενημέρωσης να ισχυριστούν -όχι αδίκως- ότι ο Τραμπ σφράγισε – δικαίωσε τη θέση της Άγκυρας στο ανώτατο δυνατό επίπεδο.

Στην πραγματικότητα, ο απρόβλεπτος πλανητάρχης ακολούθησε πιστά ό,τι του είχαν υποδείξει το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και ο Πομπέο. Του σήκωσε τόσο ψηλά τον πήχη ο πρωθυπουργός μας, αιτούμενος στήριξη σε live μετάδοση, ώστε υποχρεώθηκε διά της σιωπής να αποκαλύψει την αμερικανική θέση. Θέση που διατύπωσε το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και εξειδίκευσε ο Αμερικανός πρεσβευτής στην Ελλάδα.

Το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών χαρακτήρισε «προκλητική», αλλά όχι «παράνομη», «άκυρη», «ανυπόστατη» (όπως λέμε εμείς) τη συμφωνία Τουρκίας – Λιβύης, ενώ ο Τζέφρι Πάιατ δήλωσε την επομένη ακριβώς ότι, κατά τη νομική υπηρεσία του υπουργείου του, «υφαλοκρηπίδα έχουν μόνο τα κατοικημένα νησιά του Αιγαίου, όχι τα ακατοίκητα». Τι να πει περισσότερο ο Τραμπ;

Στην ουσία, οι ΗΠΑ έχουν στρώσει το χαλί στον Ερντογάν και του υποδεικνύουν με τον τρόπο τους πού να στείλει το ερευνητικό για «γεωτρήσεις»: Σε ακατοίκητες νησίδες και νήσους οι οποίες δεν περιλαμβάνονται ονομαστικώς στη Συνθήκη της Λωζάννης, αλλά περιλαμβάνονται ονομαστικώς -με τουρκικό όνομα, δυστυχώς- στη συμφωνία με τη Λιβύη.

Σε νήσους και νησίδες που ευρίσκονται πέριξ του Καστελορίζου και μεταξύ Κω και Νισύρου. Το μέγα κόλπο -η «τέλεια κέντα» με χαρτοπαικτικούς όρους- είναι ότι επιχειρούν (εκτιμώ) να αναθεωρήσουν – ερμηνεύσουν τη «Λωζάννη» μέσω του μνημονίου με τη Λιβύη! Διά του ΟΗΕ, όργανο του οποίου είναι και το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Και, όταν έρθει η στιγμή -που δεν αργεί-, θα μας κατηγορήσουν και από πάνω ότι… παραβιάζουμε το Διεθνές Δίκαιο και θα απαιτήσουν είτε την παραπομπή θεμάτων εδαφικής μας ακεραιότητας και εθνικής μας κυριαρχίας στη Χάγη (που είναι το δικαστήριο του ΟΗΕ) είτε την απόσπασή τους διά της ισχύος.

Πρέπει να πούμε νωρίς την αλήθεια στους Έλληνες: Το μέλλον που μας σχεδιάζουν κινείται μεταξύ εθνικού εξευτελισμού και εθνικής τραγωδίας. Και, αν υπάρχουν κάποιοι που νομίζουν ότι μας καλύπτει η επιφύλαξη που κατέθεσε ο Ευάγγελος Βενιζέλος στον ΟΗΕ το 2015 για την εξαίρεση των θεμάτων άμυνας και κυριαρχίας από τη δικαιοδοσία του δικαστηρίου, τους προτρέπω να το ξεχάσουν. Και εγώ το ίδιο νόμιζα. Μόνο που η επιφύλαξη Βενιζέλου δεν είναι καθολική – έχει ορθάνοιχτα παράθυρα. Ορίζει ό,τι ισχύει για θέματα άμυνας και κυριαρχίας, εκτός κι αν τα δύο μέρη αποφασίσουν να τα εντάξουν σε συνυποσχετικό!

Δυστυχώς, οι εξελίξεις που έρχονται -εκτός κι αν μας σώσει ένας παγκόσμιος πόλεμος- θα θίξουν τον σκληρό πυρήνα της εθνικής μας κυριαρχίας και θα απειλήσουν την εδαφική μας ακεραιότητα. Όπως λέει ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής σε συνομιλητές του, «αυτή θα είναι η πλέον δύσκολη χρονιά για την Ελλάδα μετά το 1974». Μια σχετικά ασφαλής προβολή των εξελίξεων στην περιοχή μας είναι η εξής – αναλαμβάνω το ρίσκο να τη διατυπώσω:

• Πρωτοκολλείται στον ΟΗΕ αυτό που εμείς ονομάζουμε «μνημόνιο» και αυτό που οι Τούρκοι αποκαλούν «διεθνή συμφωνία» με τη Λιβύη.

• Ο Ερντογάν αποστέλλει ερευνητικό, ίσως και μέσα στον μήνα, σε ακατοίκητο νησί του Αιγαίου, το οποίο περιλαμβάνεται στη συμφωνία και, κατά τους Αμερικανούς, δεν διαθέτει υφαλοκρηπίδα. Νησί που δεν ονοματίζεται στη Συνθήκη της Λωζάννης.

• Εμείς είτε παρακολουθούμε απαθώς, εξευτελιζόμενοι βεβαίως, την προσβολή του σκληρού πυρήνα της εθνικής μας κυριαρχίας και ζητάμε διάλογο «για την επίλυση συνοριακών διαφορών και συναφών θεμάτων», είτε αντιδρούμε και χτυπάμε.

• Εξαιρώντας από την ανάλυσή μου το δεύτερο σενάριο, στέκομαι στο πρώτο. Στον διάλογο. Εκεί, είτε καθόμαστε χωρίς ενδιάμεσους και συζητάμε απευθείας με τους Τούρκους όλα τα θέματα που βάζουν στο τραπέζι (γκρίζες ζώνες, αποστρατιωτικοποίηση νήσων Αιγαίου, Θράκη) είτε ζητάμε παραπομπή στη Χάγη του ΟΗΕ (το πιθανότερο). Με τη διαφορά ότι η Χάγη δεν είναι δωρεάν. Μόνο το τυρί για το δόλωμα στη φάκα είναι δωρεάν σε αυτή τη ζωή.

Για να πάμε στη Χάγη, οι Τούρκοι θα απαιτήσουν να άρουμε την επιφύλαξή μας από τη δικαιοδοσία του διεθνούς δικαστηρίου και να εντάξουμε στο συνυποσχετικό τις γκρίζες ζώνες και τον αφοπλισμό των Δωδεκανήσων. Με συνέπεια πέντε δικαστές να κρίνουν την εδαφική ακεραιότητα μιας χώρας, ανοίγοντας τεράστια «Κερκόπορτα». Όπως έδειξε ο «Αττίλας 2» στην Κύπρο, οι Τούρκοι δεν σταματούν στο «1» αν βρουν πρόσφορο έδαφος.

Περιγράφω, βεβαίως, το καλύτερο σενάριο. Διότι υπάρχει και το σενάριο -βασικό κατά πολλούς- ότι οι Τούρκοι θα μας προκαλέσουν για να μας οδηγήσουν σε θερμό επεισόδιο με διακύβευμα κατάληψη εθνικού εδάφους και όχι απλώς γκριζάρισμα, όπως έγινε στα Ίμια.

Δεν γράφω σήμερα, αγαπητοί αναγνώστες, για να προκαλέσω πανικό, φόβο, ναυτία. Γράφω για να ενημερώσω πού βρισκόμαστε. Οφείλουμε να ξέρουμε πού βρισκόμαστε. Ο Μητσοτάκης δεν φταίει. Ούτε για το γεγονός ότι καμία ελληνική κυβέρνηση δεν έχει καταθέσει χάρτη με τα σύνορα και τις συντεταγμένες μας στον ΟΗΕ την τελευταία δεκαετία, κάτι που οφείλεται -το ξέρω καλά- σε νουθεσίες των ΗΠΑ. Ούτε βεβαίως φταίει που οι Τούρκοι, με τις ΗΠΑ να τους έχουν ανάγκη στο Ιράν, με τη Ρωσία μαζί τους και με την Ευρώπη εξουδετερωμένη, έχουν μπει στον πειρασμό ότι «τώρα είναι η ώρα», όπως το 1974.

Ο Μητσοτάκης δεν φταίει, αλλά ο κλήρος τού έλαχε να διαχειριστεί μία από τις δυσκολότερες εθνικές κρίσεις από τη Μεταπολίτευση. Κατά τούτο, πρέπει, χωρίς κραυγές, να προετοιμάσει τον λαό για να μην κάθεται πάνω σε ένα ροζ συννεφάκι και να μην υποστεί βίαιο υπαρξιακό σοκ κάποιο πρωί.

Ο ίδιος ο πρωθυπουργός, βεβαίως, ετοιμάζεται. Το γεγονός ότι αναζήτησε στα αρχεία του υπουργείου Εξωτερικών το τηλεγράφημα που έστειλαν ομογενείς από το Τάρπον Σπρινκς στον Βενιζέλο, το 1923, προκειμένου να του ευχηθούν καλή δύναμη στις διαπραγματεύσεις για τη Συνθήκη της Λωζάννης, δείχνει πώς αντιλαμβάνεται το διακύβευμα και ετοιμάζεται.

Αναζητά και αυτός ευχές για δύναμη. Το γεγονός ότι δέχεται διαπραγματεύσεις -αρκεί να μην είναι, κατά δήλωσή του, «εκβιαζόμενος»- επίσης δείχνει ότι ετοιμάζεται. Πρέπει να ετοιμαζόμαστε όλοι. Και να θυμόμαστε πώς διαπραγματεύτηκε στη Λωζάννη απέναντι στη Δύση ο εκπρόσωπος της ηττημένης Ελλάδας, ο λέων Βενιζέλος: Ως νικητής.

*Δημοσιογράφος-Διευθυντής της εφημ. ΕΣΤΙΑ

Πηγή: newsbreak.gr

Θεωρείες συνωμοσίας. Να όμως τώρα που επαληθεύονται!

Δημήτρης Κυπριώτης

Υπάρχει ακόμη αρκετός κόσμος που πιστεύει ότι, όλα όσα γίνονται είναι αποτέλεσμα  μόνο κάποιας  συνωμοσίας. Δηλαδή οι άνθρωποι αυτοί είναι ένθερμοι οπαδοί   της θεωρίας, πως τίποτα δεν περνάει από το χέρι μας και ότι όλα κινούνται κεντρικά από μια «χούφτα»  ανθρώπους,  που μαζεύονται  σε κάποιο χώρο  και εκεί κανονίζουν τα πάντα. Όσοι όμως δεν ασπαζόμαστε αυτές ή άλλες παρόμοιες θεωρίες, συζητάμε για αυτά τα περίεργα και γελάμε μαζί τους.

Τη στιγμή όμως  που ειρωνευόμαστε αυτές τις θεωρίες, ταυτόχρονα μετράμε και ξαναμετράμε, το  πόσοι άνθρωποι μπορεί να εμπλέκονται σε κάτι πραγματικά μεγάλο;  Και τότε όταν το αντιλαμβανόμαστε κλονιζόμαστε λίγο. Παράδειγμα πρόσφατο και τρανταχτό αποτελεί η εισβολή της Τουρκίας στη Συρία. Πόσοι άνθρωποι ενεπλάκησαν  στις αποφάσεις που πάρθηκαν και εκτελέστηκαν και συνεχίζονται να διαδραματίζονται αυτόν τον καιρό στη Συρία;

Αν τους μετρήσουμε θα μας βγουν πραγματικά πολύ λίγοι. Με την ανοχή βέβαια και πάρα  πολλών άλλων, όπως είναι τα κοινοβούλια κρατών, οι ψηφοφόροι, οι  βιομήχανοι, οι  έμποροι  κλπ. Όμως το κυρίαρχο στην υπόθεση Συρία, είναι οι ακαριαίες αποφάσεις και οι αιφνιδιασμοί που πάρθηκα και έγιναν, που είναι  προϊόντα της βούλησης μιας «ντουζίνας»  το πολύ ανθρώπων. Αυτοί μάλιστα δεν μαζεύτηκαν κρυφά  σε δωμάτια,  αλλά έδωσαν οι ίδιοι στη δημοσιότητα αναφορά τους, για  κάποιες τηλεφωνικές τους συνομιλίες και από εκεί έμαθε ο κόσμος ότι  έγιναν «πέντε» τηλεφωνήματα και αμέσως μετά ο Ερντογάν εισέβαλε στη Συρία.

Τώρα αυτήν τη στιγμή που γράφονται αυτά, τίποτα δεν μας λέει ότι δεν συνεχίζονται και κάποια  άλλα τηλεφωνήματα που αλλάζουν τους ήδη διαμορφωμένους  συσχετισμούς.

Στην αντίπερα άκρη , υπάρχουν  εκατομμύρια άνθρωποι πάνω  στα πληκτρολόγια και μοιράζονται τις αντιθέσεις τους,  τον αποτροπιασμό τους και  τις απόψεις  τους  για την παγκόσμια κατάσταση, χωρίς να υπάρχει η παραμικρή  ελπίδα να ακουστούν.

Την ίδια δε στιγμή κάποιοι άλλοι κρυφογελάνε μαζί τους, γιατί θεωρούν πως εκείνοι γνωρίζουν πράγματα που δεν γνωρίζουν αυτοί και πως κάποιος πρέπει να πάρει τις δύσκολες αποφάσεις και πως ο κόσμος δεν κινείται με ρομαντισμούς και ποιήματα, ο δε ανθρωπισμός δεν έχει θέση σε έναν κόσμο που η ευζωία τού ενός μπορεί να βασιστεί μόνο πάνω στον εφιάλτη κάποιου άλλου. Γιατί; 

Γιατί έτσι  γουστάρει στη μια "ντουζίνα" ανθρώπους!!!

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΜΗΣ

Του Γεωργίου Παπασίμου*

Δικηγόρου

Η δημοσιοποίηση του πόθεν έσχες βουλευτών, υπουργών, δημάρχων και περιφερειαρχών καταδεικνύει περιτράνως, ότι συνεχίζεται αμείωτη η αύξηση των εισοδημάτων και της ακίνητης περιουσίας της πολιτικής τάξης της χώρας. Αυτό που εξοργίζει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, είναι η τακτική αρκετών, που έχουν μεγάλους καταθετικούς λογαριασμούς σε τράπεζες του εξωτερικού, ενώ είχαν ή έχουν την ευθύνη των οικονομικών υπουργείων! Όλα αυτά την περίοδο της μεγάλης οικονομικής κρίσης και της μνημονιακής κηδεμονίας, όπου έχουμε αντίστροφα την βύθιση των εισοδημάτων των μεσαίων στρωμάτων και την καταβαράθρωση των χαμηλόμισθων. Μάλιστα, η υπερχρέωση αυτών των στρωμάτων στο δημόσιο και στις τράπεζες γιγαντώνεται, οι κατασχέσεις αυξάνονται, όπως και οι πλειστηριασμοί της πρώτης κατοικίας, παρά τα περί αντιθέτου φληναφήματα περί προστασίας της. Το χάσμα αυτό μεταξύ της πολιτικής τάξης και της πλειοψηφίας του λαού, που μεγεθύνεται καθημερινά στα χρόνια της παρακμής, έχει ως άμεση συνέπεια την απώλεια κάθε ψήγματος νομιμοποίησης της σημερινής πολιτικής τάξης στη συνείδηση του λαού, βασικό στοιχείο για τη λειτουργία της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. 

Είναι πλέον πασίδηλο, ότι η πολιτική ελίτ της χώρας, όπως και η παρασιτική οικονομική ολιγαρχία, αύξησε τα προνόμια υπό την ανοχή των δανειστών με αντάλλαγμα την επιβάρυνση αποκλειστικά των μεσαίων και χαμηλότερων στρωμάτων, την υποθήκευση του δημοσίου πλούτου (υπερταμείο 99 ετών), καθώς και την εξυπηρέτηση των γεωπολιτικών στρατηγικών στοχεύσεών τους στην βαλκανική και στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο. Αντάλλαξαν, δηλαδή, την διατήρηση και την επαύξηση των προνομίων τους με την «νεοαποικιοποίηση» της χώρας. Αν, μάλιστα, κανείς συνδυάσει όλα αυτά που βιώνουμε με την συμπεριφορά παλαιότερων πολιτικών, οι οποίοι ζούσαν με λιτό βίο και χωρίς να αποκτούν περιουσιακά στοιχεία από την πολιτική τους δραστηριότητα (ο Νικόλαος Πλαστήρας ως πρωθυπουργός ζούσε σε ένα στρατιωτικό ντιβάνι και ο πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδας Ιωάννης Καποδίστριας αρνήθηκε να λαμβάνει μισθό λόγω της τότε οικονομικής δυσκολίας της Ελλάδος), τότε, χωρίς υπερβολή, το φαινόμενο αυτό του πλουτισμού της πολιτικής τάξης ενέχει έντονα μειοδοτικά στοιχεία.

Η συμπεριφορά και η τακτική αυτή του σημερινού πολιτικού προσωπικού κατά την περίοδο της μνημονιακής κηδεμονίας, έρχεται ως συνέχεια της συμπεριφοράς καθ’ όλη τη περίοδο της Μεταπολίτευσης και ιδιαίτερα κατά την περίοδο της ύστερης Μεταπολίτευσης, αποτελώντας «ύβρι» κατά την αρχαιοελληνική έννοια.

Πρόκειται για μια ευρύτερη πολιτική διαπίστωση, που εξηγεί την βύθιση και την παρακμή της χώρας. για την οποία έχει μεγάλες ευθύνες το πολιτικό προσωπικό εξουσίας, αφού αντί αυτό να αποτελέσει φραγμό και να επιβάλει ένα ισχυρό εθνικό πλαίσιο ανάπτυξης με βάση τα ισχυρά συγκριτικά πλεονεκτήματα της Ελλάδος, μετατράπηκε σε τμήμα της «παρασιτικής» οικονομικής ολιγαρχίας. Απέκτησε ιδιαίτερα συμφέροντα, ως επιμέρους ειδικό στρώμα στο κράτος, μέσω των προνομίων και της ατιμωρησίας, τα οποία ενσωματώνουν σχεδόν τους πάντες, που συμμετέχουν στο πολιτικό εποικοδόμημα. Αυτό έχει ως συνέπεια την δόμηση ενός ιδιότυπου κλεπτοκρατικού συστήματος, που, υπό την μνημονιακή κηδεμονία, διόγκωσε τους «βίαιους σπασμούς», τους οποίους βιώνει η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών, που οδηγήθηκαν στην φτώχεια και στο περιθώριο.

Αυτή η διάσταση αφορά συνολικά το πολιτικό προσωπικό των κομμάτων της εξουσίας, ανεξαρτήτως ιδεολογικών επικλήσεων και τυχόν «επιδεικτικών» αντισυστημικών συμπεριφορών, αφού έχει ειδικά συμφέροντα αναπαραγωγής του εντός του υπάρχοντος νόθου πολιτικού εποικοδομήματος και της σχέσης του με το κράτος, επιβάλλοντας μια ολισθηρή κομματοκρατία.

Και ενώ τα παραπάνω πλέον αποτελούν συνείδηση μεγάλων τμημάτων του λαού, συντηρείται χωρίς καμία ανατροπή αυτό το πολιτικό σύστημα διαφθοράς και ανικανότητας, δημιουργώντας έτσι ένα επιπλέον σημαντικό βαρίδιο πάνω στη χώρα, που αποτρέπει την ανακοπή της παρακμής και της βύθισης της. Αυτό που απαιτείται ως ουσιαστική αντίδραση και αντίσταση του λαού είναι η δημιουργία και η συγκρότηση ενός νέου πολιτικού υποκειμένου με πολιτικό προσωπικό, που δεν θα είναι ενταγμένο, με τον έναν ή άλλο τρόπο, στα «πελατειακά» και κρατικά υπάρχοντα δίκτυα, που αφορούν το σύνολο του σημερινού πολιτικού προσωπικού και εποικοδομήματος. Πολιτικό προσωπικό, που θα αποποιηθεί τα ιδιαίτερα προνόμια του ατομικού πλούτου και της ατιμωρησίας, που θα έχει την εμπειρία της παραγωγικής διαδικασίας, τη γνώση, την προοδευτική και πατριωτική συνείδηση, αλλά και τον ρεαλισμό και θα συμπλέει με την κοινή λογική, προκειμένου να εξέλθει η Ελλάδα από την παρακμή και τους λυγμούς.

*Site: http://www.gpapasimos.gr/

Γιατί η ελληνική αποτρεπτική στρατηγική είναι παχιά λόγια του αέρα

Γράφει ο Γιώργος Μαργαρίτης*

25 Σεπτεμβρίου 2019

Αποτελεί οπωσδήποτε μορφή δικαίωσης για τον πολιτικό αρθρογράφο η διαπίστωση ότι οι ιδέες και οι θέσεις που διατύπωσε με την γραφίδα του –άντε με το πληκτρολόγιό του– λαμβάνονται υπόψη από την πολιτική ηγεσία και ενίοτε υιοθετούνται από αυτήν. Αυτός ήταν πιθανόν ο λόγος που ο εδώ αρθρογραφών αισθάνθηκε ενδόμυχη ικανοποίηση όταν ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, Νίκος Παναγιωτόπουλος, παρουσίασε στην αρμόδια κοινοβουλευτική επιτροπή την πολιτική που θα υιοθετήσει το υπουργείο του: πολιτική βασισμένη στην αποτρεπτική στρατηγική.

Ο υπουργός διευκρίνισε μάλιστα ότι «η αποτροπή είναι η πεποίθηση (…) ότι εξαιτίας της ετοιμότητας και των δυνατοτήτων των Ενόπλων Δυνάμεων δεν συμφέρει κανέναν να σκεφθεί οποιαδήποτε επιβουλή εναντίον κυριαρχικών συμφερόντων μας. Το κόστος που θα υποστεί θα είναι πάντα μεγαλύτερο από το όφελος που ενδεχομένως σκοπεύει να προσπορίσει». Η ενδόμυχη, όμως, αυτή ικανοποίηση κράτησε ελάχιστα, όσο ακριβώς χρειάστηκε για την ολοκλήρωση της ανάγνωσης του άρθρου.

Καθώς, στη συνέχεια, αφού έθεσε ως στόχο της ελληνικής αμυντικής πολιτικής την "αποτροπή" ο αρμόδιος υπουργός εξειδίκευσε τα κύρια προγράμματα, μέσα από τα οποία θα επιτευχθεί ο στόχος αυτός. Τα προγράμματα αυτά δεν είχαν τίποτε το νέο. Αφορούσαν την από καιρό αποφασισμένη αναβάθμιση 85 αεροσκαφών F-16 σε F-16 Viper, την διατήρηση, συντήρηση και αναβάθμιση αριθμού από τα υπάρχοντα Mirage 2000 και --αυτό ήταν το καινούριο-- την πρόοδο των συζητήσεων για απόκτηση μιας αρχικά και ίσως δεύτερης στην συνέχεια φρεγάτας του γαλλικού τύπου Bel’harra.

Με αυτές τις "στρατηγικές" κινήσεις ο αρμόδιος υπουργός θεωρεί ότι η χώρα αποκτά "αποτρεπτικές" δυνατότητες για τα επόμενα χρόνια. Για να μην είμαστε άδικοι, στην ίδια παρέμβασή του ο υπουργός έθεσε, στο περιθώριο των συζητήσεων για αναβάθμιση της MDCA (Συμφωνία Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας) με τις ΗΠΑ, την παραχώρηση κάποιου στρατιωτικού υλικού από τα πλεονάζοντα, ή τα αποσυρόμενα οπλικά συστήματα των ΗΠΑ. Όλο και τίποτα KIOWA θα βρεθούν στις εκεί αποθήκες.

Το πρώτο σάστισμα θα μπορούσε να προέλθει από την ιεράρχηση των απειλών και των συνακόλουθων καθηκόντων της εθνικής πολιτικής άμυνας: η παράνομη μετανάστευση, οι ανταγωνισμοί για τις πλουτοπαραγωγικές πηγές, η κλιματική αλλαγή(!), οι κυβερνοεπιθέσεις και οι υβριδικές απειλές που «αποσταθεροποιούν τα κράτη» χωρίς πόλεμο, αναφέρθηκαν από τον υπουργό ως πηγές κινδύνων για την Ελλάδα.

Τι εννοεί ο υπουργός;

Αντίθετα, στο ζήτημα των σχέσεων με την Τουρκία τόνισε ότι «βασικός μας στόχος είναι η προώθηση μιας πολιτικής βασισμένης στις σταθερές αρχές της καλής γειτονίας, του σεβασμού του Διεθνούς Δικαίου και των Διεθνών Συνθηκών. Σε αυτή την κατεύθυνση αφετηρία συνιστά η παραδοχή ότι η Ελλάδα και η Τουρκία μπορούν, αλλά και οφείλουν να συνεργαστούν σε τομείς αμοιβαία επωφελείς και φυσικά σε πλαίσια εφικτά. Βέβαια παίζουν ρόλο και οι ενδείξεις καλής συμπεριφοράς εκατέρωθεν».

Νομίζω ότι βάσιμα μπορούμε να υποθέσουμε ότι στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας δεν έχουν υπόψη τους ούτε τους χάρτες, ούτε τις θέσεις, ούτε τις διακηρυγμένες προθέσεις της γειτονικής χώρας σε βάρος ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων. Εκτός εάν αυτά καλύπτονται από την αναφορά σε «κακή συμπεριφορά». Μέσα από αυτή την ιεράρχηση των απειλών, είναι πολύ δύσκολο να διακρίνουμε σε τι και σε ποιον αναφέρεται η πολιτική της "αποτροπής". Εάν όμως αυτή αφορά έστω και στο ελάχιστο την Τουρκία, τότε ο υπουργός και το υπουργείο του μάλλον έχουν μπερδέψει τις έννοιες.

Η περί "αποτροπής" εκδοχή του υπουργού και της παρούσας κυβέρνησης, αλλά και των πολιτικών ελίτ (η προηγούμενη κυβέρνηση δεν είχε διαφορετική προσέγγιση), πάσχει σε δύο επίπεδα: το ποσοτικό και το ποιοτικό. Ας ξεκινήσουμε από το πρώτο στη βάση των ελάχιστων συγκεκριμένων του υπουργικού λόγου: στην πολιτική εξοπλισμών. Όταν η μία ή οι δύο γαλλικές φρεγάτες φτάσουν και ενταχθούν στο ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό θα βρισκόμαστε στα 2024-2025. Σε εκείνο το σημείο, οι φρεγάτες που σήμερα υπηρετούν στον στόλο θα έχουν ηλικία 35-45 ετών και προφανώς δεν θα μπορούν να "τρομάξουν" αποτρεπτικά τον οποιονδήποτε αντίπαλο. Ιδιαίτερα όταν ο αντίπαλος αυτός κτίζει μεθοδικά ένα εντυπωσιακό στόλο.

Την ίδια στιγμή στην Τουρκία

Το εθνικό πρόγραμμα ναυπηγήσεων της γειτονικής χώρας θα έχει, σε εκείνο το χρονικό σημείο, ολοκληρώσει την ναυπήγηση των τεσσάρων (μόνο;) κορβετών τύπου Ada (οι τρεις υπηρετούν ήδη), θα έχει ξεκινήσει την παράδοση των πρώτων φρεγατών τύπου Istambul (TF-1000) και θα έχει σημαντικά προχωρήσει στην ναυπήγηση των τουλάχιστον τεσσάρων (μόνο;) μεγάλων αντιτορπιλικών τύπου TF-2000.

Τα τελευταία είναι ισχυρά πλοία με εκτόπισμα πάνω από 7.000 τόνους, οπλισμό που βασίζεται σε 64 κυψέλες κάθετης εκτόξευσης βλημάτων, πολλά από τα οποία θα είναι τουρκικής σχεδίασης. Θα είναι εφοδιασμένο με νέες τεχνολογίες (όπλα lazer) και πραγματικά πολύπλευρες δυνατότητες. Το ενδιαφέρον που επιδεικνύουν ακόμα και δυτικές χώρες για την απόκτηση των πλοίων αυτών έχει κάτι να δείξει. Ας αφήσουμε δε τα υπόλοιπα, το μικρό αεροπλανοφόρο Anadolu, ή τη νέα γενιά περιπολικών κατευθυνόμενων βλημάτων.

Σε έξι λοιπόν χρόνια από σήμερα η ισορροπία στον επίδικο θαλάσσιο χώρο θα έχει την ακόλουθη εικόνα. Από την ελληνική πλευρά θα υπάρχουν ένα ή δύο σύγχρονα πλοία μάχης όχι πρώτης γραμμής (οι Bel’harra στην γνωστή τους σχεδίαση δεν θα διαθέτουν περισσότερες από 32 κυψέλες κάθετης εκτόξευσης), μαζί με ό,τι παλιό έχει επιβιώσει και μαζί με ό,τι εξίσου παλιό έχει εξασφαλίσει η χώρα από πλεονάσματα, δωρεές ή αγορές μεταχειρισμένων.

Στην τουρκική πλευρά θα υπάρχουν οκτώ ως δέκα μεγάλα σύγχρονα πλοία επιφανείας (άλλα τόσα υπό ναυπήγηση-παράδοση), τα οποία μάλιστα θα αποτελούν ένα ομοιογενές σύστημα, το οποίο θα στηρίζεται σε τουρκική τεχνολογία. Στο ίδιο χρονικό σημείο, στον εναέριο χώρο η Ελλάδα θα στηρίζεται σε 85 εκσυγχρονισμένα F-16 και ίσως 20-25 Mirage ενώ η Τουρκία, ακόμα και αν δεν έχει αποκτήσει μαχητικό πέμπτης γενιάς, θα έχει περισσότερα από 250 F-16 Viper. Ο εκσυγχρονισμός των υπαρχόντων συζητιέται ήδη και σύμφωνα με τις ενδείξεις είναι πολύ πιο εύκολα εφικτός για την τουρκική αεροπορική βιομηχανία παρά για την ημετέρα Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία.

Οικολογικές γαλλικές φρεγάτες!

Ταυτόχρονα η γειτονική χώρα θα διαθέτει ένα ισχυρό πλέγμα αντιαεροπορικής άμυνας βασισμένο και στους S-400, πλήθος μη επανδρωμένων αεροσκαφών (και εδώ η τουρκική βιομηχανία έχει κάνει εντυπωσιακά άλματα) και επιπλέον σημαντικές πυραυλικές δυνατότητες βασισμένες επίσης σε τουρκικές τεχνολογίες. Αυτού του είδους τις ισορροπίες ουδείς λογικός άνθρωπος θα τις χαρακτήριζε "ισορροπίες αποτροπής", δηλαδή ισορροπίες που καθιστούν αδύνατη την στρατιωτική αναμέτρηση εξαιτίας του μοιρασμένου σε νικητή και ηττημένου κόστους.

Το αντίθετο μάλιστα: με τέτοια υπεροχή το στρατιωτικό εργαλείο δεν χρειάζεται ούτε να δοκιμαστεί από τον ισχυρό στην πράξη. Ο τελευταίος μπορεί να πετύχει τους στόχους του δια της απειλής, δια της ισχύος, δια της βεβαιότητας ως προς τις επιπτώσεις του πολέμου για τον αδύναμο. Και όλα αυτά χωρίς να ληφθούν υπόψη οι οικονομικές, δημογραφικές και γεωγραφικές παράμετροι.

Με άλλα λόγια, για να παραφράσουμε τον λόγο του κου υπουργού, με τον τότε διαμορφωμένο συσχετισμό δυνάμεων, η γειτονική μας χώρα θα μπορεί να πετύχει το οτιδήποτε, βέβαιη ότι η υπεροχή της θα μηδενίσει το κόστος στην πλευρά της και θα επιβάλει τους πολιτικούς της σχεδιασμούς, απειλώντας με αφανισμό τον όποιον αντιταχθεί σε αυτούς.

Οπωσδήποτε η έννοια της "αποτροπής" ελάχιστη σχέση έχει με τα εξαγγελθέντα. Τα τελευταία παραπέμπουν στην γνωστή μας "δια των εξοπλισμών διπλωματία". Βρισκόμαστε, άλλωστε, στον αστερισμό της ελπίδας ότι η Γαλλία θα συγκρατήσει την τουρκική επιθετικότητα. Επίσης, λαμβάνοντας υπόψη τα περί "κλιματικής αλλαγής", βρισκόμαστε στον αστερισμό της προσήλωσης σε κάθε πομφόλυγα και σε κάθε ανοησία που εκπορεύεται από τα στρατηγεία του ΝΑΤΟ. Ελπίζουμε τουλάχιστον οι γαλλικές φρεγάτες να είναι οικολογικές!

*Καθηγητής ΑΠΘ

Πεδία επιστημονικού ενδιαφέροντος: Ελληνική και Ευρωπαϊκή ιστορία του 20ου αιώνα. Πόλεμος, πολιτική και κοινωνία. Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος: Κατοχή και Αντίσταση. Ελληνικός Εμφύλιος Πόλεμος. Στρατιωτική ιστορία. Κοινωνική δυσπραγία (αυτοκτονίες). Πολιτικές «θρησκείες»: μνημεία πεσόντων, άγνωστοι στρατιώτες, πατριωτικές τελετουργίες. Ελληνική Επανάσταση και πόλεμος ανεξαρτησίας (1821-1830).

Χωρίς…. αναισθητικό και καλοπιάσματα, ακόμη και των επιλογών μας

Δημήτρης Κυπριώτης

Η αλήθεια στην πολιτική ζωή, πρέπει να καταγράφεται από την πραγματικότητα που βιώνουμε, ειδικά δε όταν υπάρχει αποτυπωμένη η ετυμηγορία του εκλογικού σώματος, χωρίς φυσικά αυτή η καταγραφή να αποτελεί πανάκεια ότι είναι και η απόλυτα ορθή.

Σαφέστατα στην πολιτική  ζωή,  υπάρχουν και οι θεωρητικά σκεπτόμενοι, είτε με ορθολογικούς είτε με μαξιμαλιστικούς όρους, που φτάνουν μέχρι και στις επαναστατικές  φαντασιώσεις για την επίλυση  των  πολιτικών προβλημάτων,  ακόμη και όταν αυτά είναι αδιέξοδα.

Πέραν λοιπόν από τις σκέψεις αυτές, θα πρέπει να παραδεχθούμε, ότι ο κόσμος τις περισσότερες φορές δεν επιτυγχάνει την πρόοδό του ή τουλάχιστον αυτό που θεωρεί πρόοδο με άλματα ή ακόμη και με χαρισματικούς ηγέτες ή με επαναστατικές προσωπικότητες, αλλά το σύνηθες είναι να την επιτυγχάνει ή τουλάχιστον να την επιζητεί, με συνεχή και σταθερά βήματα ακόμη με μέτριες ή κάτω του μετρίου ηγεσίες. 

Έτσι λοιπόν δεν θα πρέπει να «στήνεται στον τοίχο» ο πολίτης, που μέσα στις κρατούσες συνθήκες κάθε φορά, εμπιστεύεται αυτόν τον πολιτικό σχηματισμό ή τον ηγέτη του, που θεωρητικά ή κατά τη γνώμη του,  μπορεί να πραγματοποιήσει μικρά έστω βήματα προς τα εμπρός, ειδικά δε όταν δεν διακρίνει άλλη σοβαρή πολιτική δύναμη, που να αντιπαρατίθεται τις πολιτικές που επαγγέλλεται η προτίμησή του,  πέραν από τις γελοιότητες της πρόσκαιρης εκλογικής  συγκόλλησης ανόμοιων και ετερόκλητων δυνάμεων, που μικρομέγαλα «κορδώνονται» ως η μοναδική λύση στο πολιτικό αδιέξοδο.

Το ερώτημα είναι αν αυτή η επιλογή του είναι η σωστή ή όχι. Όμως  ο πολίτης αυτός που κάνει την παραπάνω επιλογή, πιστεύει ότι έχει μία πιθανότητα να βελτιώσει τη ζωή του έστω και πολύ λίγο, από το να παραμένει «ταξιδιώτης» του ονείρου και ενδεχομένως της ουτοπίας. Βέβαια το σωστό ή όχι το αποδεικνύει στη συνεχεία η ίδια ή ζωή, που στις περισσότερες φορές δεν επιβεβαιώνει τον υπόψη πολίτη, για  την επιλογή που έκανε και αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι, πολύ γρήγορα την απορρίπτει και «καταριέται» τη στιγμή που το χέρι του έδινε ψήφο σε αυτούς που νόμιζε ότι θα του αλλάξουν, έστω και για λίγο,  τη ζωή του!

Συμπερασματικά μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι, αν υπάρχουν πολιτικές οντότητες,  προσωπικότητες ή πολιτικές δυνάμεις, που θέλουν πραγματικά να συνεισφέρουν στην καλλίτερη πολιτική επιλογή των πολιτών, φαίνεται ότι είναι αναγκαιότητα πλέον  να οικοδομήσουν μια νέα σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ εκλογέων και εκλεγομένων, με υπέρβαση της κρίσης αξιοπιστίας που μαστίζει την πολιτική ζωή.  

Και αυτό δεν είναι καθόλου μα καθόλου εύκολο , ειδικά υπό τις παρούσες πολιτικές συνθήκες, που η σκιά της επιτροπείας των δανειστών, ρίχνει  βαριά τη σκιά της πάνω στην Πατρίδα μας. Και αυτό πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη, για την οποιαδήποτε σοβαρή αντιμετώπιση  αυτού του τεράστιου προβλήματος.

ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΣΥΡΡΙΚΝΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ, ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΙΑ ΤΗΣ ΝΔ

Του Δημήτρη Κυπριώτη

Η αλήθεια είναι ότι το πάζλ των κομμάτων, όπως θα διαμορφωθεί το πολιτικό τοπίο μετά  τις επικείμενες εθνικές εκλογές, αναμφισβήτητα είναι κρίσιμο και ενδεχομένως να σημαδεύσει πολύ αρνητικά τη χώρα, ακόμη και στο θέμα των εθνικών μας θεμάτων, αφού  ο ΣΥΡΙΖΑ κατόρθωσε να τα αφήσει ολάνοιχτα και να δώσει έτσι άλλοθι στη ΝΔ να μιλήσει για «συνέχεια του κράτους»

.

Από την άποψη αυτή η τιμωρητική ψήφος προς τη σημερινή κυβέρνηση δεν αρκεί και ούτε εξασφαλίζει κάτι το θετικό, αν η ΝΔ εξέλθει αυτοδύναμη και μαζί με το  ΣΥΡΙΖΑ  αποτελέσουν το στημένο και πάλι παιχνίδι του δικομματισμού. Στην προκειμένη περίπτωση η πλέον σωστή εξέλιξη θα  είναι ΟΧΙ στην αυτοδυναμία της ΝΔ και μεγαλύτερη συρρίκνωση του ΣΥΡΙΖΑ, οπότε το πολιτικό σκηνικό θα αρχίσει και πάλι να κινείται και να δημιουργεί  συνθήκες  ανασύνθεσης. Ειδικά δε στην περίπτωση που η ΝΔ με τον όποιο συνοδοιπόρο της, εφαρμόσει νέα επώδυνα μέτρα, που έχουν ήδη ετοιμάσει οι δανειστές.

Ας μην ακούμε λόγια κούφια περί κυβερνητικής σταθερότητας, αφού οι κυβερνητικές αυτές σταθερότητες των αυτοδυναμιών, στη μεγάλη τους πλειοψηφία, εξέθρεψαν μόνο το κομματικό κράτος και η χώρα βγήκε θανάσιμα λαβωμένη, με το «χρονοντούλαπό της ιστορίας» να μην μπορέσει ποτέ να κλείσει

.

Οι ανακατατάξεις που συμβαίνουν τις τελευταίες ημέρες και από ότι φαίνεται θα συνεχιστούν μέχρι την προκήρυξη των εκλογών ή ακόμη μέχρι να κατατεθούν συνδυασμοί , είναι απρόβλεπτες. Σημασία θα έχει η σθεναρή αντίσταση του λαού ώστε   να μην ενδώσει σε ότι το «παγκόσμιο σύστημα» του σερβίρει με κάθε τρόπο, αφού η πολιτική αυτή μάχη, παρά τη μεγάλη της σοβαρότητα, δεν θα είναι η τελευταία. Ενδεχομένως να είναι η απαρχή εξελίξεων και μαχών, οπότε απαιτούνται ισχυρές και  αλώβητες εφεδρείες του κοινωνικού και λαϊκού παράγοντα, που ανάλογα με τις εξελίξεις θα βρει και τη δική του διέξοδο. 

Καταλήγοντας το σύντομο αυτό σχόλιο, αναμένοντας την παραπάνω   θετική , κατά τη δική μας άποψη, εξέλιξη. καταλήγουμε: Προσοχή στους προβαλλόμενους «μεσσίες», έστω και αν  είναι θεομπαίχτες, στους δήθεν αδικημένους που τους έκλεψαν την έδρα στις ευρωεκλογές, άρα να η ευκαιρία να αποκατασταθεί η νομιμότητα(καθαρή περίπτωση Βαρουφάκη), προσοχή και σε όσους προσπαθούν με πονηρό τρόπο να στήσουν ευκαιριακή συγκόλληση υπαρκτών ή ανύπαρκτων κατά βάση δυνάμεων, μόνο και  μόνο  για να κερδίσουν αυτό που κατηγορούν, ένα στασίδι στη Βουλή.

Η Εθνική συνοχή και το μέλλον της χώρας σε κίνδυνο, όσο συνεχίζονται οι ίδιες πολιτικές!

Δημήτρης Κυπριώτης

Όταν ο πρωθυπουργός μίλησε και για την επίλυση του δημογραφικού προβλήματος μέσω των μεταναστευτικών ροών, ήρθε με τις δηλώσεις του αυτές να συνεχίσει το επικίνδυνο παιχνίδι, που έχει ξεκινήσει και με άλλες πρωτοβουλίες του ερήμην του λαού,  όπως η Συμφωνία των Πρεσπών, οι περίεργες και κρυφές συμφωνίες με  την Τουρκία, την Αλβανία κλπ. Η συνέχιση αυτών των πρωτοβουλιών και ενεργειών, γίνονται η αφορμή για να  δοκιμάζεται η Εθνική συνοχή και ο Ελληνικός λαός να βρίσκεται  στα πρόθυρα  μιας απροκάλυπτης απειλής ακόμη και  εθνικού αφανισμού.

Όσο και αν θεωρήσουν κάποιοι  ότι υπάρχει υπερβολή στις εκτιμήσεις αυτές, καλό θα ήταν να κοιτάξουν προς τη Νεοελληνική ιστορία για να διαπιστώσουν αν ποτέ επιχειρήθηκε από την ίδια τη κυβέρνηση της χώρας και μάλιστα δια στόματος πρωθυπουργού και όχι κάποιου κυβερνητικού παράγοντα,  να ανακοινωθεί  μαζικός εποικισμός, γιατί αυτή είναι η ουσία της δήλωσης, που έχει μάλιστα τις ευλογίες αλλά και την Ευρωπαϊκή χρηματοδότηση. Και αυτό ο κ. Τσίπρας το ονομάζει επίλυση δημογραφικού προβλήματος.

Δηλαδή με πολύ απλά λόγια, τι είπε ο πρωθυπουργός προς τον Ελληνικό λαό; Μην ενοχλείστε που κοντά 700.000 νέοι έχουν μεταναστεύσει, μην ενοχλείστε που 30.000 νέοι αποφεύγουν τη στράτευση, ούτε να ενοχλείστε που νέα ζευγάρια δεν παντρεύονται και το κυριότερο, όσα παντρεύονται αποφεύγουν να κάνουν  περισσότερα από ένα παιδί, αφού η οικονομική κρίση 10 χρόνων εξαθλίωσε τους Έλληνες και με δυσκολία  μπορούν να συντηρήσουν  οικογένεια. Αν όλα αυτά όμως  γίνονται η αιτία της συρρίκνωσης του πληθυσμού, μην ενοχλείστε , υπάρχουν οι μετανάστες που συρρέουν ανεξέλεγκτα στη χώρα, που θα δώσουν λύση στο δημογραφικό! 

Τα στατιστικά στοιχεία της έρευνας της  ΓΣΕΕΒΕ φανερώνουν το μέγεθος της εξαθλίωσης των νοικοκυριών και αντί οι Έλληνες και ειδικά τα νέα ζευγάρια να ακούσουν, από τον πρωθυπουργό της χώρας μέτρα, έστω μικρής λείανσης  του οικονομικού προβλήματος που αντιμετωπίζουν,  με  οικονομική   στήριξη του οικογενειακού τους προγραμματισμού, άκουσαν  στήριξη της εποίκισης της χώρας  με μετανάστες, για να ενισχυθεί το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας.

Και αυτό το ευθέως αντεθνικό  έργο, το παρουσίασε ο πρωθυπουργός της χώρας με ιδιαίτερο καμάρι, αν και πολύ καλά γνωρίζει ότι οι προτάσεις αυτές,  στηρίζονται σε σχεδιασμούς ύποπτων ξένων κέντρων, που δεν έχουν καμία «συγγένεια» με τον ανθρωπισμό και άλλες ηθικές και πατριωτικές  αξίες.

Επειδή οι δηλώσεις και οι σχεδιασμοί δεν μένουν μόνο στα χαρτιά, για αυτό έχει ξεκινήσει η υλοποίηση τους και μάλιστα με πολύ έντονους ρυθμούς. Αδιάψευστος μάρτυρας είναι οι εικόνες που παρουσιάζουν τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, αλλά και τα σύνορα στον Έβρο με τις καθημερινές  δεκάδες εισροές παράνομων μεταναστών.

Αυτή δεν είναι μια απλή εικόνα, είναι το σχέδιο υλοποίησης μιας απαράδεκτης και αντεθνικής πολιτικής, που μόνο δεινά θα φέρει στον Ελληνικό λαό και για αυτό το λόγο οι Έλληνες οφείλουν να αντιδράσουν και να ανατρέψουν αυτούς τους επικίνδυνους σχεδιασμούς, πριν χαθεί και η τελευταία ελπίδα για το μέλλον της Πατρίδας.

Και η ανατροπή έχει όνομα και ισχύει όχι μόνο για τους κυβερνώντες σήμερα, αλλά και για όσους άλλους πολιτικούς χώρους  θέλουν να υποστηρίζουν ότι το Κράτος έχει συνέχεια. Γιατί, αν με τη συνέχεια του Κράτους, εννοούν αυτό το περιβάλλον που έχουν δημιουργήσει  οι 700, ίσως και περισσότεροι, Μνημονιακοί Νόμοι, τότε να μένει. Αυτό το Κράτος είναι σίγουρο ότι δεν το έχουν ανάγκη οι Έλληνες και οι Ελληνίδες γιατί από αυτό υποφέρουν και σήμερα.

Ανάγκη για την Ελλάδα τούτες στις ώρες είναι, να υπάρξει μια Δημοκρατική Πατριωτική Κυβέρνηση που θα εφαρμόσει μια ΝΕΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ με Δημοκρατική και Κοινωνική ΑΝΑΘΕΣΜΙΣΗ , που θα στηριχθεί στα Ελληνικά πρότυπα, στον Ελληνικό πολιτισμό με κοινωνική ευαισθησία και εθνική αξιοπρέπεια, στοιχεία που έχουν χαθεί πολλά  χρόνια τώρα με τις εφαρμοζόμενες και επιβαλλόμενες πολιτικές ξένων κέντρων εξουσίας

Μη μετράς αυτούς που φεύγουν, αυτούς που μένουν να μετράς.

Γράφει η Έφη Παναγοπούλου

Είναι και αυτές οι μέρες οι δύσκολες, οι απαιτητικές, που έχουν πίεση και νεύρα, που θες έναν άνθρωπο να πεις για όλα αυτά που συμβαίνουν στο μυαλό σου, που θες να βάλεις σε τάξη τις σκέψεις σου, να μιλήσεις, να λυτρωθείς. Κι ας μην ακούσεις συμβουλή, ας μην ακούσεις τι πρέπει να κάνεις ή να μην κάνεις, απλά να τα πεις.
Είναι και αυτές οι μέρες, που σε κατακλύζει η χαρά, που όλο σου το είναι γελάει, γελάει η ψυχή σου και θες πάλι κάποιον να μοιραστείς την χαρά σου, κάποιον να χαρεί μαζί σου.

Στο ταξίδι της ζωής πέρασαν πολλοί άνθρωποι, που ξαφνικά έφυγαν ή τους έδιωξες με τον τρόπο σου. Μη λυπάσαι για αυτό, ο κάθε άνθρωπος κάτι σου έδωσε, κάτι πήρε, εκτέλεσε το έργο του και εξαφανίστηκε. Θησαυροί είναι αυτοί, αν ψάξεις καλά ακόμα και από τον άνθρωπο που σου έδωσε λύπη η στεναχώρια πήρες ένα μάθημα, πήρες τον θησαυρό σου, το δώρο σου, γιατί όσοι πέρασαν σου έδωσαν δώρα, δώρα ζωής. Μη λυπάσαι που έφυγαν, γιατί ο σκοπός τους τελείωσε. Έμειναν εκεί για περιορισμένο διάστημα, όσο έπρεπε για να σου δώσουν το δώρο σου.

Λένε ότι η ζωή δεν μετριέται στις πόσες ανάσες παίρνεις αλλά στις στιγμές και στους ανθρώπους που σου κόβουν την ανάσα. Αυτοί είναι οι άνθρωποι, που είναι πάντα δίπλα σου. Φίλους καρδιάς τους λέω, και είναι εκείνοι που είναι εκεί για να χαρούν στη χαρά σου και να ακούσουν τον πόνο σου. Εκείνοι που θα καταλάβουν τις σκέψεις σου χωρίς καν να μιλήσεις. Μη λυπάσαι για αυτούς που έφυγαν, να γελάς με αυτούς που μένουν εδώ. Είναι οι φίλοι καρδιάς.

ΟΙ «ΡΑΣΟΦΟΡΟΙ» ΤΗΣ ΙΣΤΑΝΜΠΟΥΛ !

Νίκος Ι. Καραβέλος

Δικηγόρος-Συγγραφέας

nkaravelos@gmail.com

Αυτή η χώρα έχει να επιδείξει μεγάλες προσωπικότητες.

Μία από αυτές είναι και ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος.

Γεννήθηκε στην Ιστανμπούλ, προς Θεού όχι στην Κωνσταντινούπολη.

Ενθρονίσθηκε με λαμπρότητα στις 2/11/1991. Κάποιοι είπαν πως μετά την ενθρόνισή του, υποστήριξε τα ακόλουθα:

«Δυστυχώς, οι δύο λαοί (ενν. οι Τούρκοι και οι Έλληνες) διέκοψαν την υπέροχη συμβίωση των 400 χρόνων, όταν ξεσηκώθηκαν κάτι ξεβράκωτοι το 1821, και δημιούργησαν τις γνωστές προστριβές…».