Γερμανικές επανορθώσεις: ένας «μύθος» λιγότερος;

Απρίλιος 18, 2019

 Γρηγόρης Τζιοβάρας                                                                  

Η Απόφαση για τις «γερμανικές επανορθώσεις» που έλαβε χθες η Ολομέλεια της Βουλής των Ελλήνων –«με ευρύτατη πλειοψηφία», όπως ανακοίνωσε ο πρόεδρός της Νίκος Βούτσης- θα μπορούσε, υπό μία έννοια, να αποδειχθεί και… ιστορική.

Μόνον, όμως, που η «ιστορικότητα» της δεν έγκειται στο γεγονός ότι τα όσα διημείφθησαν στην πολύωρη κοινοβουλευτική διαδικασία συζήτησης του θέματος σηματοδοτούν κάτι καινούργιο επί του χρονίζοντος ζητήματος των αξιώσεων της χώρας μας έναντι της Γερμανίας.

Το αντίθετο θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς. Διότι, πέρα από τους βερμπαλισμούς που περίσσεψαν στις αγορεύσεις των περισσότερων βουλευτών που μίλησαν, εκείνο που συνάγεται δεν είναι παρά η (μάλλον) άδοξη κατάληξη μιας υπόθεσης πάνω στην οποία «επενδύθηκαν» μείζονες πολιτικές αυταπάτες και καλλιεργήθηκαν πολυετείς παραπλανήσεις του ελληνικού λαού.

Είναι γνωστό, άλλωστε, ότι μια μεγάλη μερίδα συμπατριωτών μας πίστεψε και ψήφισε κόμματα και πολιτικούς που ισχυρίζονταν ότι η χώρα θα ξεχρέωνε με τα δισεκατομμύρια τα οποία θα ελάμβανε από τις γερμανικές επανορθώσεις. Θα έκανε κατόπιν «σεισάχθεια» σε όλους με τα χρήματα που θα αποκόμιζε από τη «λίστα Λαγκάρντ». Και θα επέστρεφε μισθούς και συντάξεις με τις εισπράξεις από την πάταξη των λαθρεμπορίου και από τις… άδειες για τις τηλεοπτικές συχνότητες.

Ακόμη και κατά τεκμήριο σοβαροί άνθρωποι –αν θεωρηθεί ότι αυτός ο χαρακτηρισμός συνάδει με πανεπιστημιακούς που έκαναν τόσο αφελείς και ακραία λαϊκίστικες προσεγγίσεις- όταν καλούνταν να απαντήσουν που θα βρεθούν τα 12 δισ. για το περιώνυμο «Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης» που είχε εξαγγείλει ο ΣΥΡΙΖΑ το 2015, δεν απέφευγαν τον πειρασμό να αναμασούν τέτοιου είδους αυταπόδεικτες βλακείες με τις οποίες δηλητηρίαζαν τους Έλληνες οι οποίοι, εξ αυτού, δεν συνειδητοποίησαν ποτέ τις γενεσιουργές αιτίες και το εύρος της παρατεταμένης κρίσης που βιώνουμε.

Αφού ήταν τόσο απλό να εγγράψουμε στον κρατικό προϋπολογισμό τα 400 και… βάλε δισεκατομμύρια που μας χρωστούν οι Γερμανοί, όπως ισχυρίζονταν στελέχη της σημερινής κυβέρνησης, δεν υπήρχε λόγος να προβληματιζόμαστε για την αποπληρωμή του ελληνικού δημοσίου χρέους που ήταν κατά τι μικρότερο. Μπορούσαμε να το… συμψηφίσουμε με τις γερμανικές επανορθώσεις και να μας μείνει και υπόλοιπο για να χαρίσουμε τα ιδιωτικά χρέη από τα στεγαστικά δάνεια, τις απλήρωτες κάρτες και ό,τι άλλο.

Ακούγονται, ίσως, αστεία όλα αυτά στην παρούσα συγκυρία. Αλλά όσοι διαθέτουν στοιχειώδη μνήμη είναι δύσκολο να ξεχάσουν τον χλευασμό με τον οποίο αντιμετωπίζονταν εκείνοι που προειδοποιούσαν για την φθηνή εξαπάτηση που υφίσταντο οι Έλληνες με αυτές τις γελοίες υποσχέσεις: για τη «λίστα Λαγκάρντ», το λαθρεμπόριο, τις τηλεοπτικές άδειες και, πολύ περισσότερο, τις γερμανικές οφειλές.

Όποιος έχει την παραμικρή αμφιβολία για τη διάσταση του θέματος, δεν έχει παρά να ανατρέξει στην ίδια την χθεσινή Απόφαση της Βουλής. Και δεν χρειάζεται να είναι συνταγματολόγος για να ξέρει ότι θεσμικά είναι παντελώς ανίσχυρο αυτό που έγινε χθες, καθώς ούτε το Σύνταγμα ούτε ο Κανονισμός της Βουλής προβλέπουν την έκδοση «Ψηφίσματος», όπως οιονεί ήταν ο χαρακτήρας της επίμαχης Απόφασης της Ολομέλειας της Βουλής.

Αρκούν, άλλωστε, οι διατυπώσεις της ίδιας της Απόφασης για να αντιληφθεί ο οιοσδήποτε το άδοξο τέλος στο οποίο ουσιαστικά οδηγείται η πολυδιαφημισμένη διεκδίκηση. Η Βουλή των Ελλήνων δεν κάνει τίποτε περισσότερο από να «καλεί την ελληνική κυβέρνηση να προβεί σε όλες τις ενδεδειγμένες, ιδίως τις διπλωματικές και νομικές, ενέργειες για τη διεκδίκηση των οφειλών και την πλήρη ικανοποίηση όλων των αξιώσεων του Ελληνικού Κράτους από τον Α΄ και Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο».

Με βάση, λοιπόν, τη συγκεκριμένη Απόφαση, η κυβέρνηση, όπως ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, θα προβεί τις επόμενες ημέρες σε «ρηματική διακοίνωση» προς το Βερολίνο, κάτι, βεβαίως, που έχει ξαναγίνει στο παρελθόν επί άλλων κυβερνήσεων, χωρίς, όμως, να… συγκινηθούν οι Γερμανοί οι οποίοι (επί-)μένουν στην… ηθική και μόνον διάσταση της αναγνώρισης των θηριωδιών εις βάρος των Ελλήνων κατά τη ναζιστική Κατοχή.

Στην ίδια, εξάλλου, την Απόφαση γίνεται η παραδοχή ότι η προεργασία για τις διεκδικήσεις ξεκίνησε από τις προηγούμενες κυβερνήσεις και η ότι η σημερινή κυβέρνησης κρατούσε το σχετικό Πόρισμα που καταρτίστηκε από Διακομματική Επιτροπή επί σχεδόν τρία χρόνια στα συρτάρια της Βουλής, από όπου ανεσύρθη τώρα για να χρησιμοποιηθεί στην αρξάμενη προεκλογική περίοδο.

Ο Αλέξης Τσίπρας δικαιολόγησε την καθυστερημένη ανάσυρση με τον ισχυρισμό ότι δεν ήθελε να δοθεί «το δικαίωμα στους κακεντρεχείς που παραμονεύουν σε κάθε γωνιά της Ευρώπης να επαναλάβουν όσα άθλια είπαν το 2015…». Και ότι το κάνει τώρα που «η κατάσταση έχει αλλάξει ριζικά. Η ολοκλήρωση του προγράμματος, η έξοδος από την μνημονιακή επιτροπεία, η εξομάλυνση και η θεαματική βελτίωση στη συνέχεια των σχέσεων με τη Γερμανία έχουν δημιουργήσει ένα θετικό περιβάλλον, μια συνθήκη αλληλοκατανόησης, συνεργασίας και εμβάθυνσης του διαλόγου».

Πολλά ψέματα, μαζεμένα στην ίδια πρόταση. Ας μείνουμε μόνον σε δύο: Πρώτον, ήταν ο ίδιος και οι συνεργάτες του που το 2015 φαντασιώνονταν διαγραφή του χρέους μέσω συμψηφισμού με τις γερμανικές επανορθώσεις. Και δεύτερον, τη ώρα που διατυμπάνιζε την «έξοδο από τη μνημονιακή επιτροπεία», η κυβέρνησή του έπαιρνε πίσω το νομοσχέδιο για τις 120 δόσεις προς την εφορία και τα Ταμεία επειδή δεν είχε τη σύμφωνη γνώμη των δανειστών.

Υ.Γ.: Το γεγονός ότι, μαζί με τους κυβερνητικούς, την Απόφαση για τις επανορθώσεις ψήφισαν –εκόντες, άκοντες- και οι αντιπολιτευόμενοι βουλευτές, δεν περιποιεί τιμή στο πολιτικό μας σύστημα. Αλλά, κακά τα ψέματα, ο λαϊκισμός δεν είναι εύκολο να ηττηθεί. Πολύ περισσότερο όταν υιοθετείται από την κυβερνητική εξουσία. Γι΄ αυτό και ο «μύθος» των επανορθώσεων -έστω και αποδυναμωμένος από την άδοξη εξέλιξη που προσέλαβε- θα συνεχίσει μάλλον να μας ταλαιπωρεί…

"ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΥ" ΕΓΚΩΜΙΟΝ

Νίκος Ι. Καραβέλος

Δικηγόρος-Συγγραφέας

nkaravelos@gmail.com

"Προοδευτικός" είναι εκείνος που αγαπά την πρόοδο. Ο υπέρμαχος όσων δεν πρεσβεύει ο "Συντηρητικός".

"Συντηρητικός", αντίθετα, είναι εκείνος που αντιτίθεται σε όσα πιστεύει ο "Προοδευτικός".

Τρέχα γύρευε, κατά το κοινώς λεγόμενον!

Μάλλον θα πρέπει να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Ας πούμε, λοιπόν, πως:

"Προοδευτικός" είναι ο επαγγελματίας νεωτεριστής. Όπως κι εκείνος που η κομματική του ταυτότητα του προσδίδει, "από θέσεως ισχύος" (ex officio), την ιδιότητα και το πιστοποιητικό του ανθρώπου που κόπτεται για το "νέο".

"Συντηρητικός" δε εκείνος που η δική του κομματική ταυτότητα του υπαγορεύει την "εθνική" υποχρέωση να υπερασπιστεί το "παλιό", κατά τρόπο άκρως επαγγελματικό.

Ανάμεσα στους δύο αυτούς πολιτικούς σχηματισμούς, των "Προοδευτικών" και των "Συντηρητικών" συνήφθησαν μάχες πολύνεκρες, όπως πολυαίμακτες συρράξεις ξέσπασαν, κατά καιρούς, ανάμεσα στα έθνη των ανδρών και των γυναικών, των γέρων και των νέων, καθώς και στα αιμοσταγή έθνη των (συνήθως ατάλαντων) καλλιτεχνών και ιδίως ανάμεσα στις πολεμοχαρείς και αιμοβόρες άγριες φυλές των ποιητών!

Η μόνη μάχη που δεν αναγνωρίζεται επισήμως, (πέραν της μάχης και της προδοσίας της Κύπρου του 1974, ελέω "Εθνάρχη" Καραμανλή), είναι η ασίγαστη μάχη ανάμεσα στους Πλούσιους και τους Ανθρώπους, η λεγόμενη ταξική Πάλη. Αφού μάλιστα δεν διδάσκεται ως επιστημονική θεωρία στις Νομικές σχολές του κράτους, εννοείται ότι δεν υφίσταται!

Όλες τις μάχες τις διαδέχονται περίοδοι προσωρινής ανακωχής, όταν ανταλλάσσονται οι υποσχέσεις "αιώνιας φιλίας" και οι.. αιχμάλωτοι. Παρατηρείται τότε οι "Συντηρητικοί" να γίνονται "Προοδευτικοί" και οι "Προοδευτικοί" να μετατρέπονται, μέσα σε μια νύχτα, σε "Συντηρητικούς"

Το γεγονός εξηγείται!

Άλλοι, βεβαίως, το εξηγούν ως επικίνδυνο φυσικό φαινόμενο, όπως η ακρίδα, το χαλάζι και οι ελληνικές εκλογές!

Άλλοι, όμως, οι πλέον αναξιόπιστοι και κακεντρεχείς, υποστηρίζουν πως αμφότερες οι ταυτότητες, τόσο του "Προοδευτικού" όσο και του "Συντηρητικού", εκδίδονται, σφραγίζονται και πλαστικοποιούνται από την υπηρεσία ταυτοτήτων της Πρεσβείας της μεγάλης φίλης και συμμάχου χώρας!

Της χώρας που μεταπολεμικά και μέχρι σήμερα "πρεσβεύει υπέρ ημών", όλως ανιδιοτελώς, από υποχρέωση και μόνο προς την Δημοκρατία! 

Αυξήθηκε λόγω της Συμφωνίας των Πρεσπών η ανάρτηση σημαιών στα μπαλκόνια των σπιτιων.

Η έρευνα αφορά μόνο την Αθήνα και διεξήχθη στα τέλη Ιανουαρίου 

Εντυπωσιακή αύξηση του αριθμού των σπιτιών που βάζουν την ελληνική σημαία στο μπαλκόνι τους κατέγραψε έρευνα Έλληνα καθηγητή ο οποίος επιχείρησε να καταγράψει πόσο επηρέασε την κίνηση αυτή η Συμφωνία των Πρεσπών.

Την έρευνα διεξήγαγε ο καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Φλωρεντίας και αναπληρωτής καθηγητής Συγκριτικής Πολιτικής στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, Ηλίας Ντίνας.

Μαζί με δύο υποψήφιους διδάκτορες μέτρησαν τις σημαίες στα μπαλκόνια 314 τυχαίων δρόμων στην Αθήνα στο διάστημα από τις 24 Ιανουαρίου μέχρι 4 Φεβρουαρίου 2019.

Στη συνέχεια συνέκριναν τα στοιχεία με αυτά δύο άλλων περιόδων (2008-2009 και 2014-2015) χρησιμοποιώντας δεδομένα από το Google Earth.

Αυτό που διαπίστωσαν, όπως γράφει η Καθημερινή, ήταν ότι η αύξηση το 2019 σε σχέση με τις δύο άλλες περιόδους ήταν εντυπωσιακή. Ως μέτρο σύγκρισης χρησιμοποίησαν, δε, την πόλη της Λισαβόνας.

Σύμφωνα λοιπόν με τα στοιχεία: 

– Την περίοδο 2008-2009 στην Αθήνα υπήρχαν κατά μέσο όρο 0,31 σημαίες ανά δρόμο και στη Λισαβόνα 0,44 σημαίες 

– Την περίοδο 2014-2015 αυξήθηκαν οι σημαίες στις 1,04 ανά δρόμο στην Αθήνα και 0,80 στη Λισαβόνα

– Το 2019 στην Αθήνα υπήρξε εκρηκτική αύξηση με 2,27 σημαίες ανά δρόμο και σημαντική υποχώρηση στη Λισαβόνα με 0,14 σημαίες ανά δρόμο.

Σύμφωνα με τον κ. Ντίνα ένα από τα συμπεράσματα που μπορούν να εξαχθούν είναι ότι η εθνική ταυτότητα παραμένει ενεργή και μπορεί να ενεργοποιηθεί μπροστά σε μια εξέλιξη που την προκαλεί. 

Η ελληνική επίδειξη αδυναμίας, θεριεύει την Τουρκία που κλιμακώνει την ένταση και είναι έτοιμη να επιτεθεί.

Του Δημήτρη Κυπριώτη

Το άρθρο αυτό γράφτηκε πριν από ένα  χρόνο .  Αυτή η επισήμανση και μόνο φανερώνει ότι στην Πατρίδα μας τίποτα δεν αλλάζει. Όλα  κινούνται στο ρυθμό που μας επιβάλλεται, ακόμη και στα εθνικά θέματα και το μόνο για το οποίο καυχώνται οι κυβερνώντες,  είναι αν υπάρξει κάποια δήλωση των Η.Π.Α ή σπανίως της ΕΕ που κάπως κλίνει προς τα συμφέροντά μας. Και αυτό γίνεται και πάλι χωρίς περίσκεψη, για το που οδηγούνται  τα πράγματα με την «βοήθεια» και τις παροτρύνσεις τρίτων. «Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντες».  Για τις τελευταίες εξελίξεις, με την ένταση που αναπτύσσεται μεταξύ Η.Π.Α και Τουρκίας, θα επανέλθουμε αφού τεκμηριώσουμε επιχειρήματα, γιατί η κατάσταση που μας διαμορφώνουν δεν είναι ότι το καλλίτερο για την Πατρίδα μας. Σε καμία δε περίπτωση δεν θα πρέπει να μπούμε εμείς μπροστά στην έντασή τους!!!! Ξαφνικά βλέπουμε να αναπτύσσεται ταχέως και μια συμμαχία με Η.Π.Α, Ισραήλ, Κύπρο και Ελλάδα, αλλά με σκοπό να μπουν οι Η.Π.Α και το Ισραήλ στο «μάτι» της Τουρκίας, φυσικά για τα δικά τους συμφέροντα. Τα δικά μας εξυπηρετούνται; Πως και για πόσο καιρό; Και αν τελικά η Τουρκία, το αγαπημένο παιδί των Η.Π.Α, κάνει στροφή και έναντι αυτής απαιτήσουν να «τσιμπήσουν»  από το δικό μας πιάτο και το πιάτο της Κύπρου; Τότε τι θα γίνει; Προσοχή λοιπόν και  μακριά από υπερφίαλες δηλώσεις.

Καταγραφή των γεγονότων και μόνο(πριν από ένα χρόνο)

Αυτό που συνήθως γίνεται κάθε φορά που υπάρχει  ένταση στις ελληνοτουρκικές  σχέσεις ή ακόμη και σοβαρότερα επεισόδια, είναι η καταγραφή των γεγονότων, των περιστατικών και των διαπιστώσεων μέσα από το πολιτικό πρίσμα της συγκεκριμένης περιόδου. Όμως  δύσκολα θα βρει κανείς επιστημονικά τεκμηριωμένα επιχειρήματα που να προσδιορίζουν τα αίτια που προκάλεσαν την ένταση ή το επεισόδιο, ώστε η επόμενη φορά αν υπάρξει, να έχει εντοπιστεί το αίτιο και η αντιμετώπισή του.  

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το θερμό επεισόδιο στα Ίμια στα 1996 , που δεν θα βρει κανείς πουθενά σε κρατικές βιβλιοθήκες σχετικές αναφορές, με προσδιορισμένα τα αίτια και τα συμπεράσματα. Ότι σχετικό υπάρχει ανήκει σε πρωτοβουλίες πολιτών.

Έτσι ακριβώς συμβαίνει και το τελευταίο διάστημα, από τότε δηλαδή που η Τουρκία με διάφορες αφορμές έχει δημιουργήσει μία ένταση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, που σε καθημερινή σχεδόν βάση τις κλιμακώνει. Για την κλιμάκωση βέβαια αυτήν, αλλά και για την εν γένει συμπεριφορά των Τούρκων, κυκλοφορούν διάφορες εξηγήσεις, όμως δύσκολα θα βρει κανείς αναφορές των  αιτίων που να θίγουν ευθέως το πρόβλημα. Και αυτό το πρόβλημα έχει να κάνει  με την  πλήρηκατάρρευση της ελληνικής στρατηγικής, που εφαρμόζεται κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο πολλά χρόνια  τώρα.

Πως δικαιολογεί το πολιτικό σύστημα την κατάσταση;

Το πολιτικό σύστημα, σχεδόν στο σύνολό του, αλλά και τα περισσότερα ΜΜΕ, ως βασικά «εργαλεία»  διαμόρφωσης  της κοινής γνώμης, προσπαθώντας να εξηγήσουν  και να δικαιολογήσουν τη συμπεριφορά της Τουρκίας, την ένταση των σχέσεων, αλλά και την κλιμάκωση που επιδιώκει, την προσδιορίζουν σε περιμετρικούς παράγοντες, αποφεύγοντας προσεκτικά να «ακουμπήσει» την πραγματική ουσία του προβλήματος.

Για αυτό σε πολλές αναλύσεις ή αναφορές, ακούμε ή διαβάζουμε ότι αυτή η συμπεριφορά της «συμμάχου» Τουρκίας, οφείλεται άλλοτε στη νευρικότητα του Σουλτάνου Ερντογάν, άλλοτε στα εσωτερικά του προβλήματα, άλλοτε στις επικείμενες προεδρικές εκλογές, άλλοτε στα προβλήματα με τις Η.Π.Α,. Επίσης και  στην επιθυμία της Τουρκίας να έχει λόγο και συμμετοχή στα ενεργειακά, ακόμη και στην πρόθεση και τη διάθεση για μια γενναία αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάνης σε βάρος της Ελλάδας.

Βεβαίως  όλα αυτά τα επιχειρήματα ακόμα και άλλα όχι μόνο ισχύουν, αλλά  τα βλέπουμε να καταγράφονται και από τα επίσημα χείλη και των δύο πλευρών.  Όμως  αυτό που δεν ακούμε και δεν βλέπουμε να καταγράφεται, κυρίως από την ελληνική πλευρά, είναι  το πραγματικό αίτιο, για το οποίο η Ελλάδα έχει φτάσει αφενός μεν στο σημείο να μην προλαβαίνει να μαζεύει τον Ερντογάν και τα επεισόδια που δημιουργεί και αφετέρου στην  οφθαλμοφανή απουσία ενός ολοκληρωμένου πλαισίου για την αντιμετώπιση αυτών των καταστάσεων ή και άλλων που εγκυμονούντε στον περίγυρό μας.

ΕΕΣΥΠ, αυτή η άγνωστη και καταστροφική εταιρεία!

Αλέξανδρος Κάντζης*                           

Θα έβαζα άνετα στοίχημα ότι αν μας ρωτήσει κάποιος, τι είναι η ΕΕΣΥΠ, ελάχιστοι από μας δεν θα τον κοιτάζαμε με απλανές βλέμμα και δεν θα σηκώναμε τους ώμους δηλώνοντας άγνοια.

Κι όμως, αυτό που κρύβεται πίσω από τούτο το αρκτικόλεξο, ρυθμίζει εν πολλοίς την μοίρα μας και την μοίρα τού τόπου μας και θα το κάνει για πολλά χρόνια ακόμη.

Πάμε, λοιπόν, να δούμε με λεπτομέρειες την απάντηση:

 Κατ' αρχάς, ΕΕΣΥΠ σημαίνει "Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας". Πρόκειται για ένα φορέα, ο οποίος ιδρύθηκε το 2016 (επί της πρώτης "αριστερής" κυβέρνησης της χώρας) και συνήθως αναφέρεται ως "Υπερταμείο". Βέβαια, κάποτε αποκαλούσαμε "Υπερταμείο" το ΤΑΙΠΕΔ, αλλά σήμερα το ΤΑΙΠΕΔ δεν είναι παρά μια θυγατρική της ΕΕΣΥΠ. Αυτή και μόνη η λεπτομέρεια αρκεί για να προκαλέσει δέος.

Αν τώρα προσθέσουμε ότι, πλην του ΤΑΙΠΕΔ, στις άμεσες θυγατρικές της ΕΕΣΥΠ ανήκουν: Η ΕΤΑΔ (Εταιρεία Ακινήτων του Δημοσίου) και το ΤΧΣ (Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας), γίνεται σαφές ότι τα πράγματα γίνονται πολύ σοβαρά

.

Με την ίδρυσή της, η ΕΕΣΥΠ "προικίστηκε" εξαιρετικά, καθώς μεταβιβάστηκε σ' αυτήν ένα τεράστιο φιλέτο της κρατικής περιουσίας, το οποίο περιλάμβανε (πλην του ΤΑΙΠΕΔ, της ΕΤΑΔ και του ΤΧΣ):

το 34,12% της ΔΕΗ,

το 50% + 1 μετοχή της ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΑΘ,

το 100% του ΟΑΣΑ (αστικές συγκοινωνίες Αθήνας),

 το 100% της ΑΕΔΙΚ (Διώρυγα της Κορίνθου),

 το 100% του ΟΚΑΑ και της ΚΑΘ (Κεντρικές Αγορές Αθήνας και Θεσσαλονίκης),

το 100% της ΔΕΘ-Helexpo (Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης),

το 100% της ΓΑΙΑΟΣΕ (ακίνητα του ΟΣΕ),

 το 90% των ΕΛΤΑ,

το 55,19% των Αλυκών,

το 35% των ΒΙΠΕ της πρώην ΕΤΒΑ και,

 το 25% του Διεθνούς Αερολιμένα Αθηνών.

Το σημαντικό ερώτημα είναι απλό: Γιατί ιδρύθηκε η ΕΕΣΥΠ;

Σύμφωνα με την εισηγητική έκθεση: Η ΕΕΣΥΠ έχει αναλάβει σημαντικό ρόλο, αφενός, ως προς τη βελτίωση της λειτουργίας των δημόσιων επιχειρήσεων και την ενίσχυση της αποδοτικότητάς τους, αφετέρου, ως προς τη δημιουργία πόρων οι οποίοι θα κατευθύνονται σε επενδύσεις. Σε αυτή την αποστολή της ΕΕΣΥΠ, πρέπει να προστεθεί και ο έμμεσος ρόλος της στην αναπτυξιακή προσπάθεια, καθώς η βελτίωση της αποτελεσματικότητας των δημόσιων επιχειρήσεων,  θα έχει θετικό αντίκτυπο στις επενδυτικές και καταναλωτικές αποφάσεις του ιδιωτικού τομέα, καθώς και σε άλλα κρίσιμα μεγέθη όπως η ιδιωτική κατανάλωση, ο σχηματισμός παγίου κεφαλαίου, η απασχόληση, η πρόσβαση σε χρηματοδότηση και η εν γένει ανταγωνιστικότητα και εξωστρέφεια της ελληνικής οικονομίας.

Όλα αυτά ακούγονται μια χαρά. Ποιός δεν θα ήθελε να γίνει ένα συμμάζεμα στο σκορποχώρι της κρατικής διοίκησης; Ποιός θα ήταν αντίθετος σε έναν φορέα, ο οποίος θα παρακολουθούσε την λειτουργία και την απόδοση της κρατικής περιουσίας, συμβάλλοντας έτσι στην "βελτίωση της αποτελεσματικότητας των δημόσιων επιχειρήσεων"; Δυστυχώς, όμως, τίποτε δεν είναι τόσο ειδυλλιακό όσο δείχνει.

Πράγματι, η ΕΕΣΥΠ εγγυάται την αξιοποίηση της κρατικής περιουσίας. Σ' αυτό συμφωνούμε. Εκεί όπου διαφωνούμε είναι στο περιεχόμενο του όρου "αξιοποίηση".

Για να αντιληφθούμε πλήρως την ουσία τού πράγματος, ας πάμε πρώτα να δούμε πώς λειτουργεί η ΕΕΣΥΠ.

Κατ' αρχάς, να ξεκαθαρίσουμε ότι, βάσει νόμου, η κυβέρνηση δεν έχει δικαίωμα επέμβασης οιασδήποτε μορφής στην ΕΕΣΥΠ, η οποία απολαμβάνει πλήρους ανεξαρτησίας. Με απλά λόγια: το κράτος παραχωρεί την περιουσία του σε κάποιον διαχειριστή, τον οποίο απαγορεύεται να ελέγξει! Πόσο αντέχει η λογική σας κάτι τέτοιο;

Πάμε παρακάτω. Πώς διοικείται η ΕΕΣΥΠ;

Στην κορυφή υπάρχει ένα Εποπτικό Συμβούλιο, τα μέλη του οποίου ορίζονται μεν με απόφαση του υπουργού οικονομικών αλλά αφού έχουν πρώτα εγκριθεί από τους "θεσμούς" (είναι χαρακτηριστικό ότι στο πρώτο Εποπτικό Συμβούλιο συμμετείχαν τρεις Έλληνες, ένας Γάλλος συνεργάτης της Λαγκάρντ κι ένας Ισπανός, πρώην υφυπουργός οικονομικών)

.

Στην συνέχεια, αυτό το συμβούλιο εκλέγει τα πέντε μέλη τού Διοικητικού Συμβουλίου, τα οποία διοικούν την εταιρεία. Και, τέλος, το Διοικητικό Συμβούλιο ορίζει τους επί κεφαλής των θυγατρικών (ΤΑΙΠΕΔ, ΕΤΑΔ, ΤΧΣ, ΔΕΚΟ κλπ).

Παρένθεση με σημαντική λεπτομέρεια. Για την εκλογή των τριών από τα πέντε μέλη τού Διοικητικού Συμβουλίου, το Εποπτικό Συμβούλιο λαμβάνει υπ' όψη του τις υποδείξεις της ελληνικής κυβέρνησης, χωρίς να απαιτείται η σύμφωνη γνώμη των "θεσμών". Για τα υπόλοιπα δυο μέλη λαμβάνει υπ' όψη του τις υποδείξεις των "θεσμών", χωρίς να απαιτείται η γνώμη της κυβέρνησης.

 Μη βιαστείτε, όμως, να σκεφτείτε ότι μπορούμε ως χώρα να κάνουμε ό,τι θέλουμε με πλειοψηφία 3/5 στο Δ.Σ., διότι όλες οι αποφάσεις απαιτούν υπερψήφιση από 4 τουλάχιστον μέλη προκειμένου να υλοποιηθούν. Με απλά λόγια: χωρίς την σύμφωνη γνώμη των δανειστών, δεν μπορούμε να κάνουμε το παραμικρό.

Κλείνει η παρένθεση. Το πρώτο Εποπτικό Συμβούλιο της ΕΕΣΥΠ, με υπογραφή Τσακαλώτου. Τρεις Έλληνες, δυο ξένοι. Κάπου εδώ έλεγα να κλείσω για σήμερα και να αφήσω την συνέχεια για αύριο. Επειδή, όμως, θέλω να σας ιντριγκάρω λίγο περισσότερο, επιτρέψτε μου να προσθέσω κάτι ακόμη:

Είπαμε πρωτύτερα ότι η ΕΕΣΥΠ λειτουργεί σε καθεστώς πλήρους ανεξαρτησίας, χωρίς η κυβέρνηση να έχει οποιαδήποτε δυνατότητα παρέμβασης. Άραγε, αυτό σημαίνει ότι το Διοικητικό Συμβούλιο μπορεί να αποφασίζει ό,τι θέλει δίχως επιπτώσεις, ακόμη κι αν οι αποφάσεις του έχουν επιβλαβείς επιπτώσεις; Η απάντηση είναι απλή: ναι!

Σύμφωνα με το άρθρο 192 του Ν.4389/2016, βάσει του οποίου ιδρύθηκε η ΕΕΣΥΠ: Εφόσον οι αποφάσεις του Διοικητικού Συμβουλίου λαμβάνονται σύμφωνα με τις ρυθμίσεις του παρόντος νόμου, του Εσωτερικού Κανονισμού και της ισχύουσας νομοθεσίας, λογίζεται ότι είναι σύμφωνες με το σκοπό της Εταιρείας, όπως αυτός προβλέπεται στο άρθρο 185. Τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου δεν υπέχουν αστική ευθύνη έναντι τρίτων για πράξεις ή παραλείψεις κατά την άσκηση των καθηκόντων τους παρά μόνο για δόλο ή βαρεία αμέλεια. αλλά και:

Οι εμπειρογνώμονες, τα μέλη Συμβουλίων Εμπειρογνωμόνων ή τα μέλη άλλων γνωμοδοτικών οργάνων της Εταιρείας και των άμεσων θυγατρικών της δεν υπέχουν αστική ή ποινική ευθύνη για γνωμοδοτήσεις τους, εφόσον οι τελευταίες έχουν συνταχθεί σύμφωνα με τις προβλεπόμενες από το νόμο διαδικασίες ή τα οριζόμενα στους εσωτερικούς κανονισμούς και τα καταστατικά τους.

Παρά την προκλητική ασυλία, πέρυσι τον Αύγουστο, η ΕΕΣΥΠ αποφάσισε να ασφαλίσει τα στελέχη της από κάθε ευθύνη, με ασφαλιστήριο συμβόλαιο κόστους 200.000 ευρώ ετησίως, το οποίο έχει όριο ευθύνης τα 50 εκατομμύρια και καλύπτει τα μέλη του Εποπτικού και του Διοικητικού Συμβουλίου αλλά και όλους τους εργαζόμενους, εφ' όσον ενεργούν στο πλαίσιο των καθηκόντων τους στην εταιρεία.

 Καλή η ασυλία αλλά δεν βλάφτει να φυλάμε λίγο παραπάνω τα νώτα μας...

Σας κούρασα και θα σταματήσω εδώ. Σήμερα είδαμε τι πράγμα είναι η ΕΕΣΥΠ και πώς διοικείται. Σας διαβεβαιώνω ότι θα συνεχίσουμε με πιο ζουμερά πράγματα.

*Μηχανικός ΕΜ.Πολυτεχνείου,  Οικονομικές σπουδές
Πρόεδρος του Συνδέσμου Ελληνικών Επιχειρήσεων Βιομηχανικής Υπεργολαβίας
Ιδρυστικό μέλος της Κίνησης "Δημιουργικοί Πολίτες"
Μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου ΝΕΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

Ενότητα των Πατριωτικών δυνάμεων απαιτούν οι καιροί!

Του Δημήτρη Παναγιωτόπουλου

Σήμερα οι Πατριωτικές Δημοκρατικές Δυνάμεις δεν έχουν χρείαν καμιάς ταξικής ιδεολογίας, όπως τεχνηέντως κάποιοι αριστερόστροφοι όψιμοι πατριώτες επιδιώκουν να πλασάρουν στον Δημοκρατικό Πατριωτικό κόσμο, προσδοκώντας βεβαίως το ελάχιστο περιχαρακωμένο πολιτικό όφελος.

Ο αντιμνημονιακός λόγος αποδείχτηκε ο πλέον μνημονιακός, με πρωτοπόρους θα τα θυμάστε τους ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ, αλλά και τους συνοδοιπόρους, της Ενότητας του Λαού δήθεν, ως αντίσταση στον αυτάδελφο ξεπεσμό !

Την Ενότητα όμως, που απαιτούν οι καιροί, για να διεμβολιστεί το φαύλο σύστημα εξουσίας στην Ελλάδα, δεν την εξασφαλίζει ούτε ο αναδυόμενος ταξικός πατριωτισμός , ούτε η αριστερόστροφη λογική των δήθεν Πατριωτικών Δυνάμεων. Αυτή τη λογική του διαίρει, είτε από αριστερά είτε από δεξιά, οι Έλληνες την έζησαν σχεδόν 40 χρόνια τώρα με τα γνωστά μέχρι σήμερα αποτελέσματα και τον αφανισμό τόσο της εργατικής όσο της μεσαίας, αλλά και της μεγάλης τάξης στην Ελλάδα.

 Ζούμε ήδη, την υποδούλωση του λαού στους ξένους δανειστές, στους οποίους έγινε πλέον φόρου υποτελής για έναν αιώνα. Ζούμε ήδη, την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας του ελληνικού Λαού και την υποθήκευση της χώρας για έναν αιώνα. Ζούμε τον κίνδυνο επίσης, να χαθεί η Πατρίδα και το Έθνος ολόκληρο με τον Έλληνα και την Ελληνίδα να γίνονται ξένοι στον τόπο τους.

ΌΧΙ φίλοι, της δήθεν ενότητας του Λαού, είτε από δεξιά είτε από αριστερά. Εσείς την ενότητα απλά την επικαλείσθε, δεν την θέλετε καθότι κριτής των λόγων σας είναι η πράξη και το ήθος του πράτεσθαι και εκεί μένετε μετεξεταστέοι! Εκτός των άλλων, για μεν τους εξ αριστερών δεν μπορεί κανείς να διατείνεται ότι είναι πατριώτης και να μην κάνει κουβέντα για το εθνικό έγκλημα των Πρεσπών. Μιας συμφωνίας κατάπτυστης σε βάρος της ελληνικής ιστορίας της Μακεδονίας και της κληρονομιάς των Ελλήνων. Επίσης δεν μπορεί να λέει κάποιος ότι είναι πατριώτης και να βαφτίζει τους Έλληνες μουσουλμάνους το Θρήσκευμα, μειονότητα της Θράκης.

ΟΧΙ , η Μακεδονία είναι Ελλάδα και οι μουσουλμάνοι τη Θράκης δεν είναι μειονότητα, είναι Έλληνες μουσουλμάνοι το Θρήσκευμα, αυτό τουλάχιστο καταγράφεται στις διεθνείς συνθήκες και έπρεπε να το γνωρίζετε. Το ίδιο και οι εκ δεξιών πατριώτες δεν μπορείτε να παραβλέπετε το έγκλημα που γίνεται σε βάρος του ελληνικού Λαού από τους δήθεν φίλους της ΕΕ και την κατάσταση γενοκτονίας την οποία έχουν καταστήσει το ελληνικό έθνος.

Αυτοί λοιπόν που θέλουν να είναι και να λέγονται πατριώτες δεν έχουν παρά να προβάλλουν όλα αυτά και να προτείνουν Λύσεις, ορατές με θεσμική υπόσταση και τεκμηριωμένες θέσεις για το παρόν και το μέλλον της Ελλάδος και των Ελλήνων. Εκείνοι όμως που δεν πράττουν κατά τον τρόπο αυτό , αλλά ύπουλα υπεκφεύγουν σφυρίζοντας το γνωστό τους παραμύθι, είναι δύο φορές πιο επικίνδυνοι από αυτούς που γνωρίσαμε τελευταίως ως κυβερνήτες.

Ως εδώ λοιπόν !!

Οι δημοκρατικές Πατριωτικές Δυνάμεις ενώνουν τη φωνή και τη δράση τους με την Νέα Πολιτική, το Κίνημα του Δημοκρατικού Πατριωτισμού, προς μία και μοναδική κατεύθυνση :

· Τη δικαίωση του Μακεδονικού Ελληνισμού με την ακύρωση της συμφωνίας των Πρεσπών.

· Την απελευθέρωση του Ελληνικού λαού από τον οικονομικό γερμανικό ζυγό στην Ελλάδα και στην Ευρώπη.

· Την Αναθέσμιση παντού στη χώρα, με την αναδόμηση των κοινωνικοοικονομικών δομών της οικονομίας, της άμυνας , της δημόσιας τάξης και της παιδείας των Ελλήνων, γιατί με την Παιδεία οι Έλληνες θα αυτοκυβενηθούν.

· Να γίνουν οι Έλληνες κυρίαρχοι στον τόπο τους, με Εθνική Ανεξαρτησία και λαϊκή κυριαρχία.

· Προς την κατεύθυνση της οικονομικής ευημερίας και της ασφάλειας των Ελλήνων με εθνική ξεχρέωση κράτους και πολιτών 

· Να αναδείξουν οι Έλληνες ξανά τον Άνθρωπο , τον Ανθρωπισμό και τα χαμένα ανθρώπινα ήθη, με την πραγματική Δημοκρατία της Κοινότητας, το κοινόν που μας κράτησε αιώνια όρθιους παρά την βαρβαρότητα γύρω μας!

· Εμπρός λοιπόν με την Νέα πολιτική
το Κίνημα Δημοκρατικής Κοινωνικής Αναθέσμισης

"ΕΡΑΣΤΗ" ΕΓΚΩΜΙΟΝ

Νίκος Ι. Καραβέλος

Δικηγόρος-Συγγραφέας                                                                      

Εραστής! Ίσως ο σημαντικότερος ανθρώπινος τύπος, που προκόβει και ευημερεί κατά την περίοδο κορύφωσης της δημοκρατικής αυταπάτης.

Απαντάται και στις γενικές πολιτικές εκλογές, όμως μεγαλουργεί συνήθως σε τοπικό επίπεδο.

"Εραστής" είναι αυτό που λένε λαϊκότροπα, "ο Αγαπητικός", όταν λέμε δε "Εραστής", εννοούμε το πρόσωπο που "πουλάει έρωτα" σε πρόσωπα πνευματικά και ψυχικά ανώριμα.

Ο "Εραστής" επιβάλλεται, αν είναι παλιός, δια της φήμης του, αν είναι δε καινούριος, δια της προβολής. Δεν έχει σημασία αν είναι καλός "πυροβολητής", αν είναι εξασφαλισμένη η διάρκεια και η ευθυβολία του. Αρκεί που το δηλώνει ο ίδιος.

Δεν μας λέει πως είναι ωραίος, λέει σεμνά πως τον θέλουν τα θηλυκά και η πόλη του!

Όσο πιο μικρός ο χώρος ,τόσο περισσότερο γίνεται πιστευτός.

Γι' αυτό παρατηρείται ο "Εραστής" να έχει πέραση στο χωριό.. Έτσι παραμένει μέχρι σήμερα η έκφραση: "Εραστής του χωριού!"

Μολονότι το φαινόμενο προκαλεί γέλιο, δεν πρέπει να υποτιμηθεί ο ρόλος του "Εραστή" μας. Διότι ο άνθρωπος αυτός ξέρει να προβλέπει τις ανάγκες του θηλυκού και της πόλης του.

Κατέρχεται ο ίδιος ως "Εραστής", όπως κατεβαίνει ως υποψήφιος!. Για να μας ζαλίσει επιδεικνύοντας (και όχι αποδεικνύοντας) τα "προσόντα" του. 

Μιλάει για τις ικανότητες του, την αντοχή, την πείρα, το "μέγεθος", την τεχνική που τον συντηρεί!

Λέει για την πολιτική του καπατσοσύνη, την αντοχή του στα κοινά, την οπλοκαπνισμένη του πείρα, το "μέγεθος" της αγάπης του προς τον λαό, την τεχνική που τον εκλέγει..

Κι αν αποδεικνύεται ανίκανος, κι αν βγει ψεύτης, το φταίξιμο δεν είναι δικό του, αλλά των ίδιων των γυναικών και του λαού.

Ο "Εραστής" στο ερώτημα, "γιατί το κάνεις;" απαντάει απλά: "γιατί το θέλουν οι γυναίκες" ή ακόμη: "γιατί το θέλει η πόλη".

Τον διακρίνει ακόμη και τούτο: επειδή θεωρεί εαυτόν "Εραστή", του αναγνωρίζει ερωτικά δικαιώματα επί της πόλεως, και αντιστρόφως, επειδή πιστεύει πως είναι σπουδαίος πολιτικός, έχει την πεποίθηση, ο μαύρος, πως όλες οι γυναίκες τον θέλουν!

Ετούτη, λοιπόν, την μεγάλη κοινωνική σημασία των "Εραστών'', επιχειρήσαμε με τις πενιχρές μας δυνάμεις να εγκωμιάσουμε, για να αποστομώσουμε τους εμπαθείς.

Εκείνους, δηλαδή, που, με τρόπο χολερικό ισχυρίζονται κακοηθέστατα, πως οι δραστήριοι αυτοί συμπολίτες μας, αποτελούν, είτε σε προσωπικό είτε σε πολιτικό επίπεδο, την πιο χαρακτηριστική περίπτωση "Αερογάμηδων"!