Χωρίς…. αναισθητικό και καλοπιάσματα, ακόμη και των επιλογών μας

Δημήτρης Κυπριώτης

Η αλήθεια στην πολιτική ζωή, πρέπει να καταγράφεται από την πραγματικότητα που βιώνουμε, ειδικά δε όταν υπάρχει αποτυπωμένη η ετυμηγορία του εκλογικού σώματος, χωρίς φυσικά αυτή η καταγραφή να αποτελεί πανάκεια ότι είναι και η απόλυτα ορθή.

Σαφέστατα στην πολιτική  ζωή,  υπάρχουν και οι θεωρητικά σκεπτόμενοι, είτε με ορθολογικούς είτε με μαξιμαλιστικούς όρους, που φτάνουν μέχρι και στις επαναστατικές  φαντασιώσεις για την επίλυση  των  πολιτικών προβλημάτων,  ακόμη και όταν αυτά είναι αδιέξοδα.

Πέραν λοιπόν από τις σκέψεις αυτές, θα πρέπει να παραδεχθούμε, ότι ο κόσμος τις περισσότερες φορές δεν επιτυγχάνει την πρόοδό του ή τουλάχιστον αυτό που θεωρεί πρόοδο με άλματα ή ακόμη και με χαρισματικούς ηγέτες ή με επαναστατικές προσωπικότητες, αλλά το σύνηθες είναι να την επιτυγχάνει ή τουλάχιστον να την επιζητεί, με συνεχή και σταθερά βήματα ακόμη με μέτριες ή κάτω του μετρίου ηγεσίες. 

Έτσι λοιπόν δεν θα πρέπει να «στήνεται στον τοίχο» ο πολίτης, που μέσα στις κρατούσες συνθήκες κάθε φορά, εμπιστεύεται αυτόν τον πολιτικό σχηματισμό ή τον ηγέτη του, που θεωρητικά ή κατά τη γνώμη του,  μπορεί να πραγματοποιήσει μικρά έστω βήματα προς τα εμπρός, ειδικά δε όταν δεν διακρίνει άλλη σοβαρή πολιτική δύναμη, που να αντιπαρατίθεται τις πολιτικές που επαγγέλλεται η προτίμησή του,  πέραν από τις γελοιότητες της πρόσκαιρης εκλογικής  συγκόλλησης ανόμοιων και ετερόκλητων δυνάμεων, που μικρομέγαλα «κορδώνονται» ως η μοναδική λύση στο πολιτικό αδιέξοδο.

Το ερώτημα είναι αν αυτή η επιλογή του είναι η σωστή ή όχι. Όμως  ο πολίτης αυτός που κάνει την παραπάνω επιλογή, πιστεύει ότι έχει μία πιθανότητα να βελτιώσει τη ζωή του έστω και πολύ λίγο, από το να παραμένει «ταξιδιώτης» του ονείρου και ενδεχομένως της ουτοπίας. Βέβαια το σωστό ή όχι το αποδεικνύει στη συνεχεία η ίδια ή ζωή, που στις περισσότερες φορές δεν επιβεβαιώνει τον υπόψη πολίτη, για  την επιλογή που έκανε και αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι, πολύ γρήγορα την απορρίπτει και «καταριέται» τη στιγμή που το χέρι του έδινε ψήφο σε αυτούς που νόμιζε ότι θα του αλλάξουν, έστω και για λίγο,  τη ζωή του!

Συμπερασματικά μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι, αν υπάρχουν πολιτικές οντότητες,  προσωπικότητες ή πολιτικές δυνάμεις, που θέλουν πραγματικά να συνεισφέρουν στην καλλίτερη πολιτική επιλογή των πολιτών, φαίνεται ότι είναι αναγκαιότητα πλέον  να οικοδομήσουν μια νέα σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ εκλογέων και εκλεγομένων, με υπέρβαση της κρίσης αξιοπιστίας που μαστίζει την πολιτική ζωή.  

Και αυτό δεν είναι καθόλου μα καθόλου εύκολο , ειδικά υπό τις παρούσες πολιτικές συνθήκες, που η σκιά της επιτροπείας των δανειστών, ρίχνει  βαριά τη σκιά της πάνω στην Πατρίδα μας. Και αυτό πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη, για την οποιαδήποτε σοβαρή αντιμετώπιση  αυτού του τεράστιου προβλήματος.

Οι Πρώτες εκτιμήσεις των σημερινών Εθνικών εκλογών

Του Δημήτρη Κυπριώτη

Οι σημερινές εκλογές επισημοποίησαν, μέχρι στιγμής:

*Την πρωτιά σε 52 από τις 59 εκλογικές περιφέρειες που κατακτά η ΝΔ με το ποσοστό της διαφοράς από τον δεύτερο ΣΥΡΙΖΑ να ξεπερνά το 8%. Αυτό το ποσοστό που ακουμπά το 40% του εκλογικού σώματος, κάνει κυρίαρχη πολιτική τη ΝΔ και της δίνει την αυτοδυναμία που επιζητούσε.

*Την επανάκαμψη του δικομματισμού σε υψηλά ποσοστά, στο ύψος του 70%, με ότι αυτό θα σημάνει στη συνέχεια των χρόνων που θα ζήσουμε.

*Την αντοχή στις πιέσεις των κομμάτων που ακολουθούν  στη συνέχεια , ΚΙΝΑΛ και ΚΚΕ, που  φαίνεται ότι αυξάνουν τα ποσοστά τους, έστω και λίγο,  σε σχέση με τις Ευρωεκλογές. Το επόμενο διάστημα η ελληνική κοινωνία θα γίνει «μάρτυρας» στον  «πόλεμο» που θα αναπτυχθεί μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ-ΚΙΝΑΛ για την πρωτοκαθεδρία στο λεγόμενο χώρο της κεντροαριστεράς, με την προσπάθεια απορρόφησης του δεύτερου κόμματος  από το πρώτο.  

Αντίθετα το ΚΚΕ δείχνει ότι στα 100 χρόνια ζωής του, εξακολουθεί να είναι μια Αριστερά υπολογίσιμη και σταθερή πολιτική  δύναμη.

*Την εξαφάνιση των πρώην μικρών κομμάτων, πολύ πιθανόν και  την έξοδο από τη Βουλή της Χ.Α , αλλά και την εμφάνιση δύο νέων πολιτικών κομμάτων, την  Ελληνική Λύση και το Μέρα 25, ενώ  επιβεβαιώθηκε  για μια ακόμη φορά η εξαφάνιση από τον πίνακα αποτελεσμάτων της ΛΑΕ αλλά και του σχήματος ΕΠΑΜ-ΑΚΚΕΛ.

* Τη διατήρηση  της Πλεύσης Ελευθερίας ,με επικεφαλής τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, στα επίπεδα των Ευρωεκλογών, αν  και στις εκλογές αυτές, κατήλθε  με  εντελώς υποτονικά ψηφοδέλτια, από απόψεως αριθμού υποψηφίων,  στο σύνολο της Επικράτειας.

Από την  παραπάνω πρώτη γενική ανάγνωση των μέχρι τώρα  εκλογικών συμπερασμάτων, αλλά και με το γεγονός ότι αύριο συνεδριάζει το Eurogroup, με μοναδικό θέμα στην Ημερήσια Διάταξή του το αποτέλεσμα των εκλογών στην Ελλάδα και η επόμενη ημέρα, κάνει φανερό ότι θα επιβεβαιωθεί η υποχρέωση της νέας κυβέρνησης να τηρήσει τα υπεσχημένα και την αέναο  Επιτροπεία ή τουλάχιστον μέχρι το 2060!!

Θα έχουμε την ευκαιρία τις επόμενες ημέρες να αναπτύξουμε σε βάθος τα συμπεράσματά μας , έχοντας ακούσει και τις προγραμματικές δηλώσεις της νέας κυβέρνησης.

Οδεύοντας προς τις κάλπες! Το "κολασμένο " 17ωρο Τσίπρα στις Βρυξέλες!

Γράφει ο Ηλίας Σταμπολιάδης*

Ο κ. Τσίπρας στην συνέντευξη του στον ΣΚΑΙ προχθές για να δικαιολογήσει την στάση του στην μετάλλαξη του ΟΧΙ του δημοψηφίσματος σε ΝΑΙ είπε απλά ότι,  κατά τα το στρίμωγμα του στην 17ωρη διαπραγμάτευση της συνόδου κορυφής,  παρά την θέληση του δεν μπόρεσε να πετύχει αυτό που ήθελε   όταν αντιλήφθηκε τις γεωστρατηγικές συνέπειες που θα είχε για την Ελλάδα η υποστήριξη του ΟΧΙ που ζήτησε ο Ελληνικός λαός.

Μετά από αυτό τίθεται το ερώτημα, τι είναι αυτό που τάχα δεν γνωρίζει ο λαός και το μαθαίνουν οι κυβερνώντες που τελικά αποφασίζουν για τον λαό χωρίς τον λαό για το καλό του; Μήπως εννοούν απειλές ενάντια σε κάθε αρχή δικαίου που η ισορροπία δυνάμεων αναγκάζει την αδύναμη Ελλάδα να υποκύπτει;  Εάν είναι έτσι γιατί δεν φανερώνουν τις απειλές στον Ελληνικό λαό και αναλαμβάνουν την ευθύνη επάνω τους ενώ στην ουσία ο λαός είναι αυτός που τελικά θα πληρώσει τα σπασμένα;

Ο λαός έχει διαίσθηση της ισορροπίας δυνάμεων αλλά η συνολική στάση υποτέλειας του πολιτικού επιτελείου σε βαθμό εθνομηδενισμού οδηγεί στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για ανθρώπους εξαρτημένους από ξένα συμφέροντα και η ανατροπή τους αποτελεί ύψιστο εθνικό καθήκον των Ελλήνων που παρά ταύτα καλούνται να τους ψηφίσουν ως σωτήρες στις επερχόμενες εκλογές. 

Το μόνο επιφανειακό κριτήριο που θέτουν είναι η  καλύτερη τάχα διαχείριση της υποτέλειας ενώ δεν γίνεται λόγος για  τα αίτια που την προκαλούν όπως, η αποδοχή του άδικου χρέους, η μη απαίτηση του κατοχικού δανείου των Γερμανών, η αποδοχή της θηλιάς του ευρώ χωρίς η ΕΕ να αναλαμβάνει την δημοσιονομική ευθύνη, το μεταναστευτικό, η ακύρωση της προδοσίας των Πρεσπών, η εθνομηδενιστική παιδεία των Ελληνοπαίδων , το κομματικό κράτος κλπ.

Διερωτάται κανείς,  η στάση των κυβερνώντων είναι στάση πατρικής φροντίδας προς τέκνα που αγνοούν την πραγματικότητα, ή, είναι στάση προδοσίας; Εάν αποτελεί πατρική φροντίδα γιατί δεν αναλύουν την  πραγματικότητα στα τέκνα τους για να τα προετοιμάσουν ώστε να βελτιώσουν την θέση τους έναντι των «φίλων» και των εχθρών αλλά τα συντηρούν στο σκοτάδι της ευρωλιγούρικης υποτέλειας; Ποίος είναι ο ρόλος των πνευματικών ανθρώπων  του τόπου έναντι της πολιτικής αυθαιρεσίας;

4 Ιουλίου 2019

*Δρ Μηχανικός Μεταλλείων Μεταλλουργός

τ. Καθηγητής Πολυτεχνείου Κρήτης​

Πίσω από τις κουίντες του Γ. Βαρουφάκη

Του Νίκου Ιγγλέση*
https://greekattack.wordpress.com

Στην πολιτική οι αυταπάτες – ψευδαισθήσεις  πληρώνονται πολύ ακριβά όχι μόνο από τους πολιτικούς άνδρες αλλά και από το λαό που τους πιστεύει και τους ακολουθεί. Ο Γιάννης* Βαρουφάκης είναι ένας άνθρωπος έξυπνος, επικοινωνιακός και μορφωμένος (καθηγητής Οικονομικών). Δεν επιτρέπεται λοιπόν να υποστηρίζει όσα είπε στη διακαναλική συνέντευξη του κόμματός του ΜέΡΑ 25. Άγνοια δεν μπορεί να του καταλογιστεί, άρα υπάρχει ιδεολογική και πολιτική σκοπιμότητα προς άγραν ψήφων.

Ο Γιάννης Βαρουφάκης παρουσίασε τις επτά τομές που προτείνει το κόμμα του και τόνισε ότι αυτές μπορούν να εφαρμοστούν χωρίς διαπραγμάτευση με τους δανειστές! Ας δούμε τις σημαντικότερες απ’ αυτές και τις αντιφάσεις που περικλείουν:

1.     «Αναδιάρθωση του δημόσιου χρέους με ρήτρα ανάπτυξης. ‘Όσο υψηλότερο είναι το εθνικό εισόδημα, τόσο πιο πολλά θα εισπράττουν οι δανειστές και το αντίθετο. Έτσι οι δανειστές θα αναγκαστούν να γίνουν συνεταίροι στην ανάκαμψη της Ελλάδας».

Εφ’ όσον αυτό γίνει χωρίς διαπραγμάτευση με τους δανειστές, άρα μονομερώς, η Ελλάδα θα πληρώνει τα χρεολύσια του χρέους όποτε ο ρυθμός ανάπτυξης σε συνδυασμό με τα φορολογικά έσοδα της επιτρέπουν να δημιουργεί δημοσιονομικό (όχι πρωτογενές) πλεόνασμα. Οι δανειστές είναι βέβαιο ότι θα αντιδράσουν με σφοδρότητα και θα απαιτήσουν την πιστή εφαρμογή των τριών Δανειακών Συμβάσεων και ως προς την καταβολή των δόσεων του κεφαλαίου και ως προς την καταβολή των ετήσιων τόκων. Σε μια τέτοια περίπτωση δε θα υπάρχει καμιά δυνατότητα εξωτερικού δανεισμού της Ελλάδας, ούτε από τον ESM (το μηχανισμό της Ευρωζώνης) ούτε από τις «αγορές». Κανείς δε δανείζει μια χώρα όταν δε γνωρίζει πότε θα επιστρέψει τα δανεικά και πότε θα πληρώσει τους τόκους. Η ανακύκλωση του χρέους, ακόμα κι’ αν υπάρχει ανάπτυξη, δε θα μπορεί να πραγματοποιείται και το ληξιπρόθεσμο χρέος θα συσσωρεύεται.

Η αναδιάρθρωση του χρέους με ρήτρα ανάπτυξης  (γιατί όχι ρήτρα εξαγωγών;) είναι σωστή επιλογή αλλά προϋποθέτει την καταγγελία των τριών Δανειακών Συμβάσεων και την παύση αποπληρωμής των τοκοχρεολυσίων. Τότε και μόνο τότε οι δανειστές θα υποχρεωθούν να συμβιβαστούν προκειμένου να ελπίζουν ότι θα εισπράξουν μελλοντικά τα χρήματά τους. Αλλά ο κ. Βαρουφάκης δε μίλησε για καταγγελία των Δανειακών Συμβάσεων,  ούτε βεβαίως για «κούρεμα» του ονομαστικού ύψους του χρέους, ούτε για τις γερμανικές οφειλές (κατοχικό δάνειο, επανορθώσεις, αποζημιώσεις θυμάτων), ούτε για το δίκαιο στο οποίο υπάγεται σήμερα το χρέος (αγγλικό), ούτε για το γεγονός ότι το χρέος είναι σ’ ένα νόμισμα που δεν μπορεί να εκδώσει η Ελλάδα είναι, δηλαδή, σε συνάλλαγμα. Χωρίς όλες αυτές τις προϋποθέσεις η μονομερής αναδιάρθρωση με ρήτρα ανάπτυξης απλώς θα οδηγήσει σε καταστροφή – οικονομική ασφυξία, χειρότερη αυτής του 2015.

2.     «Τερματισμός της λιτότητας με δραστική μείωση των πρωτογενών πλεονασμάτων. Το ΜέΡΑ 25 θα μειώσει μονομερώς αυτά τα πλεονάσματα τουλάχιστον κατά 60% (σ.σ. από το 3,5% στο1,4%) και μέχρι 100% ανάλογα με το ρυθμό ανάκαμψης».

Τα πρωτογενή αποτελέσματα (πλεονάσματα) επιβλήθηκαν από τους δανειστές για την πληρωμή των τόκων και μόνο αυτών, του δημόσιου χρέους. Στην πράξη δεν υφίσταται κανένα πλεόνασμα – περίσσευμα στον προϋπολογισμό γιατί στο σκέλος των δαπανών δεν έχουν περιληφθεί οι τόκοι. Αν η Ελλάδα δεν επιτυγχάνει ετησίως ικανό πρωτογενές αποτέλεσμα  θα πρέπει να δανείζεται επιπλέον ποσά για να πληρώνει τους τόκους, αυξάνοντας έτσι το συνολικό ύψος του χρέους και ακολούθως τους τόκους του. Η πρόταση του Γ. Βαρουφάκη συνεπάγεται παύση, εν μέρει ή στο σύνολο, της καταβολής των τόκων του χρέους. Το ερώτημα είναι αν οι τόκοι, που δε θα πληρώνονται, θα διαγραφούν μονομερώς ή αν θα ανακεφαλαιοποιούνται. Στη δεύτερη περίπτωση θα διογκώσουν ακόμη περισσότερο το χρέος. Το πρωτογενές αποτέλεσμα (πλεόνασμα) είναι απόλυτα συνδεδεμένο με την εξυπηρέτηση του χρέους και μπορεί να μειωθεί ή να μηδενιστεί ανάλογα αν μειωθεί ή μηδενιστεί το δημόσιο χρέος.

Το ίδιο ισχύει και για τις εξαγγελίες του προέδρου της ΝΔ κ. Μητσοτάκη που επίσης επιδιώκει μείωση του πρωτογενούς αποτελέσματος  αλλά αυτός θα ζητήσει τη σύμφωνη γνώμη των δανειστών, που βεβαίως σώφρονα ποιούντες για τα δικά τους συμφέροντα, δε θα συναινέσουν.  Είναι φανερό ότι αμφότεροι ψηφοθηρούν.

3.     «Κατάργηση της 100% προπληρωμής του φόρου. Μέγιστος συντελεστής ΦΠΑ 18% για αγορές με μετρητά και 15% με κάρτα. Μείωση του φορολογικού συντελεστή νομικών προσώπων (από 29% σήμερα) σε 26% για τις μεγάλες επιχειρήσεις , σε 20% για τις μεσαίες και 15% για τις μικρές. Πλαφόν 50% (από 75% σήμερα) επί των κερδών σε συνολικές εισφορές και φόρους των μικρομεσαίων επιχειρήσεων».

Αυτά τα, δίκαια κατά τ’ άλλα, φορολογικά μέτρα (υπάρχει θέμα ίσης μεταχείρισης για τις επιχειρήσεις) θα δημιουργήσουν ένα μεγάλο δημοσιονομικό  έλλειμμα. Πώς θα καλυφθεί αυτό; Με νέο δανεισμό; Ποιος θα δανείζει μια χώρα που έχει κάνει μονομερή αναδιάρθρωση του χρέους της; Στον Προϋπολογισμό του 2019, μετά και την πληρωμή των τόκων του χρέους, προβλέπεται ένα δημοσιονομικό πλεόνασμα 1,1 δις. ευρώ (0,6% του ΑΕΠ) που θα επιτευχθεί όμως με τους υπάρχοντες φορολογικούς και ασφαλιστικούς συντελεστές. Αυτό και μόνο το ποσόν μπορεί να διατεθεί συνολικά είτε για μείωση της φορολογίας είτε για αύξηση των δαπανών (κοινωνικές, δημόσιες επενδύσεις κλπ) και αυτό έκανε με τα πρόσφατα μέτρα η κυβέρνηση του Α. Τσίπρα. Όποια περιθώρια είχε τα εξάντλησε.  Η μόνη δυνατότητα (εκτός των φόρων και του πρόσθετου δανεισμού) για την κάλυψη του δημοσιονομικού ελλείμματος είναι η έκδοση νέου χρήματος αλλά αυτό προϋποθέτει έξοδο από την Ευρωζώνη και εισαγωγή εθνικού νομίσματος. Όμως ο Γιάννης Βαρουφάκης παραμένει πιστός οπαδός του ευρώ.

Κάτι αντίστοιχο ισχύει και για τον πρόεδρο της ΝΔ  Κ. Μητσοτάκη που υπόσχεται μείωση των φόρων αλλά αυτός, αφού δε θα έχει κάνει αναδιάρθρωση του χρέους, θα μπορεί να προσφύγει στον ESM για μια νέα δανεική «διευκόλυνση» η οποία θα συνοδεύεται αναγκαστικά από ένα 4^ο Μνημόνιο

.

Πρέπει να γίνει κατανοητό από τους έλληνες πολίτες ότι η φορολογική επιδρομή και η μείωση των δαπανών (συντάξεις, μισθοί κλπ) που άρχισε από το 2010 δεν ήταν επιλογή των εκάστοτε κυβερνήσεων αλλά επιβλήθηκε από τους δανειστές προκειμένου να μειωθεί αρχικά το δημοσιονομικό έλλειμμα και στη συνέχεια να επιτευχθεί ένα πρωτογενές αποτέλεσμα. Όλα έγιναν προκειμένου να συνεχιστεί η απρόσκοπτη εξυπηρέτηση του ευρωχρέους και η σταθερότητα της Ευρωζώνης.

Ακόμη ο κ. Βαρουφάκης πρότεινε: «Την καθιέρωση Δημόσιου Συστήματος Ψηφιακών Πληρωμών που θα επιτρέψει σε πολίτες, επιχειρήσεις και στο κράτος να συναλλάσσονται, εξωτραπεζικά, μεταξύ τους». 

Η αποτελεσματικότητα του μέτρου, ως προς την αύξηση της ρευστότητας, δεν μπορεί να εκτιμηθεί αν δε δοθούν οι λεπτομέρειες εφαρμογής του. Επίσης πρότεινε: «Την ίδρυση Δημόσιας Εταιρείας Διαχείρισης Ιδιωτικών Χρεών (ΔΕΔΙΧ) στην οποία θα μεταφερθούν όλα τα «κόκκινα» δάνεια με αντάλλαγμα κρατικές εγγυήσεις σε ομόλογα που θα εκδώσουν οι τράπεζες. Οι οφειλέτες θα καταβάλουν στη ΔΕΔΙΧ ενοίκιο  ίσο με το 1/3 του εισοδήματός τους». Στις περισσότερες περιπτώσεις οι δανειολήπτες μάλλον δε θα μπορούν να καταβάλουν το ενοίκιο. Τέλος πρότεινε: «Τη μετατροπή του Υπερταμείου  σε Αναπτυξιακή Τράπεζα και την κατάργηση όλων των ιδιωτικοποιήσεων». Η κατάργηση των ιδιωτικοποιήσεων θα γίνει με εθνικοποίηση; Με ή χωρίς αποζημίωση; Κι αν δοθεί αποζημίωση που θα βρεθούν τα ευρώ;

Αξίζει να επισημάνουμε ότι στη διακαναλική συνέντευξή του ο Γιάννης Βαρουφάκης τάχθηκε εναντίον της εύρεσης και αξιοποίησης των υδρογονανθράκων στο έδαφος ή τη θάλασσα προκειμένου να αντιστραφεί η αμφιλεγόμενη κλιματική αλλαγή. Έτσι, γι’ αυτόν, δεν θα έχει κανένα νόημα  η αντιπαράθεση με την Τουρκία για την υπεράσπιση των ΑΟΖ Ελλάδας και Κύπρου. Τάχθηκε επίσης υπέρ των ανοιχτών συνόρων και της ελεύθερης εγκατάστασης των μεταναστών σε όποια χώρα επιθυμούν. Δεν ενδιαφέρεται για την αλλοίωση της ομοιογένειας του πληθυσμού. Χαρακτηριστικό είναι ότι αναφέρθηκε δύο φορές στους πολεμοχαρείς Τραμπ και Νετανιάχου αλλά ούτε μια φορά στον «ειρηνόφιλο» Ερντογάν και την πρόσφατη εισβολή του Αττίλα 3 στην κυπριακή ΑΟΖ.

Ο Γιάννης Βαρουφάκης είναι ένας γκλομπαλιστής (οπαδός της παγκοσμιοποίησης). Προτείνει δήθεν μεταρρυθμίσεις του συστήματος για να καλλιεργήσει την ελπίδα στους πολίτες ότι μπορούν να έλθουν καλύτερες μέρες  χωρίς να αμφισβητεί το ευρώ, την αποπληρωμή του δυσθεώρητου χρέους και τα ανοιχτά σύνορα για τα κεφάλαια, τα αγαθά και τους ανθρώπους. Στηρίζει καθαρά όλες τις βασικές πολιτικές της παγκοσμιοποίησης. Οι αυταπάτες και οι ψευδαισθήσεις που καλλιεργεί ο Γιάννης Βαρουφάκης, όπως και τα’ άλλα συστημικά κόμματα, είναι πολύ επικίνδυνες για την επιβίωση του ελληνικού έθνους.

*Στην ελληνική γλώσσα το Ιωάννης-Γιάννης γράφεται με δύο «ν». Ο κ. Βαρουφάκης έχει το δικαίωμα να γράφει ανορθόγραφα το όνομά του, αλλά δεν μπορεί να επιβάλλει σ’ όλους τους άλλους να είναι ανορθόγραφοι. Αύριο κάποιοι μπορεί να γράφουν την Ελλάδα μ’ ένα «λ», τη Θεσσαλονίκη και τη θάλασσα μ’ ένα «σ» ή το Αιγαίο με «Ε». Όλα αυτά οδηγούν στην αλλοίωση της ελληνικής γλώσσας που είναι ένα από τα βασικά ενοποιητικά στοιχεία του έθνους (το ομόγλωσσον κατά τον Ηρόδοτο).

  

Ο Νίκος Ιγγλέσης είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας του βιβλίου
«Στρατηγικές Επιλογές Επιβίωσης του Ελληνισμού»
που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Στοχαστής».

Καθυστερημένες γκρίνιες στο ΥΠΕΞ για "Πρέσπες"

Σημείωση: Λίγο καθυστερημένα βέβαια εκδηλώνονται οι "γκρίνιες", αλλά ποτέ δεν είναι αργά. Για να δούμε όμως με την αλλαγή της κυβερνητικής σκυτάλης θα συνεχιστούν ή θα ξεχαστούν και αυτές προς χάρη κομματικών πιέσεων;

Αλέξανδρος Τάρκας

Η διεθνής επικράτηση του επιθετικού προσδιορισμού "μακεδονικός", η ρευστότητα στα Δυτικά Βαλκάνια, λόγω των καθυστερήσεων στις ενταξιακές διαδικασίες στην ΕΕ και, ενδεχομένως, η ημέτερη προεκλογική περίοδος (που, κατά περίπτωση, ξυπνά συνειδήσεις ή ευνοεί κομματικές μετεγγραφές) οδηγούν σε ευρείες συζητήσεις εντός του υπουργείου Εξωτερικών για το μέλλον της Συμφωνίας των Πρεσπών.

Οι σχετικοί ψίθυροι, διαμαρτυρίες και προειδοποιήσεις από πλήθος στελεχών της Διπλωματικής Υπηρεσίας για την αποδυνάμωση της ισχύος και της εικόνας της Ελλάδας έχουν πυκνώσει τόσο πολύ τις τελευταίες εβδομάδες, ώστε η ηγεσία του υπουργείου Εξωτερικών καταβάλλει προσπάθειες κατευνασμού και διατήρησης ήπιων τόνων.

Το ενδοϋπηρεσιακό κλίμα θα ήταν άλλωστε πιο τεταμένο στην περίπτωση που οι βαλκανικές εξελίξεις και οι διμερείς σχέσεις Αθήνας-Σκοπίων δεν καλύπτονταν από τη συγκυρία των σοβαρότατων εξελίξεων στην κυπριακή ΑΟΖ και στο Αιγαίο, επιβάλλοντας αυτοσυγκράτηση έναντι του πιθανού μεγαλύτερου κακού.

Στο πλαίσιο αυτό, όπως επισημαίνουν καλά πληροφορημένες πηγές, εστάλησαν επειγόντως ειδικές οδηγίες προς σχεδόν όλες τις πρεσβείες και τις μόνιμες αντιπροσωπίες της χώρας μας στο εξωτερικό. Οι οδηγίες ανακλούν την προσπάθεια της υπηρεσιακής ηγεσίας του υπουργείου Εξωτερικών να τετραγωνίσει τον κύκλο, καθησυχάζοντας τα διαμαρτυρόμενα στελέχη.

Αφενός διαπιστώνεται η, επί της αρχής, τήρηση της Συμφωνίας των Πρεσπών ως προς την επίσημη ονομασία "Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας", αφετέρου αναγνωρίζεται πως υπάρχει διαρκής διολίσθηση προς μια προβληματικότατη κατάσταση, λόγω της επικράτησης του όρου "μακεδονικός/ή" σε όλες τις άλλες χρήσεις. Κατά τις ίδιες πηγές, το υπουργείο Εξωτερικών προκρίνει, στην παρούσα φάση τουλάχιστον, την τήρηση στάσης αναμονής και την προσεκτική εξέταση της κατάστασης, χωρίς όξυνση των τόνων, ή πραγματοποίηση διαβημάτων στα Σκόπια ή σε άλλες ξένες κυβερνήσεις.

Οι "Πρέσπες" ήδη κλονίζονται

Ωστόσο, όπως δείχνουν οι δικαιολογημένες διαμαρτυρίες των διπλωματών και η καλά ισορροπημένη --ως ακροβατικά δεξιοτεχνική-- αντίδραση της υπηρεσιακής ηγεσίας τους, η Συμφωνία των Πρεσπών ήδη κλονίζεται. Οι κλυδωνισμοί είναι ισχυροί και εντεινόμενοι. Και, εκ των πραγμάτων ανατρέπεται η άποψη τόσο της κυβέρνησης όσο και αρκετών στελεχών της υπό τον Κυριάκο Μητσοτάκη ΝΔ. Σύμφωνα με αυτή την άποψη, μολονότι η πραγματική κατάσταση επιδεινώνεται για τα ελληνικά συμφέροντα, τίποτε δεν θα πρέπει να αναθεωρηθεί λόγω της νομικής αρχής ότι «οι συμφωνίες πρέπει να τηρούνται» (pacta sunt servanda).

Η κατάσταση που διαμορφώνεται στην Κύπρο, στο Αιγαίο και στα Βαλκάνια θα φέρει τα θέματα εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής σε ατζέντα προτεραιότητας για τη νέα κυβέρνηση, μετά την 7η Ιουλίου, καθώς η απερχόμενη κληροδοτεί μοιραίο φορτίο. Κατά το σκεπτικό του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα και των υπουργών Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά και Γιώργου Κατρούγκαλου, μετά τους --όντως επιτυχείς-- χειρισμούς για τα ζητήματα εγγυήσεων και ασφάλειας στην Κύπρο το 2017, είχε έρθει η ώρα να κλείσουν τα μέτωπα με τα Τίρανα και τα Σκόπια. Σκοπός η Ελλάδα να καλύψει τα νώτα της και να επικεντρωθεί στις σχέσεις με την Άγκυρα.

Το σκεπτικό τους προβλήθηκε στον πρόεδρο των ΗΠΑ Τραμπ, στους υπουργούς Εξωτερικών Τίλερσον και Πομπέο, και τους συμβούλους Εθνικής Ασφάλειας Μακμάστερ και Μπόλτον, όπως και στον Γάλλο πρόεδρο Μακρόν, στη Γερμανίδα καγκελάριο Μέρκελ και πολλούς άλλους. Στο δε εσωτερικό, το ίδιο σκεπτικό παρουσιάστηκε σαν αλάνθαστο και ίσως μη κατανοητό από τους "αδαείς" αντιδρώντες. Σήμερα, η αδυναμία ουσιαστικής προστασίας της ελληνικής εθνικής μειονότητας στην Αλβανία, η επικράτηση του όρου "μακεδονικός" υπέρ του βόρειου γείτονα και η ανησυχία για όσα ίσως συμβούν στην ευρεία περιοχή, από το Αιγαίο ως την Κύπρο, ξυπνούν πια τους πάντες.

Παράλληλα, πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι πλήθος παραγόντων επιβαρύνουν περισσότερο την κατάσταση. Εδώ και αρκετούς μήνες, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ είχε μεταφέρει στην Αθήνα την ανησυχία του για πιθανή πτώση της κυβέρνησης του "μετριοπαθούς" Ζάεφ, αν το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο (20-21 Ιουνίου) δεν όριζε ημερομηνία έναρξης ενταξιακών διαπραγματεύσεων για τη χώρα του. Επίσης, η κυβέρνηση της Αλβανίας (που ούτε αυτή έλαβε ημερομηνία) κατηγορεί, ανεπίσημα, την ΕΕ πως «δεν σκέφτεται στρατηγικά» και «αν δεν μας θέλει, να το πει»!

Παρ’ όλα αυτά, η Γαλλία και η Ολλανδία δεν δέχονται ορισμό ημερομηνιών σύντομα, ενώ δυναμικά στη διαπραγμάτευση έχει εισέλθει η Βουλγαρία, η οποία --λόγω των δικών της απόψεων περί "μακεδονικής" γλώσσας και ιστορίας-- απορρίπτει τα αιτήματα Ζάεφ. Ταυτόχρονα, η Τουρκία προωθεί τους ισλαμικούς σχεδιασμούς της στα Δυτικά Βαλκάνια, η Ρωσία τους πολιτικούς στόχους της και η Κίνα την --εμφανή και αφανή-- οικονομική επιρροή της.

Η νέα προδοσία της Κύπρου

Του Νίκου Ιγγλέση*
https://greekattack.wordpress.com

Η Τουρκία, από τις αρχές Μαΐου, έχει εισβάλλει στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) της Κυπριακής Δημοκρατίας και πραγματοποιεί παράνομη, σύμφωνα με το διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, γεώτρηση, 37 ναυτικά μίλια δυτικά της Πάφου, με το γεωτρύπανο Φατίχ (Πορθητής). Ένα δεύτερο τουρκικό γεωτρύπανο, το Γιαβούζ (Σουλτάνος Γιαβούζ Σελίμ) , κατευθύνεται ήδη προς την κυπριακή ΑΟΖ για να πραγματοποιήσει άλλη γεώτρηση, πιθανότατα στον κόλπο της Καρπασίας. Προσοχή, τα ονόματα στα γεωτρύπανα δε δόθηκαν τυχαία, έχουν τη σημειολογία τους. Η Ελλάδα παρακολουθεί και μαζί με την Κύπρο διαμαρτύρεται με διπλωματικά μέσα αλλά δεν ενεργεί. 

Η Τουρκία δευτερευόντως ενδιαφέρεται αν θα ανακαλύψει υδρογονάνθρακες κι’ αν θα υπερασπιστεί τα οικονομικά συμφέροντα των Τουρκοκυπρίων. Το πρώτιστο ενδιαφέρον της Άγκυρας είναι να ακυρώσει de–facto την ανεξάρτητη υπόσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας την οποία θεωρεί «εκλιπούσα» και κατά συνέπεια δεν της αναγνωρίζει το δικαίωμα κυριαρχίας στην ΑΟΖ του νησιού. Η Τουρκία ισχυρίζεται ότι η ΑΟΖ της Κύπρου είναι τμήμα της υφαλοκρηπίδας της Ανατολίας η οποία συναντάει αυτές της Αιγύπτου και της Λιβύης.

Με τον τρόπο αυτό η Άγκυρα διαμηνύει στα κράτη της περιοχής, στις Μεγάλες Δυνάμεις και στις πετρελαϊκές εταιρείες ότι καμιά διευθέτηση στην Ανατολική Μεσόγειο δεν μπορεί να γίνει χωρίς τη δική της καθοριστική συμμετοχή. Επιχειρεί να επιβεβαιώσει  το ρόλο της ως ηγεμονική περιφερειακή δύναμη. Με ανάλογους ισχυρισμούς η Τουρκία αμφισβητεί την εν δυνάμει ελληνική ΑΟΖ – δεν έχουμε τολμήσει να την ανακηρύξουμε – υποστηρίζοντας ότι όλα τα ελληνικά νησιά και ιδιαίτερα το σύμπλεγμα της Μεγίστης (Καστελόριζο) κάθονται πάνω στην υφαλοκρηπίδα της Ανατολίας και κατά συνέπεια δε δικαιούνται ΑΟΖ, πέραν των χωρικών υδάτων τους. Όλα αυτά δεν έχουν καμιά νομική βάση σύμφωνα με τη διεθνή Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας. Γι’ αυτό η Τουρκία δεν έχει υπογράψει αυτήν τη Σύμβαση.

Η νέα τουρκική εισβολή – Αττίλας 3 – στην κυπριακή ΑΟΖ «νομιμοποιείται» μόνο με την προβολή αεροναυτικής ισχύος. Τα δύο γεωτρύπανα και τα δύο ερευνητικά πλοία συνοδεύονται και προστατεύονται από τουρκικές φρεγάτες και μαχητικά αεροσκάφη. Αυτό το τονίζουν σε κάθε ευκαιρία οι κυβερνητικοί παράγοντες της γείτονος, προκειμένου να τρομοκρατήσουν ακόμη περισσότερο τη φοβική ελληνική πλευρά.

Αθήνα και Λευκωσία, τελείως προβλέψιμες για την Άγκυρα, αντέδρασαν με διπλωματικές ενέργειες και προσπάθησαν να εκμαιεύσουν  δηλώσεις κυρίως από την ΕΕ και τις ΗΠΑ που να καταδικάζουν τις πειρατικές ενέργειες της τουρκικής πλευράς. Όντως στα συμπεράσματα  του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου  της ΕΕ (20-6-19) αναφέρεται μεταξύ άλλων ότι:

§  Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο εκφράζει σοβαρές ανησυχίες σχετικά με τις τρέχουσες παράνομες δραστηριότητες γεωτρήσεων της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο και εκφράζει τη λύπη του για το γεγονός ότι η Τουρκία δεν έχει ακόμη απαντήσει στις επανειλημμένες εκκλήσεις της ΕΕ να σταματήσει αυτές τις δραστηριότητες.

§  Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο υπογραμμίζει τις σοβαρές άμεσες αρνητικές επιπτώσεις που έχουν αυτές οι παράνομες ενέργειες σε ολόκληρο το φάσμα των σχέσεων ΕΕ-Τουρκίας.

§  Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο καλεί την Τουρκία να επιδείξει αυτοσυγκράτηση, να σέβεται τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κύπρου και να απέχει από τέτοιου είδους ενέργειες.

§  Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο εγκρίνει την πρόσκληση προς την Επιτροπή και την Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Εξωτερικής Δράσης να υποβάλουν χωρίς καθυστέρηση επιλογές για κατάλληλα μέτρα, συμπεριλαμβανομένων στοχευμένων μέτρων.

Πολύ λίγα, πολύ αργά. Όλη αυτή η λεκτική υποστήριξη προς την Κυπριακή Δημοκρατία δεν πρόκειται βεβαίως να σταματήσει την υλοποίηση των τουρκικών σχεδιασμών. Τα μέτρα (κυρώσεις κατά προσώπων και εταιρειών, πάγωμα συνεργασίας σε ορισμένους τομείς κλπ)  που τυχόν ληφθούν, αν ληφθούν, θα είναι πρακτικά ανώδυνα – δε θα έχουν «σιδερένια δόντια» – μπροστά στα γεωπολιτικά οφέλη της Τουρκίας που στο μεταξύ θα έχει διαμορφώσει νέα δεδομένα, μετά το έδαφος, και στη θάλασσα της Κύπρου. Μόνο πολιτικά αφελείς μπορούν να ελπίζουν ότι η «έκφραση σοβαρών ανησυχιών», η προτροπή «σεβασμού των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κύπρου» και η πρόθεση μελλοντικής εφαρμογής «στοχευμένων μέτρων» θα σταματήσουν ή έστω θα επιβραδύνουν τη νέο-οθωμανική επέλαση.

Θυμίζουμε ότι ο «πολιτικός χυλός» της ΕΕ επί 45 χρόνια ανέχεται την κατοχή του 37,5% του εδάφους ενός κράτους – μέλους της από μια τρίτη χώρα (Τουρκία) χωρίς καμιά ουσιαστική αντίδραση. Αντίθετα, με μεγάλη ευκολία, επέβαλε οικονομικές κυρώσεις στη Ρωσία για την Κριμαία και στη Βενεζουέλα για τις δημοκρατικές ελευθερίες των πολιτών της. Καθόλου τυχαία ο Αττίλας 3 εξελίσσεται όταν η Ελλάδα βρίσκεται σε προεκλογική περίοδο και η ΕΕ είναι ακέφαλη, με τις διάφορες πολιτικές φατρίες να συγκρούονται για το διαμοιρασμό  των ηγετικών πόστων (Πρόεδρος της Επιτροπής, Πρόεδρος του Συμβουλίου, Πρόεδρος του Κοινοβουλίου, Επίτροπος Εξωτερικής Πολιτικής και Άμυνας, Πρόεδρος ΕΚΤ).

Κάποιοι θα αναρωτηθούν: Τι μπορούσε να γίνει; Η μητέρα πατρίδα έχει ηθική και πολιτική υποχρέωση να υπερασπιστεί την ΑΟΖ της Κύπρου. Η Ελλάδα είναι εγγυήτρια δύναμη της Κυπριακής Δημοκρατίας και οφείλει να την υπερασπιστεί όπως ακριβώς ισχυρίζεται ότι κάνει η Τουρκία για τα συμφέροντα των Τουρκοκυπρίων. Σε διαφορετική περίπτωση καταρρέει η οποιαδήποτε αποτρεπτική αξιοπιστία του Ελληνισμού στο σύνολό του.

Το πολιτικό προσωπικό στην Αθήνα επιχειρεί να καθησυχάσει τους πολίτες λέγοντας ότι διαθέτει εγκεκριμένο επιχειρησιακό σχέδιο αντιμετώπισης μιας σοβαρής τουρκικής πρόκλησης που θα προσπαθήσει να δημιουργήσει τετελεσμένα εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας. Ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Κατρούγκαλος δήλωσε πρόσφατα: «Η Άγκυρα ούτε να διανοηθεί δεν πρέπει, να προσπαθήσει να μεταφέρει τη συμπεριφορά της σε δικά μας νερά. Εμείς έχουμε Πολεμικό Ναυτικό και έχουμε στείλει παντού τα αναγκαία σήματα ότι δεν πρέπει κανείς να διανοηθεί να έρθει στα δικά μας νερά». Ανάλογες δηλώσεις έκανε και ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας ενώ η ΝΔ και ο, συνήθως λαλίστατος, αρχηγός της Κυριάκος Μητσοτάκης «ποιούν την νησαν», κοινώς κάνουν την πάπια.

Τα αμείλικτα ερωτήματα είναι: Τα νερά της Κύπρου δεν είναι ελληνικά; Μήπως είναι τουρκικά; Τα αναγκαία σήματα γιατί δεν εστάλησαν εγκαίρως και για την ΑΟΖ της Κύπρου; Το Πολεμικό Ναυτικό υπερασπίζεται μόνο τον ελλαδικό χώρο ή τα συμφέροντα όλου του έθνους; Αποτελεί ή όχι προδοσία να εγκαταλείπονται οι 800.000 Ελληνοκύπριοι στις ορέξεις της Τουρκίας και τα κυρίαρχα πολιτικά κόμματα να «κρύβονται» πίσω από το γεγονός ότι η μικρή Κύπρος δε διαθέτει Πολεμικό Ναυτικό. Μήπως γι’ αυτό από την εποχή Σημίτη εγκαταλείφθηκε το «Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα»;

Τα ετεροπροσδιορισμένα κόμματα «εξουσίας» στην Αθήνα δε θέλουν να αντιληφθούν ότι μετά την κυπριακή ΑΟΖ το Φατίχ και το Γιαβούζ θα βρεθούν έξω από το Καστελόριζο, νότια της Κρήτης και στο μέσον του Αιγαίου αλλά τότε θα είναι πολύ αργά για οποιαδήποτε αποτρεπτική δράση. Το διακύβευμα δεν είναι οι υδρογονάνθρακες αλλά η ανατροπή των γεωπολιτικών δεδομένων και η μετατροπή της Ελλάδας σε δορυφόρο των Νέο-Οθωμανών. Οι ελληνικές φρεγάτες και τα υποβρύχια έπρεπε να βρίσκονται στην ΑΟΖ της Κύπρου, να κάνουν επίδειξη σημαίας και να μην αφήνουν τα τουρκικά πλοία να βολτάρουν ανενόχλητα σαν να πρόκειται για δικά τους νερά. Και αυτό όχι για να γίνει πόλεμος αλλά για να μη χρειαστεί να γίνει. Μόνο μια αξιόπιστη αποτρεπτική δράση μπορεί να σταματήσει ένα αναθεωρητικό κράτος. Η Τουρκία αντιπροσωπεύει για τον Ελληνισμό μια  «απέραντη απειλή» που δεν έχει όρια, παρά μόνο αν εμείς  βάλουμε όρια.

Τα τελευταία δέκα χρόνια η Τουρκία υλοποιεί ένα τεράστιο εξοπλιστικό πρόγραμμα αναπτύσσοντας παράλληλα την εγχώρια αμυντική βιομηχανία της. Στην Ελλάδα τα μνημονιακά κόμματα επέλεξαν την παραμονή στην Ευρωζώνη, την εξυπηρέτηση του χρέους και αναπόφευκτα τον περιορισμό, μεταξύ πολλών άλλων και των αμυντικών δαπανών. Έτσι ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Ευάγγελος Αποστολάκης σε πρόσφατη τηλεοπτική συνέντευξή του δήλωσε: «Η αναλογία δυνάμεων (σ.σ. με την Τουρκία) έχει διαταραχθεί. Αυτά που ξέραμε για τους συσχετισμούς έχουν αλλάξει».

Το 2018 η Ελλάδα πλήρωσε μόνο για τόκους, όχι για χρεολύσια, του ευρώ-χρέους 5,7 δις ευρώ. Μ’ αυτά τα χρήματα, ενός μόνο έτους, θα μπορούσαν να αγοραστούν, ενδεικτικά αναφέρονται, 4 γαλλικές φρεγάτες Fremm, με αντιαεροπορική άμυνα περιοχής (όχι σημείου όπως οι υπάρχουσες φρεγάτες) και τουλάχιστον 30 αμερικανικά F-35 Stealth. Από το 2010  πληρώσαμε μόνο για τόκους 77,7 δις. ευρώ. Αν μόνο το 1/3 του ποσού αυτού δινόταν τμηματικά για την αγορά οπλικών συστημάτων και την ανάπτυξη της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας η Τουρκία σήμερα «θα καθόταν στα αυγά της».

Αρκεί μια ματιά να ρίξει κανείς στο χάρτη για να αντιληφθεί ότι ο Ελληνισμός για να υπερασπιστεί το Αρχιπέλαγος και την Κύπρο χρειάζεται αεροναυτική ισχύ τουλάχιστον ίση μ’ αυτήν της επιδρομικής Τουρκίας.

Ο χρόνος επιβίωσης του έθνους τελειώνει. Ακούει κανείς; Καταλαβαίνει κανείς; Ή το μόνο που ενδιαφέρει τα κόμματα «εξουσίας» είναι η ψηφοθηρία προκειμένου να διαχειριστούν μια μικρή και εξευτελισμένη Ελλάδα;

*Ο Νίκος Ιγγλέσης είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας του βιβλίου
«Στρατηγικές Επιλογές Επιβίωσης του Ελληνισμού»
που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Στοχαστής».

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ "ΝΕΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ" ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΕΣ ΕΘΝΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ!

Πολιτικό Συμβούλιο, Αθήνα 19 Ιουνίου 2019

Ανακοίνωση 

Από τις τελευταίες πολιτικές διεργασίες διαφόρων σχηματισμών και «καλέσματα», όπως από ενωρίς εντοπίσαμε δεν υπήρξε έδαφος συμπόρευσης των Δημοκρατικών Πατριωτικών Δυνάμεων για κοινή εκλογική δράση με πρόγραμμα κοινού παρονομαστή.

Οι εκλογές αυτές μόνο με μια συγκροτημένη παρουσία των Δημοκρατικών Πατριωτικών Δυνάμεων, θα μπορούσε να καταστούν ευκαιρία αποδόμησης του σαθρού πολιτικού συστήματος. Τούτο πέραν των άλλων, δεν κατέστη δυνατό και από ότι φαίνεται θα είναι δύσκολο να καταστεί και στο εγγύς μέλλον τουλάχιστον, γιατί στις δυνάμεις αυτές εμφιλοχωρούν εγγενείς αδυναμίες, τόσο ιδεοληψιών, είτε εξ αριστερών είτε εκ δεξιών, όσο και παθογένειες και πολιτικά βιώματα εκ της ακολουθίας του πολιτικού συστήματος.

Η Νέα Πολιτική οφείλει και με τη δράση της αλλά και με τη σιωπή να δεικνύει το Νέο και να πλάσει αυτό το οποίο την καθιστά αναγκαιότητα απέναντι στο παλιό και το άχρηστο, που αργά η γρήγορα θα πάει στην άκρη.

Οφείλουμε να σφυρηλατήσουμε τον εναλλακτικό πόλο και πρώτα απ’ όλα και κύρια, σε όλη την έκταση αυτού που προτείνουμε ως Νέα Πολιτική: την ανάδειξη του Θεσμικό -Οικονομικού προβλήματος, στο πλαίσιο του σύγχρονου καπιταλισμού και τις συνέπειες της συμβατικής θεσμίσεως της λεγομένης Ευρώπης και της κατ’ ιδιώνυμο τρόπο εγκαθιδρύσεως της διεθνούς ολιγαρχίας και των Τραπεζιτών.

Τα παραπάνω αποκτούν ιδιαίτερο νόημα στην εποχή της μνημονιακής Επιτροπείας στην Ελλάδα της φαινομενικής και όχι πραγματικής και ανεξάρτητης εφαρμοζόμενης πολιτικής. Ο Ελληνικός Λαός, δυστυχώς θα κληθεί να συνεχίσει την φόρου υποτέλεια και την υπανάπτυξη.

Είναι βέβαιο ότι αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση θα βιώσουμε πολύ σύντομα όχι μόνο το δημογραφικό πρόβλημα, αλλά και το πρόβλημα ύπαρξής μας ως έθνος.

Πέραν τούτων στο πλαίσιο αυτής της απόλυτης οικονομικής αδυναμίας της χώρας, θα πυκνώνουν οι κίνδυνοι και στα εθνικά θέματα για τα οποία απαιτείται ειδική και σε βάθος ανάλυση και χειρισμοί.

Αντιμετωπίζοντας λοιπόν την κατάσταση με νηφαλιότητα, η πολιτική μας στάση μας ωθεί σε αυτές τις εθνικές εκλογές να είμαστε απολύτως συνεπείς τόσο ως προς αυτά που πρεσβεύουμε ως ΝΕΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ, όσο και ως προς την αρχήθεν εξαγγελία μας, περί της αναγκαιότητας συμπόρευσης των Δημοκρατικών Πατριωτικών Δυνάμεων, η οποία όμως δεν κατέστη δυνατή.

Η ιστορική εμπειρία αποδεικνύει για ακόμα μια φορά, ότι ο αγώνας είναι συνεχής και μεγάλος για να γίνουν αντιληπτά τα όσα πρεσβεύουμε στο πλαίσιο και των διαμορφούμενων συνθηκών.
Ο Λαός μας και έμπειρος είναι και υπεύθυνος είναι, να πράξει για το συμφέρον του, για το συμφέρον της Πατρίδας.