Μέτρα για το Μεταναστευτικό. Προτεραιότητα η διαφύλαξη των συνόρων!

«Η ενίσχυση της φύλαξης των κοινών ελληνικών και ευρωπαϊκών συνόρων, ιδίως των θαλασσίων, με ένα νέο ολοκληρωμένο σχέδιο που θα θέτει την ευρωπαϊκή δύναμη υπό ελληνική διοίκηση με ξεκάθαρους επιχειρησιακούς κανόνες δράσης. Υπενθυμίζεται ότι στο σχέδιο αυτό περιλαμβάνεται η καλύτερη αξιοποίηση των δυνάμεων του Οργανισμού Ευρωπαϊκής Συνοριοφυλακής και Ακτοφυλακής (Frontex), η εντατικοποίηση των περιπολιών του λιμενικού σώματος με παράλληλη αναβάθμιση του υλικοτεχνικού του εξοπλισμού, και η πλήρης αξιοποίηση των ευρωπαϊκών πόρων με απόλυτη διαφάνεια» 

Αυτό το μέτρο είναι ένα από τα 6 που αποφασίστηκε στη σημερινή σύσκεψη των αρμοδίων υπουργών υπό τον πρωθυπουργό,  με τη συμμετοχή του αρμόδιου επιτρόπου της ΕΕ. Σωστό γενικά το μέτρο ως αναφορά και σημειώνουμε την κυρίαρχη συμμετοχή του Λιμενικού Σώματος στις επιχειρήσεις. 

Εκείνο όμως που δεν είδαμε , ήταν η μη αναφορά ούτε καν υπόμνηση για τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ. Θα ενθυμούνται πιστεύω όσοι παρακολουθούν το μεταναστευτικό, ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με τυμπανοκρουσίες και επευφημίες, είχε δεχθεί τις Νατοϊκές θαλάσσιες δυνάμεις (φρεγάτες) να περιπολούν στο Αιγαίο, για να συμπράξουν στο εγχείρημα του περιορισμού των ροών!!  Έκτοτε «ούτε φωνή ούτε ακρόαση» για το τι απόγιναν αυτές οι δυνάμεις και ποιο σκοπό εξυπηρετούν σήμερα.

Και για να μην υπάρχει αμφισβήτηση ότι το ΝΑΤΟ έχει άποψη για αυτές, ενώ η ελληνική κυβέρνηση σήμερα ούτε αναφορά δεν κάνει, να τι ειπώθηκε από τα επίσημα χείλη της αναπληρώτρια ΓΓ του ΝΑΤΟ σε πρόσφατη σχετικά ομιλία της.

https://www.kathimerini.gr/951443/article/epikairothta/politikh/gkotmeler-oi-peripolies-toy-nato-sto-aigaio-synevalan-ston-periorismo-twn-metanasteytikwn-rown

Το Αδιέξοδο της κυβέρνησης Μητσοτάκη

Σημείωση ιστολογίου:Αν και είναι πολύ ενωρίς για να κριθεί η νέα κυβέρνηση και μακριά από εμάς κάθε τέτοια προσπάθεια για αντιπολιτευτικούς ή άλλους λόγους, εν τούτοις αποτελεί ένα χρήσιμο βοήθημα η κάθε κριτική πρσέγγιση, όσο ενωρίς και αν γίνεται αυτή, όταν στηρίζεται σε τεκμηριωμένα επιχειρήματα. Μία τέτοια προσέγγιση είναι και η παρουσιαζόμενη από την γραφίδα του παντα προσεκτικού Κώστα Παπουλή.

Του Κώστα Παπουλή*                                                                              

Οι καθοριστικές αυτές (πολλαπλές) εκλογές, που διεξήχθησαν μετά από δέκα χρόνια βαθιάς κρίσης οδήγησαν (δυστυχώς όπως είχαμε προβλέψει)* σε συντριπτική ήττα των πολιτικών δυνάμεων του αντιμνημονιακού χώρου και ανέδειξαν πανηγυρικά κυβέρνηση Ν.Δ. O χώρος αυτός αυτοκτόνησε, αφού για μια άλλη φορά δεν εκφράστηκε σε ένα συμμαχικό εκλογικό σχήμα…

Όμως στην Ελλάδα, τίποτε δεν άλλαξε, αντίθετα, το αδιέξοδο βαθαίνει:

Α) Παραμένει η δεύτερη χώρα παγκοσμίως μετά την Ιαπωνία σε δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ. Η διαφορά είναι, ότι η Ιαπωνία χρωστάει σε δικό της νόμισμα και στο εσωτερικό, ενώ η Ελλάδα σε ένα ξένο νόμισμα που δεν ελέγχει, το ευρώ, και το χρέος της είναι κατά κύρια λόγο εξωτερικό.

Β) Συνέπεια της ΟΝΕ και του Α, είναι ότι η χώρα έχει μετατραπεί σε δότρια χώρα στην Ε.Ε., για πρώτη φορά -μετά την ένταξή της το 1981- στην διαδικασία ευρωπαϊκής ενοποίησης. Μεταφέρει μέσω των πρωτογενών πλεονασμάτων, 3,5% του ΑΕΠ στην αλλοδαπή, κύρια στην Ε.Ε., ενώ εισπράττει καθαρά από την Ε.Ε., λίγο παραπάνω από 1,5%. Είναι εκπληκτικό ότι η πιο αδύναμη οικονομικά χώρα (αυτή την στιγμή) στην Ε.Ε. πληρώνει αδρά για την συμμετοχή της. Αντίθετα γνωρίζουμε -από τα στοιχειώδη οικονομικά-, ότι για να έχει κάποιες πιθανότητες επιβίωσης μια αδύναμη οικονομία, σε μια τελωνειακή ένωση, περισσότερο σε μια κοινή αγορά και πολύ περισσότερο σε νομισματική ένωση, πρέπει να δέχεται μεγάλες μεταβιβαστικές πληρωμές από τις ισχυρές οικονομίες. Και όμως απέναντι σε αυτό το θανατηφόρο -για την πατρίδα μας- παράδοξο, το σύνολο των κομμάτων που βρέθηκαν στο ελληνικό κοινοβούλιο στις 7 Ιουλίου, τηρούν ανάλογα, «παράδοξο» σιωπητήριο.

Γ) Η Ελλάδα εντός ΟΝΕ και Ε.Ε. στερείται όλων των οικονομικών εργαλείων για να ξεπεράσει την ύφεση και την κρίση (δημοσιονομική, νομισματική, συναλλαγματική, εμπορική, βιομηχανική, αγροτική κλπ πολιτική). Η μόνη πολιτική που της μένει είναι η εισοδηματική, όπου στις παρούσες και εντός-ευρώ συνθήκες, δεν μπορεί παρά να μην κατευθύνεται στην συνεχή μείωση μισθών για να ανακτηθεί μια κάποια ανταγωνιστικότητα, που, δεν μπορεί να ανακτηθεί αλλιώς, (βραχυχρόνια με εξωτερική υποτίμηση και μεσοχρόνια με επενδύσεις).

Δ) Γνωρίζουμε από την οικονομική θεωρία, τον οικονομικό νόμο του Okun, της απαιτούμενης αύξησης ΑΕΠ -αύξησης απασχόλησης ότι χρειάζεται ετήσια μεγέθυνση 3% για να βελτιωθεί η ανεργία. Ακόμη και αν -με άλλους υπολογισμούς- δεχτούμε, ότι ο νόμος πέφτει στο 2-2,5% στην Ελλάδα, καταλαβαίνουμε το μέγεθος του προβλήματος και γιατί οδηγούμαστε στην σημερινή ζούγκλα της αγοράς εργασίας και στην μαζική μετανάστευση.

Ε) Σήμερα η Ελλάδα βρίσκεται στο οικονομικό επίπεδο της Ρουμανίας που σύντομα θα την ξεπεράσει, ενώ μεσοχρόνια θα την περάσει και η Βουλγαρία. Τείνει να γίνει η πιο φτωχή χώρα της Ε.Ε., ενώ σε επίπεδο πραγματικού εισοδήματος βρίσκεται περίπου -εκεί όταν εισήλθε στην ΕΟΚ- στο 1981. Μόνο που από τότε, υπάρχει εκπληκτική αποδιάρθρωση της γεωργίας, της βιομηχανίας και των επενδύσεων, ενώ για την ιστορία να θυμίσουμε ότι πριν την ένταξη, η ανεργία ήταν γύρω στο 1,5%……

ΣΤ) Η Ελλάδα έχει υπογράψει το δημοσιονομικό σύμφωνο της Ε.Ε., το οποίο είναι πιο αυστηρό από το ισχύοντα αιώνιο μνημόνιο των διαρκών πρωτογενών πλεονασμάτων του 2% και πλέον έως το 2060. Υπενθυμίζουμε, ότι προβλέπει μείωση κατά 1/20 ετησίως του δημόσιου χρέους στις χώρες που βρίσκεται πάνω από το 60% του ΑΕΠ, της συνθήκης του Μάαστριχτ. Δηλαδή η Ελλάδα θα έπρεπε να μειώνει περί το 6% του ποσοστού του χρέους ως προς το ΑΕΠ της, τα επόμενα χρόνια.. ……

Έρχεται λοιπόν ο Μητσοτάκης και κατά τις δηλώσεις του βάζει τον πήχη της ανάπτυξης έως το 4% (ορθά, γιατί αλλιώς δεν θα υπάρξει βελτίωση στην αγορά εργασίας -και μάλιστα ο ρυθμός αυτός πρέπει να είναι αρκετά μεγαλύτερος στις συνθήκες της ελληνικής οικονομίας). Πως θα τον επιτύχει; Με δύο τρόπους ισχυρίζεται, με την παραμυθία των Ξένων Αμέσων Επενδύσεων που δεν είναι ανάγκη να μακρηγορήσει κανείς για να δικαιολογήσει τα περί παραμυθίας και με την μείωση της φορολογίας και την αύξηση των δημόσιων επενδύσεων, που προϋποθέτει όμως αλλαγή δημοσιονομικής πολιτικής.

Έρχεται λοιπόν η νέα κυβέρνηση και λέει: θα μειώσω τους φόρους και θα αυξήσω το πρόγραμμα δημοσιών επενδύσεων. Πολύ σωστά ως πρόθεση. Άλλωστε για κάθε τέτοια πολιτική της τάξης του 1 δις, το ΑΕΠ με τους ανάλογους πολλαπλασιαστές, θα αυξάνει (ας δεχτούμε χάριν παραδείγματος κατά 1,5 δις). Αν βέβαια κόψει ισόποσες δημόσιες δαπάνες, από αλλού, τότε δεν κάνει και τίποτε -γιατί η αναδιανομή των δημόσιων δαπανών, εκτός αν είναι ιδιαίτερα στοχευόμενη- ισοσκελίζει το αποτέλεσμα στο ΑΕΠ.

Έχουμε λοιπόν για κάθε 1 δις (μείωση των φόρων+αύξηση δημόσιων επενδύσεων), αύξηση του ΑΕΠ κατά 1,5 δις και νέα έσοδα (αν δεχτούμε ότι 40% περίπου θα γυρίσει στο κράτος) 600 εκ. Άρα για κάθε 1 δις που θα κοστίζει η «νέα» πολιτική Μητσοτάκη, θα έχουμε μια τρύπα 400 εκ. Για αυτό λέει ο Μητσοτάκης, ότι θα του μειώσουν το πρωτογενές πλεόνασμα… Και γιατί να χαλαρώσει η πολιτική της Ε.Ε. έναντι της Ελλάδας; Είναι απορίας άξιο, γιατί θα χαριστούν στον Κούλη, όταν Βρυξέλες και Βερολίνο έστειλαν σπίτι του τον Σαμαρά. Προβλέπουμε, ότι και αυτός στην πρώτη συνάντηση με τους ξένους θα βγάλει έρπη και μάλιστα από την πρώτη ώρα, δεν θα χρειαστεί καν 17 ώρες όπως ο Τσίπρας. Το πιθανότερο όμως είναι ότι τα περί μειώσεως των πλεονασμάτων είναι προεκλογικά πυροτεχνήματα του Κούλη, δεν τα πιστεύει, ούτε ο Τάκης ο Θεωρικάκος…

Φέτος -με τις υπάρχουσες εκτιμήσεις- το πρωτογενές πλεόνασμα θα κινηθεί κάτω από το 3%, δηλαδή θα υπολείπεται κοντά 1 δις από τον στόχο. Θα γελάσουμε -πικρά βέβαια- αν ο Κούλης βρεθεί μπροστά στον δημοσιονομικό κόφτη και θα πρέπει να πάρει «ισοδύναμα» μέτρα, αντί της μείωσης των πρωτογενών πλεονασμάτων που υποσχέθηκε.

Για να είμαστε δίκαιοι, αν δεχόταν η Ε.Ε. το φετινό 3% πρωτογενές πλεόνασμα, να το μειώσει στο 2% τότε δυνητικά θα μπορούσε η κυβέρνηση να πετύχει μια επιπλέον αύξηση του ΑΕΠ από αυτή που θα υπάρξει, της τάξης του 4%, όμως όχι για κάθε χρόνο, αλλά για όλη της την θητεία -αν κρατήσει βέβαια τέσσερα χρόνια αυτή η κυβέρνηση…. Πάλι και έτσι όμως, τα νούμερα δεν βγαίνουν. Και λέμε δυνητικά, γιατί είναι απίθανο μια οικονομία να δημιουργεί συνεχώς πρωτογενή πλεονάσματα, διοχετεύοντάς τα μάλιστα στο εξωτερικό, αιμορραγώντας συνεχώς. Διότι κάποια στιγμή το αίμα του ασθενούς τελειώνει εκτός αν στο κλινικά νεκρό γίνει αιμοκάθαρση, με νέα μνημόνια και «βοήθειες».

Είναι περισσότερο πιθανό και κοντά στην ελληνική πραγματικότητα, η νέα κυβέρνηση να βρεθεί μπροστά στο τέλμα της εξάντλησης της φοροδοτικής ικανότητας των Ελλήνων και στην αδυναμία δημιουργίας των απαραίτητων πρωτογενών πλεονασμάτων, να βρεθεί μπροστά, σε μια πολιτική, τελείως αντίστροφη, από αυτή που διακηρύσσει. Οπότε δεν αποκλείεται ο χρόνος της να είναι περιορισμένος και να η μοίρα της προδιαγεγραμμένη. Εντός Ευρώ και των συνεπακόλουθων μνημονίων, το πεπρωμένον φυγείν αδύνατον……

Τέλος καθώς η χώρα συνεχίζει να βουλιάζει και κάθε άλλο, και από τα παραπάνω συνάγεται, ότι ο δρόμος της κυβέρνησης Μητσοτάκη είναι στρωμένος με ροδοπέταλα, η ουσιαστική πολιτική και κοινωνική συγκρότηση του κόσμου που επιδιώκει την Ανεξαρτησία, την Λαϊκή Κυριαρχία, ενάντια στην (ευρω)- παγκοσμιοποίηση παραμένει το ζητούμενο.

*Ο Κώστας Παπουλής είναι εκπαιδευτικός, μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του Σχεδίου Β και συντονιστής της Οικονομικής Επιτροπής.

Η αλήθεια είναι πάντα πικρή αλλά πρέπει να λέγεται. Πολλά μας θύμισε και πάλι η ανετοιμότητα του κρατικού μηχανισμού, στον τομέα της πρόληψης.!

Από το ιστολόγιο militaire.gr

Μετά από τόσες καταστροφές και νεκρούς, μιλάμε, γράφουμε και συζητάμε για την κλιματική αλλαγή σαν να είναι κάτι μακρινό που έρχεται… Κάτι που κάποιοι άλλοι θα αντιμετωπίσουν! Στο μεταξύ πλημμύρες, φωτιές, ανεξήγητης έντασης μπουρίνια σκοτώνουν κόσμο! Θάβουμε τους νεκρούς μας και τους σκεπάζουμε όχι μόνο με χώμα αλλά με δικαιολογίες εύκολες που εξυπηρετούν “κόμματα και παρατάξεις”! Όποιος στο μεταξύ τολμήσει να πει ότι δεν “μας έπνιξε απλά ένας δήμαρχος, δεν μας έκαψε απλά μια περιφερειάρχης και δεν μας πήρε και μας σήκωσε ένας γγ Πολιτικής Προστασίας” , χαρακτηρίζεται περίπου ως γραφικός ή υποστηρικτής του ενός ή του άλλου κόμματος.

Οι συνέπειες της κλιματικής αλλαγής έχουν γίνει παντού αισθητές. Σ΄ όλο τον κόσμο το ΄χουν καταλάβει και συζητούν τι θα κάνουν. Μόνο στην Ελλάδα η κουβέντα περιορίζεται στο πως η όποια αντιπολίτευση θα κερδίσει έναντι της όποιας κυβέρνησης.

Και βέβαια όταν η καταστροφή  έρθει όλοι σπεύδουν να τρέξουν για δηλώσεις και υποσχέσεις αποζημιώσεων ,αφού πρώτα έχουν φωνάξει και τον Στρατό να μαζέψει την κατάσταση. Οι ανθρώπινες ζωές όμως δεν αποζημιώνονται…

Θα πρέπει πλέον να δοθεί τεράστια σημασία στην πρόληψη. Η οποία σε πρώτη φάση έχει να κάνει με την έγκαιρη ενημέρωση των πληθυσμών που κινδυνεύουν από πιθανή φυσική καταστροφή. Το είχαν πει για το Μάτι οι ειδικοί , αλλά στην Χαλκιδική απ΄ ότι έχουμε καταλάβει ουδείς φρόντισε να το εφαρμόσει. Όχι δεν ήταν απρόβλεπτο το κύμα κακοκαιρίας. Άλλα λένε οι μετεωρολόγοι και τα λένε δημόσια.

Το φονικό μπουρίνι που είχε πλήξει την Θεσσαλονίκη και την ευρύτερη περιοχή του Θερμαϊκού στις 21 Ιουλίου του 1983 αφήνοντας πίσω του 9 νεκρούς, θύμισαν σε μετεωρολόγους τα δεδομένα της φονικής κακοκαιρίας που σάρωσε χθες βράδυ την Χαλκιδική.

“ Τα μετεωρολογικά στοιχεία που είχαμε συγκεντρώσει τις προηγούμενες ημέρες είδαμε πως ήταν μια ίδια κατάσταση- καρμπόν με εκείνο το μπουρίνι κι αυτός είναι ο λόγος που εκδώσαμε το δελτίο επικίνδυνων καιρικών φαινομένων κι όχι απλώς επιδείνωσης καιρού” ανέφερε μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο διευθυντής προγνώσεων του Εθνικού Μετεωρολογικού Κέντρου της ΕΜΥ Θοδωρής Κολυδάς.

Χθες το επικαιροποιήσαμε και το βάλαμε (αυτό το μπουρίνι) με κόκκινο συναγερμό , το αναδείξαμε όσο μπορούσαμε περισσότερο και προειδοποιήσαμε για όλα τα στοιχεία …” πρόσθεσε.

Ο κ. Κολυδάς εκτίμησε ότι πρόκειται για την εκδήλωση ενός ισχυρού και καταστροφικού μπουρινιού απ αυτά που πλήττουν συχνά περιοχές της Βόρειας Ελλάδας.

Αναφερόμενος στο φαινόμενο του ανεμοστρόβιλου επισήμανε ότι σε τέτοιους ισχυρούς ανεμοστρόβιλους δεν αποτυπώνεται τόσο η δύναμή τους στην οριζόντια ταχύτητα του ανέμου. “ Στα καταιγιδοφόρα σύννεφα οι κατακόρυφες ταχύτητες του ανέμου είναι από δυο έως και τέσσερις φορές παραπάνω από τις οριζόντιες ταχύτητες του ανέμου. Αν δηλαδή ένα ανεμόμετρο μας δίνει 100 χλμ την ώρα τα ανοδικά μπορεί να φτάσουν στιγμιαία τρεις και τέσσερις φορές ισχυρότερα ! Στιγμιαία… Γι αυτό “ σηκώθηκε” και το βανάκι και οι στέγες… Στην Αμερική μπορούν να σηκώσουν κι ολόκληρα σπίτια…”

11/07/19

Χωρίς…. αναισθητικό και καλοπιάσματα, ακόμη και των επιλογών μας

Δημήτρης Κυπριώτης

Η αλήθεια στην πολιτική ζωή, πρέπει να καταγράφεται από την πραγματικότητα που βιώνουμε, ειδικά δε όταν υπάρχει αποτυπωμένη η ετυμηγορία του εκλογικού σώματος, χωρίς φυσικά αυτή η καταγραφή να αποτελεί πανάκεια ότι είναι και η απόλυτα ορθή.

Σαφέστατα στην πολιτική  ζωή,  υπάρχουν και οι θεωρητικά σκεπτόμενοι, είτε με ορθολογικούς είτε με μαξιμαλιστικούς όρους, που φτάνουν μέχρι και στις επαναστατικές  φαντασιώσεις για την επίλυση  των  πολιτικών προβλημάτων,  ακόμη και όταν αυτά είναι αδιέξοδα.

Πέραν λοιπόν από τις σκέψεις αυτές, θα πρέπει να παραδεχθούμε, ότι ο κόσμος τις περισσότερες φορές δεν επιτυγχάνει την πρόοδό του ή τουλάχιστον αυτό που θεωρεί πρόοδο με άλματα ή ακόμη και με χαρισματικούς ηγέτες ή με επαναστατικές προσωπικότητες, αλλά το σύνηθες είναι να την επιτυγχάνει ή τουλάχιστον να την επιζητεί, με συνεχή και σταθερά βήματα ακόμη με μέτριες ή κάτω του μετρίου ηγεσίες. 

Έτσι λοιπόν δεν θα πρέπει να «στήνεται στον τοίχο» ο πολίτης, που μέσα στις κρατούσες συνθήκες κάθε φορά, εμπιστεύεται αυτόν τον πολιτικό σχηματισμό ή τον ηγέτη του, που θεωρητικά ή κατά τη γνώμη του,  μπορεί να πραγματοποιήσει μικρά έστω βήματα προς τα εμπρός, ειδικά δε όταν δεν διακρίνει άλλη σοβαρή πολιτική δύναμη, που να αντιπαρατίθεται τις πολιτικές που επαγγέλλεται η προτίμησή του,  πέραν από τις γελοιότητες της πρόσκαιρης εκλογικής  συγκόλλησης ανόμοιων και ετερόκλητων δυνάμεων, που μικρομέγαλα «κορδώνονται» ως η μοναδική λύση στο πολιτικό αδιέξοδο.

Το ερώτημα είναι αν αυτή η επιλογή του είναι η σωστή ή όχι. Όμως  ο πολίτης αυτός που κάνει την παραπάνω επιλογή, πιστεύει ότι έχει μία πιθανότητα να βελτιώσει τη ζωή του έστω και πολύ λίγο, από το να παραμένει «ταξιδιώτης» του ονείρου και ενδεχομένως της ουτοπίας. Βέβαια το σωστό ή όχι το αποδεικνύει στη συνεχεία η ίδια ή ζωή, που στις περισσότερες φορές δεν επιβεβαιώνει τον υπόψη πολίτη, για  την επιλογή που έκανε και αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι, πολύ γρήγορα την απορρίπτει και «καταριέται» τη στιγμή που το χέρι του έδινε ψήφο σε αυτούς που νόμιζε ότι θα του αλλάξουν, έστω και για λίγο,  τη ζωή του!

Συμπερασματικά μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι, αν υπάρχουν πολιτικές οντότητες,  προσωπικότητες ή πολιτικές δυνάμεις, που θέλουν πραγματικά να συνεισφέρουν στην καλλίτερη πολιτική επιλογή των πολιτών, φαίνεται ότι είναι αναγκαιότητα πλέον  να οικοδομήσουν μια νέα σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ εκλογέων και εκλεγομένων, με υπέρβαση της κρίσης αξιοπιστίας που μαστίζει την πολιτική ζωή.  

Και αυτό δεν είναι καθόλου μα καθόλου εύκολο , ειδικά υπό τις παρούσες πολιτικές συνθήκες, που η σκιά της επιτροπείας των δανειστών, ρίχνει  βαριά τη σκιά της πάνω στην Πατρίδα μας. Και αυτό πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη, για την οποιαδήποτε σοβαρή αντιμετώπιση  αυτού του τεράστιου προβλήματος.

Οι Πρώτες εκτιμήσεις των σημερινών Εθνικών εκλογών

Του Δημήτρη Κυπριώτη

Οι σημερινές εκλογές επισημοποίησαν, μέχρι στιγμής:

*Την πρωτιά σε 52 από τις 59 εκλογικές περιφέρειες που κατακτά η ΝΔ με το ποσοστό της διαφοράς από τον δεύτερο ΣΥΡΙΖΑ να ξεπερνά το 8%. Αυτό το ποσοστό που ακουμπά το 40% του εκλογικού σώματος, κάνει κυρίαρχη πολιτική τη ΝΔ και της δίνει την αυτοδυναμία που επιζητούσε.

*Την επανάκαμψη του δικομματισμού σε υψηλά ποσοστά, στο ύψος του 70%, με ότι αυτό θα σημάνει στη συνέχεια των χρόνων που θα ζήσουμε.

*Την αντοχή στις πιέσεις των κομμάτων που ακολουθούν  στη συνέχεια , ΚΙΝΑΛ και ΚΚΕ, που  φαίνεται ότι αυξάνουν τα ποσοστά τους, έστω και λίγο,  σε σχέση με τις Ευρωεκλογές. Το επόμενο διάστημα η ελληνική κοινωνία θα γίνει «μάρτυρας» στον  «πόλεμο» που θα αναπτυχθεί μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ-ΚΙΝΑΛ για την πρωτοκαθεδρία στο λεγόμενο χώρο της κεντροαριστεράς, με την προσπάθεια απορρόφησης του δεύτερου κόμματος  από το πρώτο.  

Αντίθετα το ΚΚΕ δείχνει ότι στα 100 χρόνια ζωής του, εξακολουθεί να είναι μια Αριστερά υπολογίσιμη και σταθερή πολιτική  δύναμη.

*Την εξαφάνιση των πρώην μικρών κομμάτων, πολύ πιθανόν και  την έξοδο από τη Βουλή της Χ.Α , αλλά και την εμφάνιση δύο νέων πολιτικών κομμάτων, την  Ελληνική Λύση και το Μέρα 25, ενώ  επιβεβαιώθηκε  για μια ακόμη φορά η εξαφάνιση από τον πίνακα αποτελεσμάτων της ΛΑΕ αλλά και του σχήματος ΕΠΑΜ-ΑΚΚΕΛ.

* Τη διατήρηση  της Πλεύσης Ελευθερίας ,με επικεφαλής τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, στα επίπεδα των Ευρωεκλογών, αν  και στις εκλογές αυτές, κατήλθε  με  εντελώς υποτονικά ψηφοδέλτια, από απόψεως αριθμού υποψηφίων,  στο σύνολο της Επικράτειας.

Από την  παραπάνω πρώτη γενική ανάγνωση των μέχρι τώρα  εκλογικών συμπερασμάτων, αλλά και με το γεγονός ότι αύριο συνεδριάζει το Eurogroup, με μοναδικό θέμα στην Ημερήσια Διάταξή του το αποτέλεσμα των εκλογών στην Ελλάδα και η επόμενη ημέρα, κάνει φανερό ότι θα επιβεβαιωθεί η υποχρέωση της νέας κυβέρνησης να τηρήσει τα υπεσχημένα και την αέναο  Επιτροπεία ή τουλάχιστον μέχρι το 2060!!

Θα έχουμε την ευκαιρία τις επόμενες ημέρες να αναπτύξουμε σε βάθος τα συμπεράσματά μας , έχοντας ακούσει και τις προγραμματικές δηλώσεις της νέας κυβέρνησης.

Οδεύοντας προς τις κάλπες! Το "κολασμένο " 17ωρο Τσίπρα στις Βρυξέλες!

Γράφει ο Ηλίας Σταμπολιάδης*

Ο κ. Τσίπρας στην συνέντευξη του στον ΣΚΑΙ προχθές για να δικαιολογήσει την στάση του στην μετάλλαξη του ΟΧΙ του δημοψηφίσματος σε ΝΑΙ είπε απλά ότι,  κατά τα το στρίμωγμα του στην 17ωρη διαπραγμάτευση της συνόδου κορυφής,  παρά την θέληση του δεν μπόρεσε να πετύχει αυτό που ήθελε   όταν αντιλήφθηκε τις γεωστρατηγικές συνέπειες που θα είχε για την Ελλάδα η υποστήριξη του ΟΧΙ που ζήτησε ο Ελληνικός λαός.

Μετά από αυτό τίθεται το ερώτημα, τι είναι αυτό που τάχα δεν γνωρίζει ο λαός και το μαθαίνουν οι κυβερνώντες που τελικά αποφασίζουν για τον λαό χωρίς τον λαό για το καλό του; Μήπως εννοούν απειλές ενάντια σε κάθε αρχή δικαίου που η ισορροπία δυνάμεων αναγκάζει την αδύναμη Ελλάδα να υποκύπτει;  Εάν είναι έτσι γιατί δεν φανερώνουν τις απειλές στον Ελληνικό λαό και αναλαμβάνουν την ευθύνη επάνω τους ενώ στην ουσία ο λαός είναι αυτός που τελικά θα πληρώσει τα σπασμένα;

Ο λαός έχει διαίσθηση της ισορροπίας δυνάμεων αλλά η συνολική στάση υποτέλειας του πολιτικού επιτελείου σε βαθμό εθνομηδενισμού οδηγεί στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για ανθρώπους εξαρτημένους από ξένα συμφέροντα και η ανατροπή τους αποτελεί ύψιστο εθνικό καθήκον των Ελλήνων που παρά ταύτα καλούνται να τους ψηφίσουν ως σωτήρες στις επερχόμενες εκλογές. 

Το μόνο επιφανειακό κριτήριο που θέτουν είναι η  καλύτερη τάχα διαχείριση της υποτέλειας ενώ δεν γίνεται λόγος για  τα αίτια που την προκαλούν όπως, η αποδοχή του άδικου χρέους, η μη απαίτηση του κατοχικού δανείου των Γερμανών, η αποδοχή της θηλιάς του ευρώ χωρίς η ΕΕ να αναλαμβάνει την δημοσιονομική ευθύνη, το μεταναστευτικό, η ακύρωση της προδοσίας των Πρεσπών, η εθνομηδενιστική παιδεία των Ελληνοπαίδων , το κομματικό κράτος κλπ.

Διερωτάται κανείς,  η στάση των κυβερνώντων είναι στάση πατρικής φροντίδας προς τέκνα που αγνοούν την πραγματικότητα, ή, είναι στάση προδοσίας; Εάν αποτελεί πατρική φροντίδα γιατί δεν αναλύουν την  πραγματικότητα στα τέκνα τους για να τα προετοιμάσουν ώστε να βελτιώσουν την θέση τους έναντι των «φίλων» και των εχθρών αλλά τα συντηρούν στο σκοτάδι της ευρωλιγούρικης υποτέλειας; Ποίος είναι ο ρόλος των πνευματικών ανθρώπων  του τόπου έναντι της πολιτικής αυθαιρεσίας;

4 Ιουλίου 2019

*Δρ Μηχανικός Μεταλλείων Μεταλλουργός

τ. Καθηγητής Πολυτεχνείου Κρήτης​

Πίσω από τις κουίντες του Γ. Βαρουφάκη

Του Νίκου Ιγγλέση*
https://greekattack.wordpress.com

Στην πολιτική οι αυταπάτες – ψευδαισθήσεις  πληρώνονται πολύ ακριβά όχι μόνο από τους πολιτικούς άνδρες αλλά και από το λαό που τους πιστεύει και τους ακολουθεί. Ο Γιάννης* Βαρουφάκης είναι ένας άνθρωπος έξυπνος, επικοινωνιακός και μορφωμένος (καθηγητής Οικονομικών). Δεν επιτρέπεται λοιπόν να υποστηρίζει όσα είπε στη διακαναλική συνέντευξη του κόμματός του ΜέΡΑ 25. Άγνοια δεν μπορεί να του καταλογιστεί, άρα υπάρχει ιδεολογική και πολιτική σκοπιμότητα προς άγραν ψήφων.

Ο Γιάννης Βαρουφάκης παρουσίασε τις επτά τομές που προτείνει το κόμμα του και τόνισε ότι αυτές μπορούν να εφαρμοστούν χωρίς διαπραγμάτευση με τους δανειστές! Ας δούμε τις σημαντικότερες απ’ αυτές και τις αντιφάσεις που περικλείουν:

1.     «Αναδιάρθωση του δημόσιου χρέους με ρήτρα ανάπτυξης. ‘Όσο υψηλότερο είναι το εθνικό εισόδημα, τόσο πιο πολλά θα εισπράττουν οι δανειστές και το αντίθετο. Έτσι οι δανειστές θα αναγκαστούν να γίνουν συνεταίροι στην ανάκαμψη της Ελλάδας».

Εφ’ όσον αυτό γίνει χωρίς διαπραγμάτευση με τους δανειστές, άρα μονομερώς, η Ελλάδα θα πληρώνει τα χρεολύσια του χρέους όποτε ο ρυθμός ανάπτυξης σε συνδυασμό με τα φορολογικά έσοδα της επιτρέπουν να δημιουργεί δημοσιονομικό (όχι πρωτογενές) πλεόνασμα. Οι δανειστές είναι βέβαιο ότι θα αντιδράσουν με σφοδρότητα και θα απαιτήσουν την πιστή εφαρμογή των τριών Δανειακών Συμβάσεων και ως προς την καταβολή των δόσεων του κεφαλαίου και ως προς την καταβολή των ετήσιων τόκων. Σε μια τέτοια περίπτωση δε θα υπάρχει καμιά δυνατότητα εξωτερικού δανεισμού της Ελλάδας, ούτε από τον ESM (το μηχανισμό της Ευρωζώνης) ούτε από τις «αγορές». Κανείς δε δανείζει μια χώρα όταν δε γνωρίζει πότε θα επιστρέψει τα δανεικά και πότε θα πληρώσει τους τόκους. Η ανακύκλωση του χρέους, ακόμα κι’ αν υπάρχει ανάπτυξη, δε θα μπορεί να πραγματοποιείται και το ληξιπρόθεσμο χρέος θα συσσωρεύεται.

Η αναδιάρθρωση του χρέους με ρήτρα ανάπτυξης  (γιατί όχι ρήτρα εξαγωγών;) είναι σωστή επιλογή αλλά προϋποθέτει την καταγγελία των τριών Δανειακών Συμβάσεων και την παύση αποπληρωμής των τοκοχρεολυσίων. Τότε και μόνο τότε οι δανειστές θα υποχρεωθούν να συμβιβαστούν προκειμένου να ελπίζουν ότι θα εισπράξουν μελλοντικά τα χρήματά τους. Αλλά ο κ. Βαρουφάκης δε μίλησε για καταγγελία των Δανειακών Συμβάσεων,  ούτε βεβαίως για «κούρεμα» του ονομαστικού ύψους του χρέους, ούτε για τις γερμανικές οφειλές (κατοχικό δάνειο, επανορθώσεις, αποζημιώσεις θυμάτων), ούτε για το δίκαιο στο οποίο υπάγεται σήμερα το χρέος (αγγλικό), ούτε για το γεγονός ότι το χρέος είναι σ’ ένα νόμισμα που δεν μπορεί να εκδώσει η Ελλάδα είναι, δηλαδή, σε συνάλλαγμα. Χωρίς όλες αυτές τις προϋποθέσεις η μονομερής αναδιάρθρωση με ρήτρα ανάπτυξης απλώς θα οδηγήσει σε καταστροφή – οικονομική ασφυξία, χειρότερη αυτής του 2015.

2.     «Τερματισμός της λιτότητας με δραστική μείωση των πρωτογενών πλεονασμάτων. Το ΜέΡΑ 25 θα μειώσει μονομερώς αυτά τα πλεονάσματα τουλάχιστον κατά 60% (σ.σ. από το 3,5% στο1,4%) και μέχρι 100% ανάλογα με το ρυθμό ανάκαμψης».

Τα πρωτογενή αποτελέσματα (πλεονάσματα) επιβλήθηκαν από τους δανειστές για την πληρωμή των τόκων και μόνο αυτών, του δημόσιου χρέους. Στην πράξη δεν υφίσταται κανένα πλεόνασμα – περίσσευμα στον προϋπολογισμό γιατί στο σκέλος των δαπανών δεν έχουν περιληφθεί οι τόκοι. Αν η Ελλάδα δεν επιτυγχάνει ετησίως ικανό πρωτογενές αποτέλεσμα  θα πρέπει να δανείζεται επιπλέον ποσά για να πληρώνει τους τόκους, αυξάνοντας έτσι το συνολικό ύψος του χρέους και ακολούθως τους τόκους του. Η πρόταση του Γ. Βαρουφάκη συνεπάγεται παύση, εν μέρει ή στο σύνολο, της καταβολής των τόκων του χρέους. Το ερώτημα είναι αν οι τόκοι, που δε θα πληρώνονται, θα διαγραφούν μονομερώς ή αν θα ανακεφαλαιοποιούνται. Στη δεύτερη περίπτωση θα διογκώσουν ακόμη περισσότερο το χρέος. Το πρωτογενές αποτέλεσμα (πλεόνασμα) είναι απόλυτα συνδεδεμένο με την εξυπηρέτηση του χρέους και μπορεί να μειωθεί ή να μηδενιστεί ανάλογα αν μειωθεί ή μηδενιστεί το δημόσιο χρέος.

Το ίδιο ισχύει και για τις εξαγγελίες του προέδρου της ΝΔ κ. Μητσοτάκη που επίσης επιδιώκει μείωση του πρωτογενούς αποτελέσματος  αλλά αυτός θα ζητήσει τη σύμφωνη γνώμη των δανειστών, που βεβαίως σώφρονα ποιούντες για τα δικά τους συμφέροντα, δε θα συναινέσουν.  Είναι φανερό ότι αμφότεροι ψηφοθηρούν.

3.     «Κατάργηση της 100% προπληρωμής του φόρου. Μέγιστος συντελεστής ΦΠΑ 18% για αγορές με μετρητά και 15% με κάρτα. Μείωση του φορολογικού συντελεστή νομικών προσώπων (από 29% σήμερα) σε 26% για τις μεγάλες επιχειρήσεις , σε 20% για τις μεσαίες και 15% για τις μικρές. Πλαφόν 50% (από 75% σήμερα) επί των κερδών σε συνολικές εισφορές και φόρους των μικρομεσαίων επιχειρήσεων».

Αυτά τα, δίκαια κατά τ’ άλλα, φορολογικά μέτρα (υπάρχει θέμα ίσης μεταχείρισης για τις επιχειρήσεις) θα δημιουργήσουν ένα μεγάλο δημοσιονομικό  έλλειμμα. Πώς θα καλυφθεί αυτό; Με νέο δανεισμό; Ποιος θα δανείζει μια χώρα που έχει κάνει μονομερή αναδιάρθρωση του χρέους της; Στον Προϋπολογισμό του 2019, μετά και την πληρωμή των τόκων του χρέους, προβλέπεται ένα δημοσιονομικό πλεόνασμα 1,1 δις. ευρώ (0,6% του ΑΕΠ) που θα επιτευχθεί όμως με τους υπάρχοντες φορολογικούς και ασφαλιστικούς συντελεστές. Αυτό και μόνο το ποσόν μπορεί να διατεθεί συνολικά είτε για μείωση της φορολογίας είτε για αύξηση των δαπανών (κοινωνικές, δημόσιες επενδύσεις κλπ) και αυτό έκανε με τα πρόσφατα μέτρα η κυβέρνηση του Α. Τσίπρα. Όποια περιθώρια είχε τα εξάντλησε.  Η μόνη δυνατότητα (εκτός των φόρων και του πρόσθετου δανεισμού) για την κάλυψη του δημοσιονομικού ελλείμματος είναι η έκδοση νέου χρήματος αλλά αυτό προϋποθέτει έξοδο από την Ευρωζώνη και εισαγωγή εθνικού νομίσματος. Όμως ο Γιάννης Βαρουφάκης παραμένει πιστός οπαδός του ευρώ.

Κάτι αντίστοιχο ισχύει και για τον πρόεδρο της ΝΔ  Κ. Μητσοτάκη που υπόσχεται μείωση των φόρων αλλά αυτός, αφού δε θα έχει κάνει αναδιάρθρωση του χρέους, θα μπορεί να προσφύγει στον ESM για μια νέα δανεική «διευκόλυνση» η οποία θα συνοδεύεται αναγκαστικά από ένα 4^ο Μνημόνιο

.

Πρέπει να γίνει κατανοητό από τους έλληνες πολίτες ότι η φορολογική επιδρομή και η μείωση των δαπανών (συντάξεις, μισθοί κλπ) που άρχισε από το 2010 δεν ήταν επιλογή των εκάστοτε κυβερνήσεων αλλά επιβλήθηκε από τους δανειστές προκειμένου να μειωθεί αρχικά το δημοσιονομικό έλλειμμα και στη συνέχεια να επιτευχθεί ένα πρωτογενές αποτέλεσμα. Όλα έγιναν προκειμένου να συνεχιστεί η απρόσκοπτη εξυπηρέτηση του ευρωχρέους και η σταθερότητα της Ευρωζώνης.

Ακόμη ο κ. Βαρουφάκης πρότεινε: «Την καθιέρωση Δημόσιου Συστήματος Ψηφιακών Πληρωμών που θα επιτρέψει σε πολίτες, επιχειρήσεις και στο κράτος να συναλλάσσονται, εξωτραπεζικά, μεταξύ τους». 

Η αποτελεσματικότητα του μέτρου, ως προς την αύξηση της ρευστότητας, δεν μπορεί να εκτιμηθεί αν δε δοθούν οι λεπτομέρειες εφαρμογής του. Επίσης πρότεινε: «Την ίδρυση Δημόσιας Εταιρείας Διαχείρισης Ιδιωτικών Χρεών (ΔΕΔΙΧ) στην οποία θα μεταφερθούν όλα τα «κόκκινα» δάνεια με αντάλλαγμα κρατικές εγγυήσεις σε ομόλογα που θα εκδώσουν οι τράπεζες. Οι οφειλέτες θα καταβάλουν στη ΔΕΔΙΧ ενοίκιο  ίσο με το 1/3 του εισοδήματός τους». Στις περισσότερες περιπτώσεις οι δανειολήπτες μάλλον δε θα μπορούν να καταβάλουν το ενοίκιο. Τέλος πρότεινε: «Τη μετατροπή του Υπερταμείου  σε Αναπτυξιακή Τράπεζα και την κατάργηση όλων των ιδιωτικοποιήσεων». Η κατάργηση των ιδιωτικοποιήσεων θα γίνει με εθνικοποίηση; Με ή χωρίς αποζημίωση; Κι αν δοθεί αποζημίωση που θα βρεθούν τα ευρώ;

Αξίζει να επισημάνουμε ότι στη διακαναλική συνέντευξή του ο Γιάννης Βαρουφάκης τάχθηκε εναντίον της εύρεσης και αξιοποίησης των υδρογονανθράκων στο έδαφος ή τη θάλασσα προκειμένου να αντιστραφεί η αμφιλεγόμενη κλιματική αλλαγή. Έτσι, γι’ αυτόν, δεν θα έχει κανένα νόημα  η αντιπαράθεση με την Τουρκία για την υπεράσπιση των ΑΟΖ Ελλάδας και Κύπρου. Τάχθηκε επίσης υπέρ των ανοιχτών συνόρων και της ελεύθερης εγκατάστασης των μεταναστών σε όποια χώρα επιθυμούν. Δεν ενδιαφέρεται για την αλλοίωση της ομοιογένειας του πληθυσμού. Χαρακτηριστικό είναι ότι αναφέρθηκε δύο φορές στους πολεμοχαρείς Τραμπ και Νετανιάχου αλλά ούτε μια φορά στον «ειρηνόφιλο» Ερντογάν και την πρόσφατη εισβολή του Αττίλα 3 στην κυπριακή ΑΟΖ.

Ο Γιάννης Βαρουφάκης είναι ένας γκλομπαλιστής (οπαδός της παγκοσμιοποίησης). Προτείνει δήθεν μεταρρυθμίσεις του συστήματος για να καλλιεργήσει την ελπίδα στους πολίτες ότι μπορούν να έλθουν καλύτερες μέρες  χωρίς να αμφισβητεί το ευρώ, την αποπληρωμή του δυσθεώρητου χρέους και τα ανοιχτά σύνορα για τα κεφάλαια, τα αγαθά και τους ανθρώπους. Στηρίζει καθαρά όλες τις βασικές πολιτικές της παγκοσμιοποίησης. Οι αυταπάτες και οι ψευδαισθήσεις που καλλιεργεί ο Γιάννης Βαρουφάκης, όπως και τα’ άλλα συστημικά κόμματα, είναι πολύ επικίνδυνες για την επιβίωση του ελληνικού έθνους.

*Στην ελληνική γλώσσα το Ιωάννης-Γιάννης γράφεται με δύο «ν». Ο κ. Βαρουφάκης έχει το δικαίωμα να γράφει ανορθόγραφα το όνομά του, αλλά δεν μπορεί να επιβάλλει σ’ όλους τους άλλους να είναι ανορθόγραφοι. Αύριο κάποιοι μπορεί να γράφουν την Ελλάδα μ’ ένα «λ», τη Θεσσαλονίκη και τη θάλασσα μ’ ένα «σ» ή το Αιγαίο με «Ε». Όλα αυτά οδηγούν στην αλλοίωση της ελληνικής γλώσσας που είναι ένα από τα βασικά ενοποιητικά στοιχεία του έθνους (το ομόγλωσσον κατά τον Ηρόδοτο).

  

Ο Νίκος Ιγγλέσης είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας του βιβλίου
«Στρατηγικές Επιλογές Επιβίωσης του Ελληνισμού»
που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Στοχαστής».