Σημείωση: Τις ώρες που ακολούθησαν την παραίτηση του προέδρου του ΣτΕ, βγήκαν καλοθελητές από τη μία και "ανόητοι" από την άλλη ή για να υποβαθμίσουν την ενέργεια και τους συμβολισμούς που εκπέμπει αυτή ή για να λοιδορήσουν τον Δικαστή ή ακόμη χειρότερα για κάποιους που μόνο "κρεμάλες" βλέπουν μπροστά τους και για να τον κατατάξουν έτσι και αλλιώς στους δωσίλογους!
Δυστυχώς γιατί η μικροψυχία όλων αυτών δεν τους επιτρέπει να δουν την πραγματικότητα και αυτό που πραγματικά φωτίζει η ενέργεια του ανωτάτου Δικαστή. Στο άρθρο του Δ. Καζάκη που ακολουθεί, τα πράγματα μπαίνουν εκεί που πρέπει και μπορεί ενδεχομένως σε κάποιους να αλλάξουν γνώμη ή συμπεράσματα που αδίκως και γρήγορα έβγαλαν. Μια μικρή συμπλήρωση σε ονόματα Δικαστών που έπραξαν ανάλογα σε όλη τη ιστορική μας διαδρομή, είναι αυτό του π. ΠτΔ κ Στασινόπουλου!
Δυστυχώς γιατί η μικροψυχία όλων αυτών δεν τους επιτρέπει να δουν την πραγματικότητα και αυτό που πραγματικά φωτίζει η ενέργεια του ανωτάτου Δικαστή. Στο άρθρο του Δ. Καζάκη που ακολουθεί, τα πράγματα μπαίνουν εκεί που πρέπει και μπορεί ενδεχομένως σε κάποιους να αλλάξουν γνώμη ή συμπεράσματα που αδίκως και γρήγορα έβγαλαν. Μια μικρή συμπλήρωση σε ονόματα Δικαστών που έπραξαν ανάλογα σε όλη τη ιστορική μας διαδρομή, είναι αυτό του π. ΠτΔ κ Στασινόπουλου!
Παρασκευή, 18 Μαΐου 2018
Του Δημήτρη Καζάκη
Παραιτήθηκε ο κ. Σακελαρίου από τη θέση του προέδρου του Συμβουλίου της
Επικρατείας. Δεν άντεξε άλλο να υπηρετεί ένα παντελώς αντισυνταγματικό καθεστώς
όπου, όπως λέει ο ίδιος, οι πολίτες είναι «θύματα των μνημονίων και της
κλιμακούμενης επικυριαρχίας του οικονομικού παράγοντος επί του θεσμικού»!
Καταλαβαίνετε τι καταγγέλλει ο ανώτατος αυτός δικαστικός; Ότι η χώρα δεν
κυβερνάται από τους συνταγματικά θεμελιωμένους θεσμούς και το δίκαιο, αλλά από
την αυθαιρεσία του «οικονομικού παράγοντος», δηλαδή των άνομων συμφερόντων των
δανειστών, που επιβάλλουν τη θέλησή τους παρά κι ενάντια στο Σύνταγμα.
Διαβάστε επακριβώς την επίμαχη αποστροφή της επιστολής παραίτησης του κ.
Σακελαρίου:
«Έχω τη συνείδησή μου ήσυχη, διότι δεν αποχωρώ αμαχητί, αφού όλα αυτά τα
χρόνια αγωνίσθηκα, με τη βοήθεια του Θεού, τον αγώνα τον καλό.
Τη στιγμή, όμως, αυτή η σκέψις μου στρέφεται στους απλούς πολίτες, που
είναι τα θύματα των μνημονίων και της κλιμακούμενης επικυριαρχίας του
οικονομικού παράγοντος επί του θεσμικού, οι αντοχές των οποίων συνεχώς
δοκιμάζονται από τα αλλεπάλληλα οικονομικά μέτρα, που λαμβάνονται με την
επίκληση του λεγομένου δημοσιονομικού συμφέροντος και που συνεπάγονται
υπέρογκες γι’ αυτούς επιβαρύνσεις, λόγω του σωρευτικού τους χαρακτήρος.
Ήδη, από την εποχή του πρώτου μνημονίου, ορισμένοι συνάδελφοί μου μεταξύ
των οποίων και εγώ, είχαμε, με τις μειοψηφίες μας επισημάνει, τη μη συμβατότητα
των ρυθμίσεων του μνημονίου με το Σύνταγμα και είχαμε, εγκαίρως,
προειδοποιήσει, χωρίς δυστυχώς να εισακουστούμε, για την επερχόμενη πλήρη
επικυριαρχία του οικονομικού επί του θεσμικού, που επηρέασε, καίρια, το σύνολο
σχεδόν της κρατικής δράσεως και σηματοδότησε την συνακόλουθη υποχώρηση του
Κράτους Δικαίου και του Κοινωνικού Κράτους.»






