Μενέλαος Γκίβαλος: "Πολιτική τυμβωρυχία"

Θα μπορούσε να αποτελέσει...

«νούμερο» σε θερινή επιθεώρηση στο «Δελφινάριο», αν δεν αποτελούσε σύνηθες πολιτικό επεισόδιο της εθνικής τραγωδίας που εξελίσσεται χωρίς τέλος. Αναφερόμαστε στη δήθεν διακοπή των «διαπραγματεύσεων» με την τρόικα, στους δήθεν ψευτοπαλικαρισμούς του υπουργού των Οικονομικών και του πρωθυπουργού, που επιδιώκουν να αποσείσουν τις ευθύνες τους, επικαλούμενοι την «ύφεση», την οποία οι ίδιοι με το Μνημόνιο αποφάσισαν, διαμόρφωσαν και γιγάντωσαν. Το ψεύδος, η υποκρισία, η αδιαντροπιά, τα πολιτικά τεχνάσματα δεν έχουν όριο για την πολιτική «ομάδα» και το σύστημα των συμφερόντων που εκτελεί σε κυβερνητικό επίπεδο τις εντολές του ΔΝΤ και της διεθνούς κερδοσκοπίας. Η πρακτική αυτή συνιστά το έσχατο όπλο της πολιτικής τους επιβίωσης, της παραμονής τους στην εξουσία... Όμως το τέλος πλησιάζει, γι’ αυτό και αναζητούνται «άλλοθι». Ο κάθε υπουργός, το κάθε κυβερνητικό ή κομματικό στέλεχος τρομάζει στο ενδεχόμενο να εμφανιστεί ενώπιον των ψηφοφόρων. Γι’ αυτό και εντείνονται οι ενδοκυβερνητικές αντιθέσεις και συγκρούσεις... Στις εκλογές που «ζυγώνουν» ο ένας θα επικαλεστεί ότι δεν συνήργησε στην απόλυση δημοσίων υπαλλήλων, ο έτερος ότι άμβλυνε τις αντικοινωνικές πολιτικές, ο άλλος ότι δεν συμφώνησε στην κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων... Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ θεώρησε ότι η «διακοπή» των διαπραγματεύσεων με την τρόικα και η επέτειος της 3ης του Σεπτέμβρη του 1974 θα μπορούσαν να της παράσχουν την ευκαιρία ώστε να υπάρξει άμβλυνση του ακραίου αρνητικού κλίματος, μέσα από την έγερση συναισθημάτων και ιστορικών αναφορών... Μόνο θλίψη και οργή μπορεί να προκαλέσει η υποκριτική αυτή στάση της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ. Ο δήθεν εορτασμός της επετείου από την ίδρυση του ΠΑΣΟΚ ΣΥΝΙΣΤΑ ΜΙΑ ΑΝΙΕΡΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΥΜΒΩΡΥΧΙΑ. Μόνο θράσος, υποκρισία και ασέβεια θα μπορούσε να χαρακτηρίσει μια ηγεσία που μετέτρεψε το άλλοτε κραταιό Λαϊκό Κίνημα σε όργανο προώθησης των πλέον ακραίων, αντικοινωνικών νεοφιλελεύθερων πολιτικών.  Μια ηγεσία που ευτέλισε τις ιδεολογικές αρχές, τις εθνικές συντεταγμένες ενός ιστορικού κόμματος και το «παραδίδει» σήμερα στη χλεύη των αντιπάλων του και στην οργή, τη θλίψη και την απογοήτευση εκείνων που πίστεψαν και αγωνίστηκαν για την πρόοδο, την κοινωνική απελευθέρωση, για μια υπερήφανη και ανεξάρτητη πατρίδα. Ασφαλώς, αυτή η μετάλλαξη, η πολιτικο-ιδεολογική απαξίωση, η θεσμική - οργανωτική διά- λυση του ΠΑΣΟΚ δεν συντελέστηκε εν μία νυκτί. Υπήρξε αποτέλεσμα μιας ιστορικής διαδικασίας που ξεκίνησε από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, με ιδεολογικο-πολιτικό πρόταγμα τον περίφημο «εκσυγχρονισμό».  Ο σημιτικός εκσυγχρονισμός υιοθέτησε σταδιακά τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές επιλογές και –το κυριότερο– τις «αξίες», τα κριτήρια του οικονομισμού, εξωβελίζοντας τις κοινωνικές, εθνικές και ανθρωπιστικές αρχές μιας ολόκληρης ιστορικής πορείας του ΠΑΣΟΚ. Ο Γιώργος Παπανδρέου «ολοκλήρωσε» το έργο του Κώστα Σημίτη. ΑΠΟΤΕΛΕΙΩΣΕ ΤΟ ΠΑΣΟΚ. Στην πράξη, δεν υπάρχει σήμερα ούτε κόμμα ούτε κυβέρνηση.  Η χώρα έχει παραδοθεί στις διαθέσεις των δανειστών, των κερδοσκόπων, των συμφερόντων της διαπλοκής. Φτάσαμε στο σημείο να διαπραγματεύεται ο υπουργός Οικονομικών εάν θα αποφασίσει νέα, πρόσθετα μέτρα ή αν θα δεχτεί να απολύσει μερικές δεκάδες χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους. Ο «Μινώταυρος» της κερδοσκοπίας απαιτεί «νέο αίμα» και ένα επιτελείο που υποδύεται ότι κυβερνά είναι πρόθυμο να του το παράσχει. Ο Γιώργος Παπανδρέου κλείνει τον κύκλο του παρασύροντας με τις επιλογές του το ίδιο το ΠΑΣΟΚ στην καταστροφή, στην ιστορική απαξίωση. Για τον ίδιο ελάχιστοι θα «στενοχωρηθούν». Ακόμα και για εκείνους που τον στήριξαν αποτέλεσε απλώς ένα «εργαλείο» για την εξουσία και τίποτα περισσότερο. Κι έτσι θα καταγραφεί στην πολιτική ιστορία. Όσο για το ίδιο το ΠΑΣΟΚ η ιστορία διδάσκει ότι, όταν ένα κόμμα απαρνιέται και απαξιώνει την ταυτότητά του, όταν περιφρονεί και αντιπαρατίθεται προς τις κοινωνικές δυνάμεις που εκπροσωπεί, τότε νομοτελειακά περιθωριοποιείται... Και, δυστυχώς, μαζί του αποδυναμώνονται οι αξίες, οι αρχές, τα οράματα που εξέφραζε ιστορικά. Αυτή ακριβώς είναι η πλέον σημαντική ιστορική απώλεια. Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Επίκαιρα" στις 8/9/11