Κάθε Ελλάδα και καημός

Δεν σου αξίζουν, ρε Έλληνα, τούτοι εδώ! 

 

Τι σχέση μπορεί να έχεις εσύ που από την ώρα που γεννήθηκες ένιωσες την αγωνία του πατέρα σου για το μεροκάματο και μαζί με τις αξίες σού κληρονόμησε και αυτή την αγωνία της επιβίωσης. 

 

Τι σχέση μπορεί να έχεις εσύ που όταν έβλεπες τον γείτονα να ζητάει βοήθεια έτρεχες και τούτοι εδώ με το που βλέπουν την καταστροφή μετρούν πόσα θα κονομήσουν από την καταστροφή. Δεν τους βλέπεις; Σαν τα κοράκια τρέχουν πάνω από τα συντρίμμια να δηλώσουν παρουσία για να μαζέψουν ψήφους.

 

Δεν τους βλέπεις πώς έστρωσαν τα πράγματα που ακόμα τα ιερά και τα όσια τα μοίρασαν για να πιάσουν την κάθε πιθανή ψήφο αγανάκτησηςκαι συναισθηματισμού; 

 

Έφθασε ο Πολύδωρας να φτιάξει κόμμα που σαν πρώτο συνθετικό ονόματος έβαλε τον “Πατριωτισμό”. Έρχεται ο Πολύδωρας μετά από 50 χρόνια κομματικής καριέρας, αλωνίζοντας το Κράτος από υπουργικές και όχι μόνο θέσεις, να σου μιλήσει τώρα που έχεις φθάσει στον πάτο για “Πατριωτικό Συνασπισμό”. 

 

Τι σημαίνει “Πατριωτικός Συνασπισμός”; Οι πατριώτες συνασπίζονται; Ή είσαι πατριώτης ή δεν είσαι. Ποιους πατριώτες θέλει να συνασπίσει ο κάθε Πολύδωρας; Τι θέλει να μάς πει ο πολιτικός άνδρας, ότι όποιος δεν ψηφίσει το κόμμα του δεν είναι πατριώτης; 

 

Μοιάζει με την από εκεί πλευρά της “αριστεράς” που Συνασπίζει τους Αριστερούς ως Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου. Ή είσαι Αριστερός ή δεν είσαι και βέβαια εννοείται ότι εφόσον είσαι Αριστερός και προοδευτικός είσαι και ριζοσπάστης. Τι το τσαμπουνάνε με λάβαρα και ύμνους; Όποιος δεν ψηφίζει αυτούς δεν είναι Αριστερός ούτε προοδευτικός; Τι ταμπελίτσες είναι αυτές που θέλουν να βάλουν στους Έλληνες; 

 

Γιατί σώνει και καλά όποιος τολμήσει να μιλήσει για κάθε τι εθνικό ή να δακρύζει στο άκουσμα του Ύμνου εις την Ελευθερίαν τον έχει παραδώσει η “προοδευτική αριστερά” στην “Εθνική Αυγή”. Γιατί σώνει και καλά για πανανθρώπινες αξίες και ρήξη με το υπάρχον πολιτικό σύστημα κατατάσσεσαι από τους Εθνικοαυγήτες στους “αναρχοάπλυτους”. Ποιοι είναι τελικά αυτοί που χωρίς αιδώ αντιπροσωπεύουν αποκλειστικά τα όσα εσύ θεωρείς ιερά και αδιαπραγμάτευτα;

 

Τι σόι μαγαζάκια είναι αυτά που πιστεύουν ότι αγοράζοντας από την αποκλειστική αντιπροσωπεία τους θα βελάξεις ως καλό πρόβατο μπροστά στην κάλπη; Ιστορικά τουλάχιστον τον κοινό εχθρό οι Έλληνες τον αντιμετώπισαν χωρίς ταμπέλες. 

 

Αν αυτή την στιγμή πιστεύει ο καθένας μας ότι δεν υπάρχει κοινός εχθρός καλά κάνει και βελάζει στα κομματοτροφεία αρκεί να μην παίρνει αυθαίρετα το δικαίωμα να χαρακτηρίζει ως “φασίστες”, ως “κομμούνια”, ως “αναρχοάπλυτους”, ως “ανθέλληνες” όλους εκείνους που δεν τσιμπάνε και δεν γουστάρουν να αγοράσουν χαλασμένο εμπόρευμα από της κακιάς ώρας δημιουργημένα μπακαλικάκια τους.

 

Έχουν πάρει την χώρα με τους κατοίκους της, την έχουν βάλει στον πάγκο και από πάνω αυτοί κόβουν με τον μπαλτά μοιράζοντας σαν προϊόν τόσο την Ελλάδα όσο και τους Έλληνες. 

 

Τα κόμματα με τις ιδεολογοπολιτικοοικονομικές διαφορές που έχουν θα έπρεπε να εργάζονται αποκλειστικά για το εθνικό συμφέρον. 

 

Τα τελευταία 100 χρόνια αποδείχθηκε ότι μόνο για αυτό δεν εργάζονταν αλλά αντίθετα χρησιμοποιώντας ως εργαλείο την ψήφο που αλίευαν διέλυαν συστηματικά τον κοινωνικό ιστό της χώρας.

 

Το εμφυλιακό παιχνίδι μια χαρά τους έκατσε. Τους διευκόλυνε την κατάσταση να μοιράσουν τον λαό καταρχάς σε δύο στρατόπεδα. Μετά έγιναν τα στρατόπεδα τρία, αργότερα τέσσερα και φθάσαμε στο σήμερα σε ένα ρημαγμένο τοπίο όπου ο κάθε προβεβλημένος, με οποιονδήποτε τρόπο ανθρωπάκος, δημιουργεί κόμμα.

 

Φάνηκε καθαρά ότι τα προβλήματα της χώρας και του λαού της δεν ήταν αποτέλεσμα οικονομικοπολιτικών καταστάσεων αλλά προβλήματα που δημιούργησαν συνειδητά τα ίδια τα κόμματα εξυπηρετώντας πάντα τα ξένα συμφέροντα με το αζημίωτο. 

 

Το θλιβερό αποτέλεσμα αυτής της διαιώνισης με το αλισβερίσι πολιτικών κομμάτων με τα ξένα αφεντικά τους είναι ότι αυτή την στιγμή δεν υπάρχει αντάλλαγμα χρημάτων μόνο αλλά ανθρωπίνων ζωών. 

 

Πεθαίνει κόσμος και αυτοί βάζουν τα πτώματα σαν στήριγμα για να πατάει καλά η κάλπη τους. Μην μιλάνε για Νταχάου και Άουσβιτς τα νεοελληνικά καθίκια που θέλουν (;) να σε σώσουν όταν όλα αυτά μαζί παρέα έπιναν τα καφεδάκια τους και σχεδίαζαν την καταστροφή παρέα με τα αφεντικά τους.

 

Δεν ξύπνησε η Ελλάδα ένα πρωί και έπαθε κρίση. Όλες οι κομματικές ομάδες (κοινοβουλευτικές και εξωκοινοβουλευτικές) γνώριζαν πολύ καλά τι θα συμβεί και έκαναν τα πάντα για να συμβεί. Δεν πρόλαβε να φουντάρει ο πρώτος από το μπαλκόνι και ξαφνικά ξεφύτρωσαν κόμματα ως παρακλάδια των ήδη υπαρχόντων.

 

Καθόμαστε και αυτομαστιγωνόμαστε και δεν κάνουμε τον κόπο να συγκρίνουμε τα δουλεμένα μας χέρια με τα αφράτα χέρια του “Σωτήρα” αριστερού, δεξιού, κεντρώου, δραχμολάγνου, ευρωλάγνου, εθνικολάγνου κλπ.

 

Ποιος από όλους αυτούς, ρε Έλληνα, θα σε σώσει; Ποιος θα βάλει πλάτη να σηκώσει τα συντρίμμια του σπιτιού και της ζωής σου; Ποιος θα εκπροσωπήσει την αγωνία, την αϋπνία, τις απειλές που δέχεσαι από παντού, τον φόβο για την επόμενη ημέρα; 

 

Ο κομουνιστής, ο δεξιός, ο φασίστας, ο αριστερός, ο πατριώτης; 

 

Όλα αυτά που σε πνίγουν δεν έχουν κομματικές ταμπέλες, είναι μια πραγματικότητα που καλείσαι εσύ να αντιμετωπίσεις.

 

 Μια πραγματικότητα που λέγεται Ελληνική και που καλείσαι να την αντιμετωπίσεις ως Έλληνας.-

Στον τοίχο

Ο υποψήφιος Περιφερειάρχης Πελοποννήσου του ΣΥΡΙΖΑ, αισθάνεται "υπερήφανος"που ψήφισε το Μνημόνιο!! Μπράβο:! Τώρα σε λίγο θα έρθει και το επόμενο βήμα. Ολα θα τα δούμε.!

• 

  Οδ. Βουδούρης: Διαφωνώ κι εγώ με τον Λαφαζάνη (Αλλοίμονο να μη διαφωνόυσε)

Δίνει συνέχεια στην κόντρα του με την αριστερή πτέρυγα που δεν συγχωρεί στον πρώην βουλευτή του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ ότι ψήφισε το πρώτο μνημόνιο και τις προγραμματικές δηλώσεις ΣαμαράΑισιόδοξος πως η πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ θα στηρίζει την απόφαση της πλειοψηφίας, που τον έθεσε επικεφαλής του ψηφοδελτίου της περιφέρειας Πελοποννήσου στις επικείμενες αυτοδιοικητικές εκλογές, εμφανίστηκε σε τηλεοπτική εκπομπή του ΣΚΑΪ ο Οδυσσέας Βουδούρης.

Έντονη είναι η αντίδραση από την αριστερή πτέρυγα που δεν συγχωρεί στον πρώην βουλευτή του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ ότι ψήφισε το πρώτο μνημόνιο και τις προγραμματικές δηλώσεις Σαμαρά. Ωστόσο, ο ίδιος είπε ότι «Έχω διαγραφεί δύο φορές επειδή δεν υπέκυψα σε μνημονιακούς εκβιασμούς. Και δεν είμαι ο μόνος που ακολούθησε αυτή την πορεία. Όμως, δυστυχώς, δεν έχουμε την κουλτούρα της συμμαχίας στην Ελλάδα» τόνισε ο κ. Βουδούρης.

Ο ίδιος συμπλήρωσε πως δεν ήταν ο μόνος που στήριξε Σαμαρά, ωστόσο έσπευσε να διευκρινίσει ότι το έπραξε επειδή θεωρούσε πως έπρεπε να ληφθούν δημοσιονομικά μέτρα και να γίνουν μεταρρυθμίσεις «που δεν έγιναν ποτέ. Παρόλα αυτά, δεν μετανιώνω που ψήφισα το μνημόνιο» συμπλήρωσε ο κ. Βουδούρης.

Η ξεφτίλα στο μεγαλείο της!!Οι Γλύξμπουργκ μετακόμισαν στο ιστορικό σπίτι των Παπανδρέου στο Καστρί

Τίνα Μανδηλαρά03/02/201410

Ο γιος του τέως και η σύζυγός του, Τατιάνα Μπλάτνικ, έχουν αποφασίσει να μείνουν μόνιμα στην Ελλάδα

Σοκάρει η ενοικίαση από τον γιο του τέως βασιλιά μεζονέτας μέσα στο χώρο της βίλας Γαλήνη που αποτέλεσε το ιστορικό κάστρο της δράσης των Παπανδρέου

Αν ο Μαρξ είχε δίκιο ότι η Ιστορία επαναλαμβάνεται πρώτα ως τραγωδία και έπειτα ως φάρσα, τότε σίγουρα η ενοικίαση μεζονέτας στην έκταση της βίλας «Γαλήνη» από τον γόνο του τέως βασιλιά ανήκει μάλλον στο πλαίσιο της φάρσας.

Το μέρος που συμβολικά έχει ταυτιστεί με τους αγώνες του «Γέρου της Δημοκρατίας» ή ιστορικές στιγμές -ακόμη και της επερχόμενης «Αλλαγής»- μοιράζεται τώρα ανάμεσα στους δύο αιώνιους αντιπάλους (οικογένεια Παπανδρέου και οίκο των Γλύξμπουργκ). Το μόνο που μαθαίνουμε ότι τους χωρίζει είναι ένας φράχτης - ίσως και αμέτρητα κομμάτια Ιστορίας που καταδεικνύουν πόσο μακριά κατ’ ουσίαν βρίσκονται οι δυο κόσμοι. Το Καστρί ήταν ανέκαθεν ταυτισμένο στις μνήμες των πολιτών με τη δημοκρατική ιστορία του τόπου - ακόμη και τις θρυλικές έριδες ανάμεσα στον «Γέρο της Δημοκρατίας» και το παλάτι που είχαν ως θλιβερό επακόλουθο τη χούντα των συνταγματαρχών. Γιατί όπως δύσκολα θα φανταζόταν κανείς τις Βερσαλίες ως κάτι ενάντιο σε οποιονδήποτε βασιλέα, το ίδιο αδύνατη μοιάζει η χρήση του ονόματος «Καστρί» ως του τόπου που έχει πλέον καταληφθεί από τον οίκο των Γλύξμπουργκ.

Από τον καιρό της Αποστασίας μέχρι την αποφράδα μέρα του πραξικοπήματος και την πανηγυρική επιστροφή του Ανδρέα Παπανδρέου στο προγονικό του σπίτι το Καστρί ήταν συνώνυμο της Δημοκρατίας. «Η Δημοκρατία νίκησε» κραύγαζε από το Καστρί ο Ανδρέας εκείνο το βράδυ του Οκτωβρίου το ’81, όπως και ο πατέρας του τόσα χρόνια πριν, επιμένοντας έκτοτε -και όχι τυχαία- να χρησιμοποιεί το σπίτι ως πολιτικό του γραφείο.



Ο καθένας σήμερα, μικρός ή μεγάλος, έχει κάτι να καταθέσει σχετικά με το Καστρί στα προσωπικά απομνημονεύματά του. Είτε την εικόνα του πατέρα του που φορώντας κι αυτός ζιβάγκο, όπως ο Ανδρέας, με αχτένιστα μαλλιά και αναψοκοκκινισμένα μάγουλα να τρέχει να πανηγυρίσει κάποιες από τις πασοκικές νύχτες είτε κάποιου άλλου από τους προγόνους του -κι όχι κατ’ ανάγκην οπαδού του ΠΑΣΟΚ- να διαμαρτύρεται για την κατάλυση της Δημοκρατίας κατά την περίοδο των θρυλικών Ιουλιανών. Λίγες είναι οι συγκλονιστικές στιγμές στην ελληνική ιστορία που μπορούν να συγκριθούν με την ημέρα που ο κόσμος συνόδευε πεζός τον Γεώργιο Παπανδρέου στο σπίτι του στο Καστρί από την κηδεία του αδικοχαμένου Σωτήρη Πέτρουλα. Ηταν τότε, κατά τη διάρκεια των δραματικών ημερών του Ιουλίου του 1965, που ο νεαρός φοιτητής και μέλος της Νεολαίας Λαμπράκη έπεφτε νεκρός στο κράσπεδο της οδού Σταδίου κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων που είχαν κάψει την Αθήνα, ξεσηκώνοντας τα πλήθη που δεν σταμάτησαν διαμαρτυρόμενα να κλαίνε με λυγμούς.

Στο επίκεντρο των γεγονότων που γέννησαν τις διαδηλώσεις ήταν η μεγάλη διαμάχη ανάμεσα στην οικογένεια Παπανδρέου και στον οίκο των Γλύξμπουργκ (τον νεαρό τότε Κωνσταντίνο και τον Γεώργιο). Αφορμή ήταν η επιλογή του προσώπου που θα καταλάμβανε τη θέση του υπουργού Εθνικής Αμύνης σε καιρούς τεράστιας πολιτικής αστάθειας. Ο Γεώργιος Παπανδρέου, που είχε βγει νικητής στις προηγούμενες εκλογές του 1964 με συντριπτική πλειοψηφία, επιθυμούσε να αντικαταστήσει τον μέχρι πρότινος υπουργό Αμύνης Πέτρο Γαρουφαλιά και τον αρχηγό του ΓΕΣ στρατηγό Γεννηματά επειδή, όπως υποστήριζε, ελέγχονταν από το παλάτι. Καθώς τα πράγματα είχαν φτάσει σε αδιέξοδο, ο Γεώργιος Παπανδρέου είχε προτείνει να αναλάβει ο ίδιος το κρίσιμο πόστο, κάτι στο οποίο εναντιωνόταν με σθένος ο βασιλιάς, καθώς οι φήμες ήθελαν τον Ανδρέα Παπανδρέου μπλεγμένο σε υπόθεση πραξικοπήματος (την περίφημη υπόθεση «Ασπίδα»). Θεωρώντας ο Παπανδρέου αντισυνταγματική την παρέμβαση του βασιλιά στα εσωτερικά της χώρας και υποστηρίζοντας ότι είναι «πρωθυπουργός υπό απαγόρευσιν», αναγκάστηκε τελικά να παραιτηθεί (για να ακολουθήσουν τα θρυλικά επεισόδια της Αποστασίας).

 Επιπλέον, επειδή ο βασιλιάς βρισκόταν στο Μον Ρεπό της Κέρκυρας όπου περίμενε τον πρώτο του παιδί, την Αλεξία, από την Αννα-Μαρία, η διένεξη ανάμεσα στον Παπανδρέου και τον βασιλιά εκφράστηκε μέσα από επιστολές που θα μείνουν στην Ιστορία και θα δείξουν ότι το Καστρί δεν ήταν μόνο ένα σπίτι. Ηταν το προπύργιο του Παπανδρέου, που στις συνειδήσεις των πολιτών βρισκόταν μίλια μακριά από το ξενόφερτο Μον Ρεπό - το οποίο έφερνε στον νου την ξενική καταγωγή της βασιλικής οικογένειας. Από το Καστρί ξεκινούσαν και τελείωναν τότε οι διαμαρτυρίες, που κράτησαν όλη τη διάρκεια του Ιουλίου, με πλήθος κόσμου να κατακλύζει τους γύρω δρόμους. Οταν τελικά ο Παπανδρέου αναγκάστηκε σε παραίτηση μετά την ιστορική κόντρα με τον βασιλιά, η χώρα μπήκε σε έναν κύκλο περιπετειών που είχαν ως αναπόφευκτο αποτέλεσμα τη δικτατορία. Στο σπίτι του στο Καστρί είχε αποκλείσει κατόπιν τον Γεώργιο Παπανδρέου ο Παπαδόπουλος και η θλιβερή του ομήγυρη από τον Απρίλιο του ’67 ως τον θάνατό του έναν χρόνο αργότερα.

Η κηδεία του και η αντίστοιχη συνοδεία της σορού από το Καστρί μέχρι τη Μητρόπολη Αθηνών πήρε τη μορφή της πιο μεγάλης παλλαϊκής συγκέντρωσης κατά της δικτατορίας και έμεινε στις μνήμες ως μία από τις πιο συγκινητικές στιγμές που έζησε η Δημοκρατία.

Μέρος ιστορικής μνήμης

Για όλους αυτούς τους λόγους το Καστρί δεν μπορεί να θεωρηθεί απλώς ένα σπίτι, αλλά το κέντρο των μεγάλων συγκρούσεων και των τεράστιων αλλαγών. Είναι ένα μέρος ιστορικής μνήμης και συνώνυμο της μεγάλης πολιτικής ευθύνης που φέρει ένας ηγέτης απέναντι στους πολίτες -πόσο μάλλον οι συγγενείς και σημερινοί κάτοχοι της μεγάλης πνευματικής και πολιτικής κληρονομιάς που φέρει το όνομα Παπανδρέου.

 Οι απόγονοι της μεγάλης πολιτικής οικογένειας -και ειδικά η κάτοχος του σπιτιού Σοφία Παπανδρέου- ίσως θα έπρεπε να αναλογιστούν τη συμβολική αξία που φέρει ο χώρος, όπου ακόμη και σήμερα φιλοξενείται το ιστορικό Ιδρυμα Παπανδρέου και τι σημαίνει μια τέτοια κίνηση για την ίδια την ελληνική ιστορία, ειδικά στις δύσκολες μέρες που περνάει η χώρα. Ακόμη και ο ίδιος ο Ανδρέας Παπανδρέου, που αποφάσισε να μετοικήσει στο Καστρί από το Νέο Ψυχικό και το Λαγονήσι όπου διέμενε πριν από τη μεγάλη του νίκη το ’81, δεν είχε μετατρέψει τυχαία το μέρος σε κέντρο της πολιτικής του δραστηριότητας.

 Πίστευε ότι το Καστρί διατηρεί μια τεράστια συμβολική αξία από τον καιρό του «Ανένδοτου», και αυτή διεκδικούσε μετά τη νίκη του το ’81. Κάθε απόφαση επομένως και κάθε κίνηση τόσο του πατέρα του Παπανδρέου όσο και υιού είχαν ως άξονα την ιστορική βίλα «Γαλήνη». 

Οπως γράφει χαρακτηριστικά στο αυτοβιογραφικό, εν πολλοίς, βιβλίο του ο Νίκος Παπανδρέου: «Πλήθη κόσμου κατέφθαναν κάθε μέρα στο σπίτι μας για να δουν και να χαιρετήσουν τον πατέρα. Ο καθένας τους κουβαλούσε μαζί του και κάποιο κομμάτι από την παλιά Ελλάδα. Το σπίτι γέμιζε από τις φωνές, τις μυρωδιές, τα δώρα και τις ελπίδες τους. Κοιμόνταν στις κρεβατοκάμαρές μας, στην κουζίνα, στο σαλόνι, και μερικές φορές συγκεντρώνονταν ακόμα και στις τουαλέτες για να συζητήσουν για την προεκλογική εκστρατεία, την πρώτη μετά από εννιά χρόνια». Αυτό το σπίτι οφείλει να κρατήσει ζωντανό στις μνήμες η οικογένεια ως τόπο συμβολικό, ως πολιτικό φεγγοβόλημα ή έστω ως αδιαφιλονίκητη σήμερα παρηγοριά.

Η μετακόμιση

Οσο ο Γιώργος Παπανδρέου έλειπε για τους αρραβώνες του γιου του, ο Νικόλαος με την Τατιάνα έμπαιναν στο νέο τους σπίτι

― Του Φρίξου Δρακοντίδη

Παρότι μοιάζει με σενάριο της πιο αλλόκοτης ιστορίας φαντασίας, είναι πραγματικότητα: ο γιος του τέως βασιλιά Κωνσταντίνου, Νικόλαος, και η σύζυγός του Τατιάνα Μπλάτνικ είναι πλέον και επίσημα ένοικοι στο Καστρί της οικογένειας Παπανδρέου.

Το εμβληματικό αυτό μέρος κατοικείται πλέον από τους γόνους των πιο αδιαφιλονίκητων εχθρών του «Γέρου της Δημοκρατίας», οι οποίοι ολοκλήρωσαν τη μετακόμισή τους στον ιστορικό χώρο μόλις τον περασμένο Σαββατοκύριακο. Συμπτωματικά ή όχι, η μεταφορά των πραγμάτων -μεταξύ των οποίων ξεχώριζε και ένας τεράστιος πολυέλαιος- ολοκληρώθηκε τις ημέρες που η οικογένεια Παπανδρέου απουσίαζε στην Κρήτη λόγω των αρραβώνων του γιου του Γιώργου, Ανδρέα. Τρία μεγάλα φορτηγά από μεταφορική εταιρεία του εξωτερικού ξεφόρτωσαν αντικείμενα και έπιπλα, ενώ ταυτόχρονα γέμισαν με ό,τι αντικείμενο περίσσευε από τη βίλα. «Η παρουσία των τριών φορτηγών αφορά τη μεταφορά των επίπλων και των αντικειμένων του ζευγαριού από το Λονδίνο στην Ελλάδα. Είναι πράγματα που ήρθαν από εκεί», ανέφερε σχετικά η εκπρόσωπος Τύπου της τέως βασιλικής οικογένειας, κυρία Αλίκη Στρογγυλού. Πρόκειται για τη μεταφορά στην ιστορική βίλα «Γαλήνη», στην οποία, όπως είχε αποκαλύψει το «ΘΕΜΑ» στις 13/10/2013, μετακομίζει μόνιμα το γνωστό ζεύγος.

Γι’ αυτό και οι καθημερινές τους βόλτες στην Κηφισιά δεν αποτελούν πλέον είδηση. Το ζευγάρι φαίνεται αρκετά εξοικειωμένο με το νέο του περιβάλλον, κάτι που μάλλον οφείλεται και στη συμβολή στενών φίλων - κατά κύριο λόγο από πλευράς Νικόλαου. Αλλωστε, ήταν ο κουμπάρος και επιστήθιος φίλος του Νικόλαου, Νάσος Θανόπουλος, τραπεζίτης και γόνος της γνωστής οικογένειας με την αλυσίδα σούπερ μάρκετ, ο οποίος έσπευσε να τον διευκολύνει και να τον βοηθήσει τις πρώτες ημέρες του στην Ελλάδα. Μαθαίνοντας μάλιστα πως βρίσκεται και σε αναζήτηση στέγης, έσπευσε να μεσολαβήσει ενημερώνοντας την ιδιοκτήτρια της μεζονέτας, Σοφία Παπανδρέου, ότι ο φίλος του Νικόλαος ενδιαφέρεται για το οίκημα. Η παρέμβασή του ήταν μάλιστα καταλυτική, καθώς ήταν ο ίδιος που νοίκιαζε το σπίτι μέχρι πρότινος και μπορούσε να πείσει την ιδιοκτήτρια να παραμερίσει τα φαντάσματα του παρελθόντος και να παραχωρήσει το σπίτι στον γιο του τέως.

Το γεγονός μάλιστα ότι το σπίτι συνορεύει με αυτό του ζεύγους Γιώργου και Αντας Παπανδρέου σημαίνει ότι έχει 24ωρη φύλαξη, κάτι που συνέβαλε καταλυτικά στην απόφαση του Νικόλαου να γίνει ο επόμενος ενοικιαστής του. Λέγεται μάλιστα ότι δεν είναι λίγες οι φορές που τα ζευγάρια έχουν συναντηθεί καθώς βγαίνουν από τις οικίες τους, αφού τις χωρίζει μόνο ένας φράχτης με πυκνή βλάστηση.

Ολα δείχνουν ότι ο γιος του τέως έχει αποφασίσει να μείνει μόνιμα στη χώρα, ενώ έχει ήδη λάβει τις αποφάσεις του σχετικά με το επόμενο επαγγελματικό του βήμα, που έχει να κάνει με τις επιχειρήσεις. Οπως είχε δηλώσει και στο πρόσφατο παρελθόν: «Δεν είχα καμία αμφιβολία ότι θέλω να ζήσω στην Ελλάδα. Εχω μεγαλώσει με αυτή την πεποίθηση. Μεγάλωσα σαν Ελληνας, αισθάνομαι Ελληνας και είμαι Ελληνας. Καμία χώρα δεν μοιάζει με την Ελλάδα».

Ο Π.Λαφαζάνης.....αδειάζει το Γ.Σταθάκη και Γ.Μηλιό!

Χωρίς σχόλια!!!!!

Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης

Αυθαίρετη η εκτίμηση για 5% του επαχθούς χρέους - Ατελέσφορη η δέσμευση για ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς - Ατυχής η αναφορά σε σχέδια Μάρσαλ. Σε ευθεία αποδοκιμασία των πρόσφατων δηλώσεων των οικονομολόγων του ΣΥΡΙΖΑ, Γιώργου Σταθάκη και Γιάννη Μηλιού προχώρησε ο επικεφαλής του Αριστερού Ρεύματος, Παναγιώτης Λαφαζάνης.

Σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Εποχή» ο κ. Λαφαζάνης κάνει λόγο για «αυθαίρετες εκτιμήσεις ότι το απεχθές χρέος είναι, τάχα, μόλις 5%», όπως υποστήριξε ο Γιώργος Σταθάκης, και «ατελέσφορες και βαθιά λαθεμένες δεσμεύσεις για ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς» όπως είχε αναφέρει πρόσφατα ο Γιάννης Μηλιός πρσθέτοντας ότι είναι τουλάχιστον ατυχείς οι αναφορές σε σχέδια Μάρσαλ.

«Η προσωπική μου θέση είναι η συνολική διαγραφή του χρέους. Η θέση του ΣΥΡΙΖΑ για άνευ όρων διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, αν χρειαστεί και μονομερώς, είναι το ελάχιστο που μπορεί να γίνει» προσθέτει ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Ο κ. Λαφαζάνης στη συνέντευξη του απαντά και στα σενάρια περί συγκυβέρνησης ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ λέγοντας ότι αυτά «αποτελούν μια μεγάλη παγίδα για την Αριστερά» εκτιμώντας ότι «ενδεχομένως τέτοια άθλια σενάρια να ενισχυθούν αν φύγει από τη μέση το δίδυμο Σαμαρά και Βενιζέλου». «Για τη χώρα και για μια προοδευτική διέξοδο από την κρίση δεν υπάρχουν απαντήσεις που θα συμπεριλαμβάνουν την Κεντροαριστερά ή την Κεντροδεξιά. Η λύση για τον τόπο είναι μια και ξεκάθαρη: μια κυβέρνηση της Αριστεράς που θα εφαρμόσει με συνέπεια μια ριζοσπαστική προοδευτική πολιτική» συμπλήρωνει ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ.

Χαρακτηρίζει, ακόμα ως «ένα από τα πιο εχθρικά υποστηλώματα για μια αριστερή προοδευτική πολιτική στη χώρα» κιινήσεις όπως η «Ελιά» προσθέτοντας ότι «το καλό είναι ότι πρόσωπα και καταστάσεις σ’ αυτό το χώρο έχουν καταστεί τόσο αναξιόπιστα έως μισητά στο λαό, ώστε δεν έχουν καμιά προοπτική αυτή την περίοδο».

Οι συνδυασμοί για τις εκλογές του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών

Σχόλιο: Οι εκλογές στον μεγαλύτερο δικηγορικό σύλλογο της Ελλάδας έφεραν στο προσκήνιο αυτήν τη φορά και νέες δυνάμεις, αφού το παρόν σχήμα δεν κατόρθωσε να ενώσει τους δικηγόρους, να παρουσιάσει κάτι το θετικό στην περίοδο που πέρασε, αλλά έδειξε αδράνεια σε σοβαρά νομικά ζητήματα που ταλανίζουν τόσο το δικηγορικό κόσμο, όσο και τους πολίτες. 

 Οι τελευταίοι περίμεναν πολλά από τον μεγαλύτερο δικηγορικό σύλλογο, αλλά δυστυχώς η αντίσταση που προέβαλλε στον καταιγισμό των αυθαιρεσιών από πλευράς του κράτους, ήταν μηδαμινή. Και αυτός ο Σύλλογος παραδόθηκε σε συνδικαλιστικές κομματικές ηγεσίες συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης, με αποτέλεσμα η φωνή του δικηγορικού κόσμου να μείνει άηχη. 

 Ως εκ τούτου θεωρείται απολύτως φυσιολογικό πολλοί δικηγόροι να αναζητήσουν το ελεύθερο, το ανεξάρτητο, το μετωπικό. 

Μέσα σε αυτήν την κατάσταση η Νομική Αλληλεγγύη του ΕΠΑΜ προσπάθησε, λίγο καθυστερημένα είναι η αλήθεια, να βρει μετωπικό βηματισμό, και παρά τον ελάχιστο χρόνο που είχε μπροστά της από  τη συγκρότησή της, κατόρθωσε αυτό που για πολλούς φαινόταν ακατόρθωτο. 

Συγκρότησε σοβαρό ψηφοδέλτιο με την ονομασία Μέτωπο Δικηγορικής Αντίστασης, και ήδη ξεκίνησε τον προεκλογικό αγώνα της, Καλή Δύναμη και Καλή επιτυχία.

Έληξε η προθεσμία κατάθεσης υποψηφιοτήτων για συμμετοχή στις επικείμενες εκλογές του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, με ευθύνη και επιμέλεια του γενικού διευθυντή του ΔΣΑ,Χαράλαμπου Ναούμη, ενώ η ανακήρυξη των υποψηφίων συνδυασμών, προέδρων και συμβούλων, έγινε στη συνέχεια από τον πρόεδρο του ΔΣΑ Γιάννη Αδαμόπουλο.

Στις εκλογές του ΔΣΑ, το διήμερο 23 και 24 Φεβρουαρίου 2014, θα συμμετέχουν επτά συνδυασμοί με υποψήφιο πρόεδρο, έξι συνδυασμοί, χωρίς υποψήφιο πρόεδρο, ένας μεμονωμένος υποψήφιος πρόεδρος και 280 υποψήφιοι σύμβουλοι.

Τα περίπου 21.600 μέλη του ΔΣΑ καλούνται να αναδείξουν το νέο πρόεδρο τους και τους 24 νέους συμβούλους τους για την επόμενη τριετία, ενώ στον ΔΣΑ, όπως και στους άλλους μεγάλους Δικηγορικούς Συλλόγους της χώρας, αναμένεται να υπάρξει και δεύτερος γύρος εκλογών, στις 2 και 4 Μαρτίου 2014.

Να σημειωθεί ότι στις περασμένες εκλογές του ΔΣΑ το 2011, συμμετείχαν στις εκλογές 14 συνολικά συνδυασμοί. Εξ αυτών οι 12 συνδυασμοί είχαν υποψήφιο πρόεδρο και δύο δεν είχαν.

Ειδικότερα. στις επερχόμενες δικηγορικές εκλογές της Αθήνας οι επτά συνδυασμοί που έχουν υποψήφιο πρόεδρο είναι: 

1) Κοινωνία των Δικηγόρων, με υποψήφιο πρόεδρο το σημερινό πρόεδρο του ΔΣΑ, Γιάννη Αδαμόπουλο, 2) Αγωνιστική Συσπείρωση Δικηγόρων , με υποψήφιο πρόεδρο τον ‘Αγγελο Βρεττό, 3) Δημοκρατική Συμπαράταξη Δικηγόρων, με υποψήφιο πρόεδρο τον Παναγιώτη Γαλετσέλλη, 4) Αυτόνομοι Μαχόμενοι Δικηγόροι, με υποψήφιο πρόεδρο τον Γεώργιο Μαραγκό, 5) Ριζοσπαστική Αριστερή Κίνηση Δικηγόρων Αθήνας με υποψήφιο πρόεδρο τον Βασίλειο Παπαστεργίου, 6) Εναλλακτική Παρέμβαση Δικηγόρων Αθήνας με υποψήφιο πρόεδρο τον Γεώργιο Παριανό και Ανεξάρτητη Πρόταση με υποψήφιο πρόεδρο τον Παναγιώτη Περάκη. Επίσης, στις εκλογές του ΔΣΑ κατέρχεται, ως υποψήφιος πρόεδρος, χωρίς συνδυασμό, ο Βασίλης Αλεξανδρής.

Παράλληλα, οι έξι συνδυασμοί που κατέρχονται στις εκλογές χωρίς υποψήφιο πρόεδρο είναι:

  1) Ενιαίο Ψηφοδέλτιο – Erga Omnes – Ώρα Ευθύνης – Δικηγορική Ανανέωση, 2) Ενωμένοι Δικηγόροι, 3) Θέμιδος Μέτωπο, 4) Μέτωπο Δικηγορικής Αντίστασης, 5) Νέα Γενιά Δικηγόρων και 6) Σύγχρονη Δικηγορία στην Πράξη.

Με το νέο Κώδικα Δικηγόρων οι οκτώ υποψήφιοι πρόεδροι για να εκλεγούν πρέπει να συγκεντρώσουν το 6% των εγκύρων ψηφοδελτίων, ενώ οι 280 υποψήφιοι σύμβουλοι για να εκλεγούν πρέπει να συγκεντρώσουν το 4,25% των εγκύρων ψηφοδελτίων.

Πατριωτικός λόγος και διαπραγμάτευση

Σχόλιο «ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑΣ-ΕΠΑΜ»: Το θέμα κ. Αποστολόπουλε είναι απλό. Δεν πρόκειται περί λάθους του κ. Σταθάκη. Ούτε καν περνάει από το μυαλό των ηγετικών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ η οποιασδήποτε μορφής ρήξη με τους δανειστές και την ευρωζώνη.

Ο ίδιος ο κ. Τσίπρας, εντελώς απροσχημάτιστα ονομάζει το ευρώ «εθνικό» του νόμισμα, -άραγε η ΕΚΤ είναι «έθνος» στο οποίο ανήκει ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ; Μα ούτε η Μέρκελ έχει αποκαλέσει το ευρώ εθνικό της νόμισμα. Μόνο για τους εγχώριους πρωταθλητές της κυβίστησης και του ραγιαδισμού το ευρώ, όντας κοινό και υπερεθνικό, θα μπορούσε να είναι «εθνικό». Πρωταθλητές της κυβίστησης και του ραγιαδισμού, αλλά αγράμματοι συνάμα.

Από την άλλη, ο ίδιος ο κ. Τσίπρας δεν διστάζει να δικαιολογήσει, απολύτως πρόσφατα, τις παραβιάσεις του Συντάγματος ως μερικώς έστω δικαιολογημένες λόγω των «εκτάκτων» συνθηκών. Φτάνει μάλιστα στο σημείο, μόλις χθες να εξαγγέλλει ξανά, αυτό που και ο Σαμαράς εξήγγελλε πριν τις εκλογές του ’12, την εξεταστική για το πώς φτάσαμε στο μνημόνιο. Γι’ αυτόν τα πάντα είναι θέμα εξεταστικών, δηλαδή παραπομπή στις ελληνικές «κοινοβουλευτικές» καλένδες. Δεν υπάρχει, κατ’ αυτούς, εθνική μειοδοσία. Τέτοιο καρμπόν! 

Και εσείς ψάχνετε τώρα για πατριωτικό λόγο;

Ποιος ξέρει τι τους έταξαν, ή με τι τους κρατάνε. Αλλά έτσι είναι, στα μεγάλα σαλόνια και τους προθαλάμους της εξουσίας «τα μεταξωτά βρακιά θέλουν και επιδέξιους κώλους» και φαίνεται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ διαθέτει κάμποσους.

Μόνη λύση ο λαός να πάρει την κατάσταση στα χέρια του!

του Απόστολου Αποστολόπουλου

Δεν πας σε διαπραγμάτευση διαλαλώντας ότι έχει δίκιο ο άλλος όταν σου λέει ότι ζητάς παράλογα πράγματα, ότι αφού ζήτησες δανεικά θα πληρώσεις και την τελευταία δεκάρα αλλιώς να ψοφήσεις. Ο κ. Σταθάκης διέπραξε σοβαρό λάθος μιλώντας για το 5%. 

Λάθος τακτικής, τουλάχιστον. Αν αυτό πιστεύει όχι μόνο ο ίδιος αλλά και το οικονομικό επιτελείο τότε δεν είναι μόνο λάθος τακτικής. Επειδή το χρέος, απεχθές ή επαχθές, είναι βεβαίως οικονομικό θέμα, αλλά είναι και πολιτικό. Όχι μόνο πολιτικής διαπραγμάτευσης με τους δανειστές αλλά και με άλλους, εκτός ΕΕ. Χωρίς να έχουν διερευνηθεί και αποκλειστεί άλλες πηγές χρηματοδότησης, καλύτερη είναι-τουλάχιστον- η σιωπή. Οι μνημονιακές κυβερνήσεις έχουν υπογράψει ότι η Ελλάδα απαγορεύεται να ζητήσει λεφτά εκτός ΕΕ. 

Αν,...
όμως, μια άλλη κυβέρνηση τα βρει από αλλού, το Βερολίνο και οι Βρυξέλλες θα έχουν το δίλημμα τι να κάνουν και όχι εμείς. Διαπραγμάτευση-σοβαρή και σκληρή για τα εθνικά συμφέροντα- σημαίνει όλα τα όπλα στο τραπέζι, ή μάλλον στο χέρι έτοιμο να πυροβολήσει. Μόνο έτσι υπάρχουν ελπίδες. Ψοφοδεείς, τύπου της σημερινής κατάστασης, δεν διαπραγματεύονται. Απλώς σκύβουν.

Η ρευστότητα, λοιπόν, είναι άμεσο πρόβλημα, είναι πρόβλημα που θα τεθεί τη νύχτα των εκλογών, το αργότερο. Όπως έγινε με την Κύπρο. Χρήματα διαθέτουν οι Ρώσοι και οι Κινέζοι, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Για να δώσουν χρήματα στην Ελλάδα, να της εξασφαλίσουν, πρωτίστως, άμεση ρευστότητα, χρειάζεται προεργασία. Το οικονομικό επιτελείο θα όφειλε να το έχει επισημάνει.  

Δεν χρειάζεται σοφία, οι Κύπριοι είχαν ήδη δώσει το παράδειγμα, το κακό παράδειγμα είναι η αλήθεια. Διότι δεν προσέτρεξαν στη Μόσχα για να διαπραγματευτούν αλλά για να κοροϊδέψουν. Αντί για τις φλυαρίες περί του επαχθούς ή απεχθούς χρέους όλοι θα όφειλαν να κάνουν σαφές, πρωτίστως στον εαυτό τους, ότι το οικονομικό ζήτημα δεν μπορεί να λυθεί συζητώντας μόνο με τους δανειστές. Και ότι με οποιοδήποτε τρίτο το οικονομικό θέμα αποκτά κυρίαρχη πολιτική διάσταση.

Οι συγκεκριμένες αναλυτικές προτάσεις είναι απαραίτητες, ποια ανταλλάγματα, οικονομικά και άλλα, προσφέρουμε. Αλλά το πρόβλημα δεν είναι, γενικώς, οι επενδύσεις, είναι η άμεση ρευστότητα, είπαμε. Η απόφαση των Ρώσων, των Κινέζων ή των Αρειανών να λύσουν το πρόβλημα της ρευστότητας είναι πολιτική απόφαση. Όπως και η δική μας απόφαση να απευθυνθούμε σ’ αυτούς είναι πολιτική απόφαση. Επειδή αυτό που διακυβεύεται δεν είναι λεφτά αλλά η εθνική ανεξαρτησία. Αν κάποιος τρίτος δίνει λεφτά «εδώ και τώρα» τότε οι δανειστές, οι καρδιακοί φίλοι και εταίροι δεν θα μπορούν να μας τσαλαπατούν σαν σκουπίδια. Στον καπιταλισμό θα μείνουμε αλλά το παιχνίδι θα παιχτεί αλλιώς. Όσοι πιστεύουν ότι είναι το ίδιο (στον καπιταλισμό) να είσαι ζήτουλας και να σε φτύνουν αντί να έχεις την ατομική και εθνική σου αξιοπρέπεια, ας συνεχίσουν να το βροντοφωνάζουν, δικαίωμά τους.

Επομένως αυτά τα περί 5% ή είναι, μια ακόμα, αστοχία, μια ακόμα φλυαρία, ή επικρατεί η σκέψη ότι η παραμονή στο ευρώ σημαίνει κατ’ ανάγκη πως η διαπραγμάτευση για το χρέος και ότι άλλο περιορίζεται αυστηρά στο πλαίσιο των δανειστών. Και ότι, επομένως, οι επισκέψεις στη Μόσχα, στο Πεκίνο ή στον Άρη έχουν περίπου χαρακτήρα αναψυχής, ας δούμε και λίγο Μόσχα. Άντε να τους δώσουμε και κάτι από ΟΣΕ. Η διαπραγμάτευση όμως δεν είναι οικονομική αλλά πολιτική. Το ζητούμενο είναι η εθνική αξιοπρέπεια και ανεξαρτησία και όχι απλώς η εξόφληση του χρέους. Είμαστε Κράτος, όχι μπακάλικο. Το σχέδιο Μάρσαλ είχε τεράστιο πολιτικό υπόβαθρο, τα (πολλά) λεφτά ήταν απλώς εργαλείο.

Το πολιτικό ζήτημα είναι σοβαρό και περίπλοκο. Το ερώτημα είναι γιατί, ας πούμε οι Ρώσοι, θα μας διασφάλιζαν ρευστότητα. Ποιοι θα αντιδρούσαν και πόσο έντονα θα αντιδρούσαν. Αν οι Ρώσοι (ή οι Κινέζοι) θα είχαν σοβαρούς λόγους να αγνοήσουν τις αντιδράσεις και να μας προφέρουν ρευστότητα. Και φυσικά, αν εμείς είμαστε αποφασισμένοι και ικανοί να το παλέψουμε όσο χρειάζεται. Χρειάζεται, δηλαδή, μια γεωπολιτική ανάλυση των ποικίλων και συγκρουόμενων συμφερόντων. Των δικών μας συμφερόντων αλλά και όλων των άλλων. Διότι, είπαμε, το οικονομικό πρόβλημα δεν μπορεί να λυθεί μόνο με οικονομικούς λογαριασμούς, μπακαλίστικα. Δυναμικό, αν όχι κυρίαρχο, λόγο έχουν οι πολιτικοί λογαριασμοί.

Η κυριαρχία των ξένων, η εθνική ανεξαρτησία. Για να βρούμε λεφτά πρέπει να έχουμε αποφασιστική (αλλά όχι του τυφλού, απερίσκεπτου «τσαμπουκά») εξωτερική πολιτική. Τα μεγάλα λόγια περί ανεξάρτητης εξωτερικής πολιτικής είναι περιττά. Τα ραγιάδικα επιχειρήματα ότι επειδή είμαστε φτωχοί δεν μπορούμε να πάρουμε πρωτοβουλίες, είναι ακριβώς αυτό: ραγιάδικα επιχειρήματα. Ο καθένας μπορεί να πάρει πρωτοβουλίες αρκεί να ξέρει τι θέλει, αρκεί να έχει σαφείς στόχους.

Όταν μιλάμε για πατριωτικό λόγο αυτό εννοούμε: Τη γνώση των ελληνικών συμφερόντων, την ψύχραιμη ανάλυση των ποικίλων συμφερόντων, φιλικών και εχθρικών, την απόφαση υπεράσπισης των συμφερόντων μας. Και φυσικά την απαραίτητη επιδεξιότητα, ως υπόβαθρο. 

Αν πράγματι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει αποσπάσει την εμπιστοσύνη του κόσμου, αν όντως έχουν δίκιο όσοι λένε ότι ΣΥΡΙΖΑ θα ψηφίσουν οι άνθρωποι από απελπισία αλλά χωρίς να πιστεύουν σ’ αυτόν, όλα αυτά έχουν στη ρίζα τους τα παραπάνω, πιστεύω. 

Επειδή το πρόβλημα τώρα δεν είναι να φύγουμε ή να μείνουμε στην ευρωζώνη. Εντός ή εκτός, αν είμαστε αναξιόπιστοι, αν δεν ξέρουμε τι θέλουμε, αν αλλάζουμε γνώμη από τη μια στιγμή στην άλλη (αφού δεν ξέρουμε τι θέλουμε), αν μιλάμε για διαπραγμάτευση χωρίς να έχουμε χαράξει πλαίσιο και στρατηγική, αν αυτά και άλλα ασυνάρτητα κάνουμε τότε όλοι όπου μας βρουν, εντός ή εκτός, θα μας ποδοπατούν.

από το «iskra.gr»

Στα ...μουλωχτά προσπαθούν να περάσουν την άλωση της Βούλας και της Βουλιαγμένης από τα Mall και τις… χωματερές!

Σχόλιο: Με κάθε επιφύλαξη αναδημοσιεύουμε το παρακάτω άρθρο, ώστε να δοθεί η αφορμη για περαιτέρω αναζήτηση της είδησης. Πάντως είναι γεγονός  ότι από την προηγούμενη δημοτική  εκλογική περίοδο, το θέμα αυτό ήταν σημείο σοβαρής αντιπαράθεσης των διεκδικητών την εξουσία του δήμου, που εν πολλοίς έκρινε και το αποτέλεσμα των εκλογών. 

Ένα άλλο πραγματικό γεγονός είναι ότι πολλά χρόνια τώρα, κυρίως από τη πλευρά των ιδιοκτητών κατοικιών ή οικοπέδων που βρίσκονται κατά μήκος της Λεωφ. Βουλιαγμένης, προσπαθούν να μετατρέψουν τις απαγορέυσεις της αμοιγούς κατοικίας σε εκμεταλέυσιμες εμπορικές χρήσεις και ακόμη τον αποχαραχτηρισμό της Βούλας ως Κηπούπολης.

 Οι υποψήφιοι δήμαρχοι καλό θα είναι να προετοιμάζονται από τώρα για να δικαιολογησουν τη θέση που θα πάρουν.

Μια σαφή προσπάθεια να αλλάξει η μορφή περιοχών όπως η Βούλα και η Βουλιαγμένη – οι οποίες θεωρούνται αμιγούς κατοικίας – βρίσκεται σε εξέλιξη από το υπουργείο Περιβάλλοντος!

Σύμφωνα με σχέδιο νόμου που τέθηκε σε δημόσια διαβούλευση τα προηγούμενα 24ωρα προβλέπονται αλλαγές στις χρήσεις γης σε εντός σχεδίου περιοχές από τις οποίες έχουν εξοβελιστεί οι εμπορικές χρήσεις, αλλά και ακόμη και δραστηριότητες για την κάλυψη βασικών αναγκών, όπως η εκπαίδευση.
Το νομοσχέδιο χωρίζει τις χρήσεις σε 20 κατηγορίες και τις συνδέει με τους Κωδικούς Αριθμούς Δραστηριοτήτων που εφαρμόζει η Εφορία.
Έτσι σε περιοχές αμιγούς κατοικίας, προβλέπεται η κατασκευή εμπορικών καταστημάτων, ξενοδοχειακών καταλυμάτων έως 50 κλινών, ιατρικών κέντρων πρωτοβάθμιας φροντίδας και εργαστηρίων.
Επιπλέον, ακίνητα που βρίσκονται σε οικοδομικά τετράγωνα, τα οποία βρίσκονται πάνω σε λεωφόρους ή άλλους δρόμους που οδηγούν σε μεγάλες αρτηρίες παύουν να θεωρούνται περιοχές αμιγούς κατοικίας και επομένως ανοίγει ο δρόμος για κατασκευή εμπορικών κέντρων τύπου Mall!
Κάτι ακόμη που θεωρείται σημαντική υποβάθμιση περιοχών όπως η Βούλα και η Βουλιαγμένη είναι η πρόβλεψη για την εγκατάσταση αστικών υποδομών, όπως μεταφόρτωσης απορριμμάτων, κέντρων διαλογής σκουπιδιών ακόμη και επικίνδυνων αποβλήτων, χωματερών, μονάδων καύσης απορριμμάτων, σταθμών αφαλάτωσης νερού κ.ά.
Όπως αναφέρουν όσοι γνωρίζουν με την ασάφεια που υπάρχει στη σχετική αναφορά, δεν προκύπτουν περιορισμοί για την χωροθέτηση αυτών των δραστηριοτήτων και επομένως μπορεί να χωρέσουν παντού!