Αυτή είναι η μετάφραση της συμφωνίας που υπογράψαμε

Αυτή είναι η επαίσχυντη συμφωνία που υπέγραψε ο Έλληνας πρωθυπουργός με τους λεγόμενους "εταίρους".Διαβάστε τη και θαυμάστε τον εκδικητικό τους τρόπο και βγάλτε τη δική σας άποψη για το πως ανέχθηκε Έλληνας να υπογράψει μια τέτοιας μορφής συμφωνία.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Στηρίζοντας τους διαφημιζόμενους στο ThePressProject στηρίζετε την προσπάθειά μας

Σχετικά άρθρα

Το έγκλημα ολοκληρώθηκε

Σε πέντε σημεία κολλάει η συμφωνία με τους δανειστές

Συγκρίνουμε τα 3 προγράμματα παράγραφο - παράγραφο (+ Μετάφραση)

Newsroom

Δευτέρα 13 Ιουλίου 2015

Share 334
Tweet 56
+1

Αν όχι εσύ, ποιος;

Πάρε μέρος στο μεγαλύτερο εγχείρημα για ανεξάρτητη δημοσιογραφία. Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να βοηθήσεις. Γιατί το δικαίωμα στην ενημέρωση είναι δικαίωμα στη δημοκρατία. Αν δεν το στηρίξεις εσύ ποιος θα το κάνει;

Ανακοίνωση της Συνόδου Κορυφής
Βρυξέλλες 12 Ιουλίου 2015

Η Σύνοδος Κορυφής της Ευρωζώνης τονίζει την επιτακτική ανάγκη να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη προς τις ελληνικές αρχές ως προϋπόθεση για μια πιθανή μελλοντική συμφωνία για ένα νέο πρόγραμμα σταθερότητας του ESM. Σε αυτό το πλαίσιο η ιδιοκτησία του από την Ελλάδα είναι το κλειδί και για την επιτυχημένη εφαρμογή θα πρέπει να ακολουθήσουν πολιτικές δεσμεύσεις. ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟ THEPRESSPROJECT.GR

Ένα κράτος μέλος της Ευρωζώνης που ζητεί χρηματοδοτική συνδρομή από τον ESM αναμένεται να απευθύνει, εφόσον είναι δυνατόν, ανάλογο αίτημα και προς το ΔΝΤ (σύμφωνα με το άρθρο 8 της Συνθήκης του ΕΜΣ). Αυτό αποτελεί προϋπόθεση προκειμένου το Eurogroup να συμφωνήσει για ένα νέο πρόγραμμα ESM. Ως εκ τούτου, η Ελλάδα θα ζητήσει τη συνέχιση της στήριξης του ΔΝΤ (παρακολούθηση και χρηματοδότηση) από τον Μάρτιο του 2016. Με δεδομένη την ανάγκη να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη με την Ελλάδα, η Σύνοδος Κορυφής της Ευρωζώνης χαιρετίζει τις δεσμεύσεις των ελληνικών αρχών να νομοθετήσουν χωρίς καθυστέρηση μια πρώτη δέσμη μέτρων. Αυτά τα μέτρα, που λαμβάνονται στην πλήρη εκ των προτέρων συμφωνία με τα θεσμικά όργανα, θα περιλαμβάνει:
Μέχρι τις 15 Ιουλίου

• Τον εξορθολογισμό του συστήματος ΦΠΑ και τη διεύρυνση της φορολογικής βάσης για την αύξηση των εσόδων,
• Άμεσα μέτρα για τη βελτίωση της μακροπρόθεσμης βιωσιμότητας του συνταξιοδοτικού συστήματος, ως μέρος ενός συνολικού προγράμματος μεταρρύθμισης του ασφαλιστικού συστήματος
• Τη διασφάλιση της πλήρους νομικής ανεξαρτησίας της ΕΛΣΤΑΤ
• Την πλήρη εφαρμογή των σχετικών διατάξεων της Συνθήκης για τη Σταθερότητα, τον Συντονισμό και τη Διακυβέρνηση στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση, ιδίως όσον αφορά το Δημοσιονομικό Συμβούλιο που θα πρέπει να λειτουργεί πριν από την οριστικοποίηση του μνημονίου συμφωνίας και την εισαγωγή οιονεί αυτόματων περικοπών δαπανών σε περίπτωση απόκλισης από τον φιλόδοξο στόχο πρωτογενούς πλεονάσματος αφού πρώτα ζητήσει τη συμβουλή του Δημοσιονομικού Συμβουλίου και πάντα υπό την προϋπόθεση ότι κάθε ενέργεια υπόκειται στην προηγούμενη έγκριση των κοινοτικών οργάνων

Μέχρι τις 22 Ιουλίου

• Την υιοθέτηση του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας η οποία είναι μια πολύ σημαντική αναθεώρηση των διαδικασιών και των κανόνων για το σύστημα αστικής δικαιοσύνης και μπορεί να επιταχύνει σημαντικά τη δικαστική διαδικασία και να μειωθεί το κόστος
• Τη υιοθέτηση της BRRD (Οδηγία για την Ανάκτηση και Επίλυση των προβλημάτων των Τραπεζών) με την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. 

Άμεσα, και μόνο ως συνέπεια της νομικής υλοποίησης των πρώτων τεσσάρων προαναφερθέντων μέτρων καθώς και της έγκρισης όλων των δεσμεύσεων που περιλαμβάνονται σε αυτό το έγγραφο από το Ελληνικό Κοινοβούλιο, την επαλήθευση από τα θεσμικά όργανα και το Eurogroup, μπορεί να εκδοθεί απόφαση ώστε να δοθεί εντολή στα αρμόδια όργανα να διαπραγματευτούν ένα μνημόνιο συμφωνίας (ΜΣ). Αυτή η απόφαση θα ληφθεί όταν οι εθνικές διαδικασίες έχουν ολοκληρωθεί και, εφόσον συντρέχουν οι προϋποθέσεις του άρθρου 13 της Συνθήκης ΕΜΣ οι προϋποθέσεις, βάσει της αξιολόγησης που αναφέρεται στο άρθρο 13.1.

Προκειμένου να δημιουργηθεί μια βάση για την επιτυχή ολοκλήρωση του Μνημονίου, η ελληνική προσφορά των μέτρων μεταρρύθμισης πρέπει να ενισχυθεί σοβαρά και να λάβει υπόψη της την σημαντική οικονομική επιδείνωση και την δημοσιονομική κατάσταση της χώρας κατά τη διάρκεια του περασμένου έτους. Η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να δεσμευτεί επισήμως για την ενίσχυση των προτάσεών της σε μια σειρά από τομείς που προσδιορίζονται από τους Θεσμούς, με ικανοποιητικό σαφές χρονοδιάγραμμα για τη νομοθεσία και την εφαρμογή, συμπεριλαμβανομένων των διαρθρωτικών σημείων αναφοράς, τα ορόσημα και τα ποσοτικά κριτήρια και το πρόγραμμα  να έχει σαφήνεια σχετικά με την κατεύθυνση των πολιτικών μεσοπρόθεσμα. Θα πρέπει κυρίως, σε συμφωνία με τους Θεσμούς να:

• να εφαρμοστούν φιλόδοξες μεταρρυθμίσεις του ασφαλιστικού συστήματος και να καθοριστούν οι πολιτικές για να αντισταθμιστεί πλήρως η δημοσιονομική επίπτωση από την απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου σχετικά με τη μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος το 2012 και να εφαρμοστεί η ρήτρα μηδενικού ελλείμματος ή αμοιβαία αποδεκτή εναλλακτική λύση από Οκτώβριο του 2015
• να υιοθετηθούν φιλόδοξες μεταρρυθμίσεις στην αγορά προϊόντων με ένα σαφές χρονοδιάγραμμα για την εφαρμογή όλων των συστάσεων της εργαλειοθήκης του ΟΟΣΑ, συμπεριλαμβανομένων των ανοικτών καταστημάτων τις Κυριακές, τις περιόδους εκπτώσεων, την αλλαγή στην ιδιοκτησία των φαρμακείων, το γάλα και τα αρτοποιεία, εκτός από τα εκτός μέτρησης φάρμακα, η ρύθμιση των οποίων θα υλοποιηθεί σε επόμενο βήμα, καθώς και για το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων (π.χ. μεταφορές με πλοία). Μετά την εφαρμογή της εργαλειοθήκης του ΟΟΣΑ ο κλάδος της κατασκευής θα πρέπει να συμπεριληφθεί στα προαπαιτούμενα.
• Στην αγορά ενέργειας  να προχωρήσει με την ιδιωτικοποίηση του φορέα εκμετάλλευσης του δικτύου μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας (ΑΔΜΗΕ), εκτός αν μπορούν να βρεθούν μέτρα αντικατάστασης που έχουν ισοδύναμο αποτέλεσμα επί του ανταγωνισμού, όπως συμφωνήθηκε από τους Θεσμούς
• Στην αγορά εργασίας θα γίνουν αυστηρές αναθεωρήσεις και εκσυγχρονισμός των συλλογικών διαπραγματεύσεων, τη συλλογική δράση και, σύμφωνα με τη σχετική οδηγία της ΕΕ και τις βέλτιστες πρακτικές, τις ομαδικές απολύσεις, μαζί με το χρονοδιάγραμμα και την προσέγγιση που συμφωνήθηκε με τα όργανα. Με βάση αυτά τα σχόλια, οι πολιτικές για την αγορά εργασίας θα πρέπει να ευθυγραμμιστούν με τις διεθνείς και ευρωπαϊκές βέλτιστες πρακτικές, και δεν θα πρέπει να συνεπάγονται την επιστροφή στις ρυθμίσεις της παρελθούσης πολιτικής που δεν είναι συμβατές με τους στόχους της προώθησης της βιώσιμης και χωρίς αποκλεισμούς ανάπτυξης
• Να θεσπίσει τα απαραίτητα μέτρα για την ενίσχυση του χρηματοπιστωτικού τομέα, συμπεριλαμβανομένης της ανάληψης αποφασιστικής δράσης για τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια και μέτρα για την ενίσχυση της διακυβέρνησης του ΤΧΣ και των τραπεζών, ιδίως με την εξάλειψη κάθε δυνατότητας για πολιτική παρέμβαση, ιδίως σε διαδικασίες διορισμού.
• Επιπλέον αυτών οι Ελληνικές αρχές θα αναλάβουν να:
• να αναπτύξουν ένα σημαντικά αναβαθμισμένο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων με τη βελτίωση της διακυβέρνησης. Πολύτιμα ελληνικά περιουσιακά στοιχεία θα μεταβιβαστούν σε ένα ανεξάρτητο ταμείο που θα έχει έσοδα από τη διαχείριση των περιουσιακών στοιχείων μέσω των ιδιωτικοποιήσεων και άλλων μέσων. Η οικονομική αποτίμηση του ενεργητικού θα είναι μια πηγή για την προγραμματισμένη αποπληρωμή του νέου δανείου του ΕΜΣ και θα δημιουργηθεί κατά τη διάρκεια που θα ισχύει το νέο δάνειο με στόχο τα 50 δισεκατομμύρια ευρώ  εκ των οποίων 25 δις θα χρησιμοποιηθούν για την αποπληρωμή της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών και άλλων περιουσιακών στοιχείων και το 50% για κάθε εναπομείναντα ευρώ (δηλαδή το 50% των 25 δις ευρώ) θα χρησιμοποιηθούν για τη μείωση του χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ και το υπόλοιπο 50% θα χρησιμοποιηθεί για επενδύσεις. Το ταμείο αυτό θα πρέπει να είναι εγκατεστημένο στην Ελλάδα και να το διαχειρίζονται οι ελληνικές αρχές υπό την εποπτεία των αρμόδιων ευρωπαϊκών οργάνων. Σε συμφωνία με τους Θεσμούς και με βάση τις βέλτιστες διεθνείς πρακτικές, θα πρέπει να θεσπιστεί ένα νομοθετικό πλαίσιο για τη διασφάλιση διαφανών διαδικασιών και την κατάλληλη τιμολόγηση πώληση περιουσιακών στοιχείων, σύμφωνα με τις αρχές και τα πρότυπα του ΟΟΣΑ σχετικά με τη διαχείριση των κρατικών επιχειρήσεων (ΚΕ)
• σύμφωνα με τις ελληνικές φιλοδοξίες της κυβέρνησης, θα εκσυγχρονιστεί και θα ενισχυθεί σημαντικά η ελληνική διοίκηση και θα θέσει σε εφαρμογή ένα πρόγραμμα, υπό την αιγίδα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, για τη δημιουργία ικανοτήτων και από-πολιτικοποίηση της ελληνικής διοίκησης. Μια πρώτη πρόταση θα πρέπει να παρουσιαστεί στις 20 Ιουλίου μετά από συζητήσεις με τους Θεσμούς. Η ελληνική κυβέρνηση δεσμεύεται να μειώσει περαιτέρω το κόστος της ελληνικής διοίκησης, σύμφωνα με ένα χρονοδιάγραμμα που συμφωνήθηκε με τα όργανα
• να εξομαλύνει πλήρως τις μεθόδους εργασίας με τους Θεσμούς, συμπεριλαμβανομένων των αναγκαίων εργασιών που θα γίνονται στην Αθήνα, για να βελτιωθεί η εφαρμογή και παρακολούθηση του προγράμματος. Η κυβέρνηση πρέπει να συμβουλεύεται και να συμφωνήσει με τους Θεσμούς σε όλα τα νομοσχέδια σε σχετικούς τομείς με επαρκή χρόνο πριν από την υποβολή σε δημόσια διαβούλευση ή στο Κοινοβούλιο. Η Σύνοδος Κορυφής της Ευρωζώνης τονίζει και πάλι ότι η εφαρμογή είναι το κλειδί, και στο πλαίσιο αυτό χαιρετίζει την πρόθεση των ελληνικών αρχών να ζητήσουν από 20 Ιουλίου στήριξη από τους Θεσμούς και τα κράτη μέλη για την παροχή τεχνικής βοήθειας, και να ζητήσει από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να συντονίσει αυτήν τη στήριξη από την Ευρώπη
• Με την εξαίρεση του νομοσχεδίου της ανθρωπιστικής κρίσης, η ελληνική κυβέρνηση θα επανεξετάσει με σκοπό την τροποποίηση νομοθεσιών που εισήχθησαν σε αντίθεση με τη συμφωνία της 20 Φεβρουαρίου και αποτέλεσαν οπισθοδρόμηση σε σύγκριση με τις προηγούμενες δεσμεύσεις του προγράμματος ή να προσδιορίζουν σαφώς αντισταθμιστικά ισοδύναμα για τα κεκτημένα δικαιώματα τα οποία στη συνέχεια δημιούργησε.

Στα παραπάνω αναφέρονται οι υποχρεώσεις που είναι οι ελάχιστες απαιτήσεις για την έναρξη των διαπραγματεύσεων με τις ελληνικές αρχές. Ωστόσο, η Σύνοδος Κορυφής της Ευρωζώνης κατέστησε σαφές ότι η έναρξη των διαπραγματεύσεων δεν αποκλείει οποιαδήποτε τελική πιθανή συμφωνία για ένα νέο πρόγραμμα του ESM, το οποίο θα πρέπει να βασίζεται σε μια απόφαση για το συνολικό πακέτο (συμπεριλαμβανομένης της χρηματοδότησης των αναγκών, της βιωσιμότητας του χρέους και την πιθανή χρηματοδότηση-γέφυρα).

Η Σύνοδος Κορυφής της Ευρωζώνης σημειώνει τις πιθανές χρηματοδοτικές ανάγκες του προγράμματος μεταξύ 82 και  86 δις ευρώ όπως εκτιμάται από τους Θεσμούς. Καλεί τα θεσμικά όργανα να διερευνήσουν τις δυνατότητες για τη μείωση του κονδυλίου χρηματοδότησης, μέσω μιας εναλλακτικής δημοσιονομικής πορείας ή υψηλότερες προσόδους από τις ιδιωτικοποιήσεις. Αποκατάσταση της πρόσβασης στην αγορά, η οποία αποτελεί στόχο κάθε προγράμματος χρηματοδοτικής βοήθειας αφού μειώνει την ανάγκη άντλησης από το συνολικό κονδύλιο χρηματοδότησης. Η Σύνοδος Κορυφής της Ευρωζώνης σημειώνει τις άμεσες ανάγκες χρηματοδότησης της Ελλάδας, που υπογραμμίζουν την ανάγκη για την πολύ ταχεία πρόοδο κατά την λήψη απόφασης για ένα νέο Μνημόνιο Συνεργασίας: αυτές εκτιμάται ότι θα ανέλθουν στο ποσό των 7 δισ έως τις 20 Ιουλίου και επιπλέον 5 δισ ευρώ από τα μέσα Αυγούστου.

Η Σύνοδος Κορυφής της Ευρωζώνης αναγνωρίζει τη σημασία της διασφάλισης ότι η ελληνική κυρίαρχη μπορεί να καθαρίσει τις καθυστερούμενες οφειλές της προς το ΔΝΤ και την Τράπεζα της Ελλάδας και να τιμήσει τις υποχρεώσεις του χρέους της κατά τις προσεχείς εβδομάδες για να δημιουργηθούν οι συνθήκες που επιτρέπουν την ομαλή ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων. Οι κίνδυνοι της μη σύναψης γρήγορης συμφωνίας στις διαπραγματεύσεις παραμένουν. Η Σύνοδος Κορυφής της Ευρωζώνης καλεί την Ευρωομάδα να συζητήσουν τα θέματα αυτά ως επείγοντα θέματα.

Λαμβάνοντας υπόψη τις έντονες προκλήσεις του ελληνικού χρηματοπιστωτικού τομέα, το συνολικό κονδύλιο ενός πιθανού νέου προγράμματος ΕΜΣ θα πρέπει να περιλαμβάνει την καθιέρωση ενός ρυθμιστικού πακέτου 10 εως 25 δις για τον τραπεζικό τομέα, προκειμένου να αντιμετωπιστούν πιθανές ανάγκες ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών και το κόστος ανάλυσης, της οποίας τα 10 δις θα διατεθούν άμεσα σε χωριστό λογαριασμό στο ESM.

Η Σύνοδος Κορυφής της Ευρωζώνης έχει επίγνωση ότι μια γρήγορη απόφαση για ένα νέο πρόγραμμα αποτελεί προϋπόθεση για να επιτρέψει στις τράπεζες να ξανανοίξουν, αποφεύγοντας έτσι την αύξηση του συνολικού κονδυλίου χρηματοδότησης. Η ΕΚΤ / SSM θα προβούν σε λεπτομερή αξιολόγηση μετά το καλοκαίρι. Το συνολικό ρυθμιστικό πακέτο θα καλύψει πιθανές ελλείψεις κεφαλαίων μετά την ολοκληρωμένη αξιολόγηση μετά την εφαρμογή του νομικού πλαισίου.

Υπάρχουν σοβαρές ανησυχίες σχετικά με τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους. Αυτό οφείλεται στη χαλάρωση των πολιτικών κατά τη διάρκεια των τελευταίων δώδεκα μηνών, η οποία είχε ως αποτέλεσμα την πρόσφατη επιδείνωση του εγχώριου μακροοικονομικού και χρηματοπιστωτικού περιβάλλοντος. Η Σύνοδος Κορυφής της Ευρωζώνης υπενθυμίζει ότι τα κράτη μέλη της ζώνης του ευρώ έχουν, καθ 'όλη τη διάρκεια των τελευταίων ετών, εκδόσει σειρά μέτρων για τη βιωσιμότητα του χρέους στην Ελλάδα, οι οποίες έχουν εξομαλύνει την πορεία εξυπηρέτησης του χρέους στην Ελλάδα και με σημαντικά μειωμένο κόστος.

Στο πλαίσιο ενός ενδεχόμενου μελλοντικού προγράμματος ΕΜΣ, και σύμφωνα με το πνεύμα της δήλωσης του Eurogroup του Νοεμβρίου του 2012, η Ευρωομάδα είναι έτοιμη να εξετάσει το ενδεχόμενο, εάν είναι απαραίτητο, πιθανά πρόσθετα μέτρα (το δυνατόν περισσότερο χάρη και προθεσμίες πληρωμής) με στόχο στη διασφάλιση ότι οι ακαθάριστες δανειακές ανάγκες είναι ακόμα σε βιώσιμο επίπεδο. Αυτά τα μέτρα θα εξαρτηθούν από την πλήρη εφαρμογή των μέτρων που θα συμφωνηθούν σε ένα πιθανό νέο πρόγραμμα και θα πρέπει να εξεταστούν μετά την πρώτη θετική ολοκλήρωση της επανεξέτασης.

Η Σύνοδος Κορυφής της Ευρωζώνης τονίζει ότι δεν μπορεί να γίνει ονομαστικό κούρεμα του χρέους. Οι ελληνικές αρχές επαναλαμβάνουν την κατηγορηματική δέσμευσή τους να τιμήσουν τις οικονομικές τους υποχρεώσεις προς όλους τους πιστωτές τους πλήρως και εγκαίρως.

Υπό τον όρο ότι πληρούνται όλες οι απαραίτητες προϋποθέσεις που περιέχονται στο παρόν έγγραφο, η Ευρωομάδα και το Συμβούλιο των Διοικητών του ΕΜΣ δύναται, σύμφωνα με το άρθρο 13.2 της Συνθήκης του ΕΜΣ, να δώσει εντολή στα αρμόδια όργανα να διαπραγματευτούν ένα νέο πρόγραμμα ΕΜΣ, βάσει της αξιολόγησης που αναφέρεται στο άρθρο 13.1.

Για τη βοήθεια και τη στήριξη της ανάπτυξης και της δημιουργίας θέσεων εργασίας στην Ελλάδα (μέσα στα επόμενα 3-5 χρόνια), η Επιτροπή θα συνεργαστεί στενά με τις ελληνικές αρχές προκειμένου να διατεθούν έως και 35 δισ ευρώ (στο πλαίσιο των διαφόρων προγραμμάτων της ΕΕ) για τη χρηματοδότηση των επενδύσεων και της οικονομικής δραστηριότητας, συμπεριλαμβανομένων των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Ως εξαιρετικό μέτρο και δεδομένης της μοναδικής κατάστασης στην Ελλάδα, η Επιτροπή θα προτείνει να αυξηθεί το επίπεδο της προ-χρηματοδότησης από 1 δισ ευρώ για να δοθεί άμεση ώθηση στις επενδύσεις που πρέπει να αντιμετωπιστούν από τους συν-νομοθέτες της ΕΕ. Το Επενδυτικό Πρόγραμμα για την Ευρώπη θα προσφέρει επίσης δυνατότητες χρηματοδότησης για την Ελλάδα.

Η έντιμη συμφωνία καταλήγει σε εξευτελισμό

Του Δημήτρη Κυπριώτη           

Η σύνοδος κορυφής φαίνεται ότι δεν είναι έτοιμη ακόμη να εκδώσει κοινό ανακοινωθέν, ενώ η πλειοψηφία των χωρών με  τους  επικεφαλής τους, ζητούν τον πλήρη πλέον εξευτελισμό της χώρας μας για να προχωρήσουν στην  υπογραφή της πιο βαριάς και επονείδιστης συμφωνίας που έχει υπογραφεί από Ελληνική κυβέρνηση.

Ο Έλληνας πρωθυπουργός, σύμφωνα με τις διαρρέουσες πληροφορίες, είναι «στριμωγμένος στα σχοινιά» μη μπορώντας να  προβάλει καμία αντίσταση. Και όλα αυτά γιατί δεν ήταν ποτέ στα σχέδιά του τίποτα άλλο εκτός από συνθηκολόγηση.

Ο κ. Τσίπρας, είχε μοναδική ευκαιρία να σπάσει τα δεσμά της φυλακής της ΟΝΕ, ύστερα μάλιστα από το θριαμβευτικό ΟΧΙ των Ελλήνων πολιτών, αλλά αυτός έσπευσε από την πρώτη στιγμή να δώσει τη δική του ψευδή ερμηνεία στο αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, αυτό τάχα  της μη ρήξης, προκαλώντας στη συνέχεια  κοινοβουλευτικό πραξικόπημα.

Τώρα, ας γευθεί μαζί  με τους εγχώριους νενέκους συμμάχους που επέλεξε, τους καρπούς της μη έντιμης  συμφωνίας που ετοιμάζεται σε βάρος του Ελληνικού λαού και της χώρας και ας πορευθεί στη συνέχεια, το δρόμο που ο ίδιος έστρωσε με "αγκάθια" .

Όμως για ένα πράγμα να είναι σίγουρος αυτός και οι συνοδοιπόροι του, ότι ο ελληνικός λαός  δεν πρόκειται ούτε να τους συγχωρήσει ούτε να τους ξεχάσει.

Και για να πάρουμε μια ιδέα στο που κινούνται τα μέτρα-ποινές που επιβάλουν στη χώρα μας, ας δούμε τις διαρροές που δεν διαψεύδονται.

Σύμφωνα λοιπόν με διαρροή στο Politico, η λίστα με τα προαπαιτούμενα που ζητούν οι δανειστές-σαδιστές της Ελλάδας, περιλαμβάνει:

1.  Αναστροφή νόμων που ψήφισε μονομερώς η Ελληνική κυβέρνηση (100 δόσεις, ΕΡΤ, επιδόματα για την ανθρωπιστική κρίση).

2. Δημιουργία ταμείου διαχείρισης των ιδιωτικοποιήσεων με έδρα το Λουξεμβούργο.

3.Παρουσία του ΔΝΤ στη νέα συμφωνία

 και επιπλέον  τα παρακάτω μέτρα.

1. Εξορθολογισμό του ΦΠΑ
2. Διεύρυνση της φορολογικής βάσης
3. Βιωσιμότητα του συνταξιοδοτικού συστήματος
4. Νέος κώδικας πολιτικής δικονομίας
5. Θωράκιση της ανεξαρτησίας της ΕΛΣΤΑΤ
6 Πλήρης εφαρμογή της αυτοματοποιημένης περικοπής δαπανών
7. Τράπεζα ανάκαμψης και οδηγία ψηφίσματος
8. Ιδιωτικοποίηση του δικτύου μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας- ΑΔΜΗΕ
9. Αποφάσεις για τα "κόκκινα" δάνεια
10. Θωράκιση της ανεξαρτησίας του ΤΑΙΠΕΔ
11. "Αποκομματικοποίηση" της κρατικής διοίκησης
12. Επιστροφή των Θεσμών στην Αθήνα

Και έπεται η συνέχεια....

ΝΟΥΡΙΕΛ ΡΟΥΜΠΙΝΙ "Το πάρτι τελείωσε στην ευρωζώνη - Στον "κουβά" της ύφεσης και οι Γερμανοί"!

Την πρόβλεψη ότι το δημοσιονομικό σύμφωνο θα οδηγήσει σε βαθύτερη ύφεση το σύνολο των χωρών που απαρτίζουν το ευρώ το 2013, εξέφρασε ο νομπελίστας οικονομολόγος Νουριέλ Ρουμπινί.
 

Και πρόσθεσε: «Γερμανία, Ολλανδία, Βέλγιο, Φινλανδία, Αυστρία θα κληθούν να μειώσουν τα δημοσιονομικά τους ελλείμματα που σημαίνει σκληρά μέτρα λιτότητας και χαμηλούς ρυθμούς ανάπτυξης στην καλύτερη περίπτωση ή εμβάθυνση της ύφεσης όπου ήδη υπάρχει. Οι καλές εποχές τελείωσαν οριστικά για την ευρωζώνη».
 

Δηλαδή σύμφωνα με .. τον ιδρυτή της Roubini Global Economics, η ύφεση με την οποία θα έρθει αντιμέτωπη η ευρωζώνη το επόμενο έτος θα συμπαρασύρει και τις ισχυρές χώρες, όπως Γερμανία, Ολλανδία, Αυστρία, Φινλανδία, με αποτέλεσμα να υποχρεωθούν οι κυβερνήσεις να μειώσουν τα ελλείμματα. 
 

Αυτό σημαίνει ότι θα έχουν και χαμηλότερου επιπέδου ικανότητα βοήθειας προς το νότο και αυτό σημαίνει δύσκολες καταστάσεις για την ευρώζώνη.
 

Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, μιλώντας σε συνέδριο στο Βερολίνο, «τον επόμενο χρόνο αναμένεται να επιβληθούν αυστηρά μέτρα λιτότητας ακόμη και στον ισχυρό πυρήνα του ευρώ, λόγω του δημοσιονομικού συμφώνου», που θα τεθεί σε ισχύ από την 1η Ιανουαρίου του 2013.
 

Ο διάσημος οικονομολόγος προβλέπει δε, ότι «η ύφεση στην ευρωζώνη δεν θα τελειώσει με το τέλος του 2012, αλλά θα συνεχιστεί και το επόμενο έτος, τουλάχιστον», ενώ προειδοποίησε πως η «αδυναμία» της ΕΚΤ να αποδυναμώσει το ευρώ, θα καταστήσει ακόμη και την Γερμανία μια λιγότερο ανταγωνιστική οικονομία. Ο Ν.Ρουμπινί επιμένει ότι η Ελλάδα πολύ δύσκολα θα μείνει στο ευρώ και ότι θα κινδυνέψει ολόκληρη η ύπαρξη της ευρωζώνης μέσα στην ερχόμενη πενταετία.

Οι εκβιασμοί των ευρωκρατών γίνονται όλο και πιο αδίστακτοι

Γράφει ο Δημήτρης Καζάκης

 

Οι ευρωκράτες παίζουν το τελευταίο τους χαρτί. Σύμφωνα με αποκλειστικό ρεπορτάζ των γερμανικών Financial Times, η ΕΕ είναι διατεθειμένη να διαπραγματευθεί με την Ελλάδα τη χαλάρωση του προγράμματος λιτότητας. Το ρεπορτάζ της FTD έχει τίτλο: «Η ΕΕ θέλει να χαλαρώσει τα δεσμά της Αθήνας» και υπότιτλο «Η Ευρώπη θέλει να κρατήσει την Ελλάδα στην ευρωζώνη. Γι’ αυτό η χώρα μπορεί να ετοιμάζεται μετά τις εκλογές για παραχωρήσεις – κι αυτό μολονότι οι Έλληνες έχουν προφανώς παραβιάσει και πάλι τις δεσμεύσεις τους για το πρόγραμμα λιτότητας».

 

 Όπως σημειώνεται, η ευρωζώνη προτίθεται να διαπραγματευθεί με την Ελλάδα τη χαλάρωση του προγράμματος λιτότητας. Ανεξάρτητα από την έκβαση των εκλογών της Κυριακής, κάθε νέα κυβέρνηση θα απαιτήσει νέες διαπραγματεύσεις, ανέφεραν ευρωπαϊκοί κύκλοι. Αν κανείς θέλει να κρατήσει την Ελλάδα εντός της ευρωζώνης, δεν θα μπορέσει να αρνηθεί κάτι τέτοιο. Ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ρομπάι διαβεβαίωσε την Τρίτη: «Θα κάνουμε ό,τι μας είναι δυνατόν για να κρατήσουμε την Ελλάδα στην Ευρωζώνη, ενώ θα τηρεί τις δεσμεύσεις της».
 

Κατ’ αυτόν τον τρόπο οι Βρυξέλλες προσπαθούν να επιδράσουν στο αποτέλεσμα των εκλογών. Την ερχόμενη Κυριακή γίνονται εκλογές στην Ελλάδα, οι αξιωματούχοι της ΕΕ υποστηρίζουν τα κόμματα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, που κυβέρνησαν μέχρι τώρα. Με την δήθεν προθυμία των Βρυξελλών για διαπραγματεύσεις ελπίζουν ότι θα μπορούσαν να σπρώξουν μεγαλύτερο μέρος του εκλογικού σώματος προς το πολιτικό προσωπικό των δοσιλόγων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ.
 

Η περίπτωση νίκης του ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να ανησυχεί σοβαρά την ΕΕ. Εκτιμούν ότι θα δώσει την δυνατότητα να σηκώσει κεφάλι ο ελληνικός λαός, ακόμη κι αν η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ενδώσει στις πιέσεις που ασκούνται αυτή τη στιγμή. Γι’ αυτό και επιχειρεί να επιδεινώσει την κρίση ρευστότητας που υπάρχει στην ελληνική οικονομία και στα δημόσια ταμεία.

• Οι τράπεζες βιώνουν ένα πρωτοφανές κύμα ανάληψης καταθέσεων που έχει φτάσει στα 500 εκατ. ευρώ την ημέρα, σύμφωνα με δημοσίευμα του Bloomberg (13/6) που επικαλείται πηγές των εγχώριων τραπεζών.
• Η ελληνική οικονομία ως σύνολο συγκλονίζεται από μια γιγαντιαία εκροή κεφαλαίων, που ουσιαστικά έχει ξεκινήσει από τον Μάρτιο αυτού του έτους και κλιμακώνεται. Βρίσκεται σε διαδικασία «αποεπένδυσης» με όλες τις μεγάλες και πολύ μεγάλες επιχειρήσεις να τα μαζεύουν και να φεύγουν.
• Τα εγκατεστημένα επιτελεία της τρόικας φροντίζουν να αδειάσει το δημόσιο ταμείο και τα πενιχρά δημόσια έσοδα να δεσμευτούν υπέρ των δανειστών διαμέσου του ειδικού λογαριασμού στην Τράπεζα της Ελλάδας.
• Η ΔΕΗ και ολόκληρη η ηλεκτροπαραγωγή βρίσκεται στο χείλος της ολοκληρωτικής κατάρρευσης. Οι εισαγωγές ηλεκτρικής ενέργειας και φυσικού αερίου για την ηλεκτροπαραγωγή σκοντάφτουν στην έλλειψη ρευστού.

Την ίδια ώρα έχουμε την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να μας διαβεβαιώνει ότι είναι έτοιμη για την αντιμετώπιση της έκτακτης κατάστασης, χωρίς όμως να μας λέει τι πρόκειται να κάνει. Όταν το δημόσιο ταμείο είναι άδειο και στο αδειάζει συστηματικά η τρόικα, όπως επίσης κι όταν η οικονομία δεν έχει χρήμα για να κινηθεί, τότε οφείλεις να πεις τι θα κάνεις από την επομένη το πρωί που θα γίνεις κυβέρνηση. Μέχρι τώρα δεν έχουμε ακούσει από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ κανένα μέτρο άμεσης απόδοσης. Μόνο ότι θα διαπραγματευθεί με τους δανειστές και την ΕΕ. Και μέχρι να καταλήξει, τι;

 

Θα πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν βρισκόμαστε σε ομαλές συνθήκες. Ούτε είναι στο χέρι της ΕΕ να επιβάλει μια άλλη πολιτική από αυτήν των μνημονίων. Η ευρωζώνη δεν είναι βιώσιμη. Κι επομένως η διατήρησή της δεν αφήνει περιθώρια ελιγμών από μεριάς ευρωκρατών. Προκειμένου να στηριχθούν οι τράπεζες και το κοινό νόμισμα πρέπει να ρευστοποιηθούν κράτη, λαοί, οικονομίες. 

 

Είναι τόσο απλό. Δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά όσο διατηρείται ένα οικοδόμημα που αποδείχτηκε σαθρό και ανήμπορο μπροστά στην κρίση.

 

Οι δανειστές και οι ευρωκράτες θέλουν στην κυβέρνηση του ίδιους για να τελειώσουν μια κι έξω και το ταχύτερο δυνατό με την Ελλάδα. Να την ξεφορτωθούν και να πάψει να αποτελεί παράγοντα «διάχυσης της κρίσης», όπως λέει ο Μπαρόζο. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ κρατά επτασφράγιστο μυστικό το τι θα κάνει για να αντιμετωπίσει την έκτακτη κατάσταση. Ωστόσο, η λογική με την οποία προσεγγίζει το πρόβλημα μας δημιουργεί τρομακτικές ανησυχίες. Δείτε τι είπε πρόσφατα σε συνέντευξή του στο in.gr ο επικεφαλής του οικονομικού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ, Γιάννης Δραγασάκης: «Τι θα γίνει σε περίπτωση που η τρόικα απορρίπτοντας την πρόταση αποφασίσει να κλείσει τη στρόφιγγα της χρηματοδότησης;» Ρωτά ο δημοσιογράφος και απαντά ο Γ. Δραγασάκης: «Οι εκβιασμοί, οι απειλές και οι ανεξέλεγκτες ρήξεις, δεν ωφελούν κανέναν. Σε ό,τι μας αφορά δεν είναι στις προθέσεις μας να προβούμε σε μονομερείς ενέργειες, εκτός και αν προκληθούμε γι’ αυτό. 

 

Επομένως ούτε η Ε.Ε. έχει λόγους να προχωρήσει σε μονομερή διακοπή της χρηματοδότησης. Εκτός της μεγάλης αναταραχής που θα προκαλούσε στην Ευρώπη κάτι τέτοιο, θα μας έδινε το δικαίωμα να αμφισβητήσουμε το χρέος συνολικά.

 

Γενικότερα, στην κατεύθυνση αυτή, θα μεγιστοποιηθούν οι ζημιές και οι κίνδυνοι και για εμάς και για τους Ευρωπαίους. Το θέμα είναι στη θέση του Μνημονίου να μπει ένα πρόγραμμα ανόρθωσης της κοινωνίας και ανασυγκρότησης της οικονομίας, και, στη βάση αυτή να ανακτήσουμε τη θέση μας στις ευρωπαϊκές εξελίξεις, με όρους ισοτιμίας και αξιοπρέπειας.»

 

Το άκρως επικίνδυνο στην λογική Δραγασάκη δεν βρίσκεται στην απροθυμία του για μονομερείς ενέργειες. Αυτό μπορεί να το κατανοήσει κάποιος, αν θεωρήσει ότι η κυβέρνηση που θέλει να φτιάξει ο κ. Δραγασάκης δεν θέλει να χρεωθεί την πρώτη κίνηση ρήξης. Γι’ αυτό και αφήνει και την πισινή του «εκτός και αν προκληθούμε γι’ αυτό». Το πρόβλημα έχει να κάνει με τα εξής: Πρώτο, οι εκβιασμοί, οι απειλές και οι ανεξέλεγκτες ρήξεις δεν είναι πολιτικό προϊόν κακίας των Ευρωπαίων, αλλά αναγκαστική στάση που καθορίζεται από την υπεράσπιση των συμφερόντων τους. Κι επομένως δεν είναι στο χέρι τους να αλλάξουν στάση. Δεύτερο, απ’ ότι φαίνεται ο κ. Δραγασάκης ποντάρει στο ότι η ΕΕ δεν έχει λόγους να προχωρήσει σε μονομερή διακοπή της χρηματοδότησης. Κάπως έτσι φαντάζεται ότι μπορεί να ξεπεράσει τον σκόπελο των πρώτων μηνών. Μόνο που η ΕΕ και η τρόικα έχουν κάθε δικαίωμα να διακόψουν την χρηματοδότηση όσο δεν εφαρμόζεται το μνημόνιο και όσο κρατά η νέα διαπραγμάτευση στην οποία επενδύει τόσα πολλά ο κ. Δραγασάκης.

 

Να για παράδειγμα τι λέει η FTD, η οποία σημειώνει ότι στους κύκλους της Τρόικας θεωρούν δεδομένο ότι η χώρα έχει ήδη παραβιάσει και πάλι τις υποχρεώσεις της που απορρέουν από το πρόγραμμα λιτότητας. Από τότε που εγκρίθηκε το δεύτερο πακέτο διάσωσης, η εφαρμογή δεν προχώρησε σχεδόν καθόλου, ανέφεραν η Κομισιόν, η ΕΚΤ και το ΔΝΤ. «Το πρόγραμμα έχει εκτροχιαστεί» δήλωσε κάποιος υπεύθυνος. Ο Γερμανός υπ. Οικονομικών Β. Σόιμπλε δήλωσε σε συνεδρίαση της Κ.Ο. των CDU/CSU ότι στην επόμενη επίσκεψή της στην Ελλάδα, η Τρόικα θα διαπιστώσει ότι το πρόγραμμα δεν έχει υλοποιηθεί.

 

Επισήμως, οι Βρυξέλλες και το Βερολίνο απαιτούν από την Ελλάδα να τηρήσει τις συμφωνίες με την Τρόικα. «Περιμένουμε να τηρήσουν οι Έλληνες όλες τις δεσμεύσεις που έχουν αναλάβει» δήλωσε εκπρόσωπος της Κομισιόν. Η καγκελάριος Α. Μέρκελ δήλωσε στο Οικονομικό Συμβούλιο της CDU ότι το θέμα δεν είναι μόνον οι Έλληνες, αλλά και το «αν μελλοντικά θα τηρούνται οι δεσμεύσεις στην Ευρώπη».
 

Τι θα γίνει αν οι ευρωκράτες επιμείνουν, γιατί πολύ απλά δεν μπορούν να κάνουν πίσω; Όχι για λόγους image, όπως φαντάζεται ο κ. Δραγασάκης, αλλά προκειμένου να προασπίσουν τα συμφέροντα των δυνάμεων που κυριαρχούν στην ΕΕ. 

 

Τι εναλλακτική προτείνει ο κ. Δραγασάκης; Να αμφισβητήσουμε ολόκληρο το χρέος; Ίσως. Αυτό όμως που προσφέρει ως την μόνη εναλλακτική ο κ. Δραγασάκης είναι το ολοκαύτωμα: «Γενικότερα, στην κατεύθυνση αυτή, θα μεγιστοποιηθούν οι ζημιές και οι κίνδυνοι και για εμάς και για τους Ευρωπαίους.» Αυτή είναι η μόνη εναλλακτική; Να χαθούμε μετά τον αλλοφύλων; Ή δέχονται οι Ευρωπαίοι αυτά που ζητά ο ΣΥΡΙΖΑ, ή αφήνει την χώρα και καταρρέει μαζί με την ευρωζώνη προκειμένου να τρομάξουν οι εταίροι; Ωραία λογική! 

 

Με άλλα λόγια, σχέδιο που να επιτρέπει στην χώρα να την κάνει από το ευρώ με ασφάλεια και προς όφελος του λαού, αν αυτό επιβληθεί από τις καταστάσεις, ο κ. Δραγασάκης δεν διαθέτει, ούτε είναι σε θέση να διαμορφώσει γιατί πολύ απλά δεν είναι στην λογική του. 

 

Να που οδηγεί η λογική που αρνείται να δει ότι μπορεί να υπάρξει ζωή και χωρίς το ευρώ, έξω από την ΕΕ και με τον λαό κυρίαρχο στην χώρα του. 

 

Κι αυτό μπορεί να μας οδηγήσει σε πολύ μεγάλες περιπέτειες, αν ο λαός δεν είναι έτοιμος από τις 18 Ιουνίου να πιέσει οργανωμένα και να επιβάλει τα δικά του κοινωνικά και εθνικά συμφέροντα. 

 

Μόνο αυτή τη δυνατότητα προσφέρει μια ενδεχόμενη αντιμνημονιακή κυβέρνηση με επικεφαλής τον ΣΥΡΙΖΑ, καμμιά άλλη.

Προοπτικές και κίνδυνοι για μια αριστερή κυβέρνηση

ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΛΑΠΑΒΙΤΣΑ

Η εκλογική άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ είναι η πιο αισιόδοξη πολιτική εξέλιξη από την αρχή της γιγαντιαίας κρίσης της Ευρωζώνης. Το δίλημμα των εκλογών της 17ης Ιουνίου είναι ξεκάθαρο. Αν σχηματιστεί αριστερή κυβέρνηση που θα εφαρμόσει το ριζοσπαστικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, υπάρχει η δυνατότητα αφενός να βγει η Ελλάδα από την κρίση και αφετέρου να δρομολογηθεί νέα πορεία για την υπόλοιπη Ευρώπη. Αν σχηματίσει κυβέρνηση ο μετριότατος κ. Σαμαράς, η χώρα θα συνεχίσει ακάθεκτη προς την κατάρρευση, που όλα δείχνουν πως δεν θα αργήσει.

Τις τελευταίες μέρες έγινε ξεκάθαρο ακόμη και για τους πιο δύσπιστους ότι η κρίση είναι πανευρωπαϊκή και όχι απλώς ελληνική. Δεν ευθύνεται ο ελληνικός δημόσιος τομέας ούτε η ελληνική διαφθορά και οι πελατειακές σχέσεις για την τεράστια αναταραχή. Το πρόβλημα έχει να κάνει, πρώτον, με την παγκόσμια κρίση που ξεκίνησε το 2007 στις ΗΠΑ και, δεύτερον, με τους μηχανισμούς του ευρώ που διαμεσολάβησαν και επέτειναν την κρίση στην Ευρώπη. Μετά από δύο χρόνια συνεχούς άρνησης και θεωρητικών ακροβασιών -από τα δεξιά, αλλά δυστυχώς και από τα αριστερά- η σκληρή πραγματικότητα σταδιακά γίνεται αποδεκτή από όλους. Ο λόγος είναι απλός. Τη στιγμή αυτή η Ισπανία χρειάζεται ίσως 250-300 δισ. ευρώ τα οποία δεν θα μπορέσει να βρει στις ανοιχτές αγορές και άρα μάλλον θα μπει στο πρόγραμμα “διάσωσης”.

Θα ακολουθήσει βίαιη γενίκευση της κρίσης του ευρώ που θα φέρει νέα δεδομένα στην Ευρώπη. Δύο παράγοντες έχουν καταλυτική σημασία. Ο πρώτος είναι τα συμφέροντα του χρηματοπιστωτικού τομέα και κυρίως των τραπεζών. Στην ουσία το τραπεζικό σύστημα της Ισπανίας είναι χρεωκοπημένο, αλλά και της Γερμανίας είναι κάθε άλλο παρά υγιές.

Οι δυνατότητες για τους κυβερνώντες δεν είναι πολύ μεγάλες. Η παροχή ρευστότητας από την ΕΚΤ, την οποία πολλοί θεωρούν ως ένα είδος μαγικού ραβδιού, δεν μπορεί βέβαια να λύσει το πρόβλημα της φερεγγυότητας των ευρωπαϊκών τραπεζών. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να επιτρέψει την τεχνητή αναπνοή, όπως ήδη γίνεται με τις ελληνικές τράπεζες. Οι τράπεζες χρειάζονται νέα κεφάλαια για να διορθώσουν τους ισολογισμούς τους και αυτά μπορούν να προέλθουν μόνο από το κράτος, δηλαδή από τη φορολογία.

Εδώ όμως εμφανίζεται αμέσως ο δεύτερος παράγοντας, δηλαδή η έλλειψη πανευρωπαϊκού κράτους. Ποια χώρα θα δεχτεί να χρηματοδοτήσει με τα λεφτά των φορολογουμένων της τις τράπεζες μιας άλλης, χωρίς σκληρό αντάλλαγμα; Και ποια χώρα θα δεχτεί αδιαμαρτύρητα την άφιξη κάποιου ξένου γραφειοκράτη, ο οποίος θα κομίζει εντολές για το κλείσιμο τραπεζών;

Όποιος νομίζει ότι μπορεί να φτιαχτεί ένας τέτοιος μηχανισμός στα γρήγορα, ώστε να δημιουργηθούν γεγονότα επί του εδάφους τα οποία θα ωθήσουν την Ευρώπη προς την ενοποίηση, απλώς δείχνει πόσο άσκεφτος ή πανικόβλητος είναι. Αυτός ο τυχοδιωκτισμός έστησε και το τερατούργημα της νομισματικής ένωσης που έχει φέρει την Ευρώπη στα πρόθυρα της καταστροφής. Διότι η βασική αιτία της έλλειψης ενιαίου ευρωπαϊκού κράτους είναι η έλλειψη ενιαίου ευρωπαϊκού έθνους.

Οι λαοί της Ευρώπης δεν θέλουν τη δημιουργία ενιαίου έθνους, ή ενιαίου “δήμου”, ενώ βεβαίως επιθυμούν τη συνεργασία ή και τη συναδέλφωση. Ούτε και μπορούν τα έθνη να δημιουργηθούν στα κρυφά ή στους δαιδαλώδεις διαδρόμους των Βρυξελλών. Αν το επόμενο διάστημα ληφθούν βεβιασμένες αποφάσεις που θα προδικάζουν την ταχεία εμφάνιση δημοσιονομικής ένωσης, η Ευρώπη θα μπει σε εξαιρετικά επικίνδυνη πορεία που κάλλιστα μπορεί να περιλαμβάνει πολιτική, διπλωματική, ακόμη και στρατιωτική ένταση. Ο λόγος είναι, φυσικά, ότι ο τελικός λογαριασμός θα καταλήξει στη Γερμανία, είτε λόγω διάσωσης των τραπεζών είτε λόγω αθέτησης πληρωμών από πλευράς των χωρών της περιφέρειας.

Δεδομένων αυτών των συνθηκών, η Γερμανία, που είναι η πραγματική πηγή ισχύος στην ΟΝΕ, βρίσκεται ενώπιον μέγιστου προβλήματος. Η οικονομία της παρουσιάζει μέτρια εγχώρια απόδοση, αλλά μεγάλη εξαγωγική επιτυχία, κυρίως προς τις χώρες της Ασίας, τα τελευταία τρία χρόνια. Το τραπεζικό της σύστημα παραμένει εξαιρετικά επισφαλές. Η έκθεση της χώρας στο χρέος της περιφέρειας της ΟΝΕ είναι ήδη τεράστια, αν συνυπολογίσουμε τον δανεισμό της Μπούντεσμπανκ προς τις άλλες κρατικές τράπεζες. Όσο κι αν ξαφνιάζει πολλούς στην Ελλάδα, υπάρχει κίνδυνος κατάρρευσης της γερμανικής φερεγγυότητας, αν συνεχιστεί η μεγέθυνση της έκθεσης σε προβληματικό χρέος άλλων.

Συνεπώς καμία λύση της κρίσης που θα περιλαμβάνει νέες δαπάνες ή γενναιόδωρο δανεισμό σε πανευρωπαϊκή βάση δεν πρόκειται να γίνει εύκολα αποδεκτή από γερμανικής πλευράς. Η γερμανική άρχουσα τάξη αντιλαμβάνεται πολύ καλά το πιθανό κόστος για την ίδια. Το πιθανότερο είναι, λοιπόν, ότι θα συνεχίσει να επιμένει στην πολιτική της λιτότητας που μετακυλίει το κόστος στους άλλους.

Με την πολιτική αυτή διακινδυνεύει φυσικά την κατάρρευση της ΟΝΕ ή την έξοδο μιας ή περισσοτέρων χωρών. Το πιθανότερο όμως είναι ότι η γερμανική άρχουσα τάξη θα το ρισκάρει και, αν όντως προκύψει ένα τέτοιο ενδεχόμενο, θα επιχειρήσει να ελαχιστοποιήσει το κόστος για την ίδια στις νέες συνθήκες. Δεν είναι ασυνήθιστο για μια άρχουσα τάξη να αντιδρά με τέτοιο τρόπο. Στο κάτω-κάτω αυτό έκανε και η ελληνική, όταν το 2010 αρνήθηκε διαρρήδην να δεχτεί την προοπτική της εξόδου, προτίμησε να ρισκάρει εντός της ΟΝΕ κι έφερε τη χώρα στο χείλος του γκρεμού.

Με αυτά τα δεδομένα, μιά αριστερή κυβέρνηση στην Ελλάδα, που θα προχωρήσει, ως οφείλει, στην κοινοβουλευτική ακύρωση των Μνημονίων και στη σταδιακή διαγραφή του χρέους, θα αποτελέσει τρομακτική πρόκληση για τη γερμανική πλευρά. Το τελεσίγραφο που θα κηρύσσει αδυσώπητο πόλεμο θα φτάσει αμέσως, πιθανώς την άλλη μέρα. Άρα τι μέλλει γενέσθαι;

Είναι απολύτως απαραίτητο να μην ενδώσει μια αριστερή κυβέρνηση στις πιέσεις, αν πραγματικά νοιάζεται την Ελλάδα και τον λαό της. Διότι η υποχώρηση θα σημάνει καταστροφή – πολιτική, κοινωνική και οικονομική. Για να το πετύχει όμως αυτό θα χρειαστεί γενική και αποφασιστική λαϊκή κινητοποίηση. Χωρίς αυτήν δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπιστούν οι πιέσεις. Θα χρειαστεί επίσης εναλλακτικό σχέδιο, το οποίο θα πρέπει να περιλαμβάνει την έξοδο από το ευρώ, που μπορεί να επιβληθεί εκ των πραγμάτων. Η έξοδος δεν είναι εμπίπτει βέβαια στην τρέχουσα στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά θα πρόκειται για το άκρον άωτον της ανευθυνότητας να μην υπάρξει πρόβλεψη για λειτουργικό εναλλακτικό σχέδιο. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να προετοιμάζεται η ίδια, όπως και να προετοιμάζει τον ελληνικό λαό. Μπροστά μας έχουμε βαρομετρικό χαμηλό.

Το θετικό είναι ότι υπάρχει η γνώση, η εμπειρία και η θέληση διεθνώς, αλλά και στη χώρα μας, ώστε να αντιμετωπιστεί και αυτό το ενδεχόμενο. Ό,τι και να λέει η τρομοκρατία των ΜΜΕ, όσα προχειρογραμμένα σκαριφήματα περί κόλασης της δραχμής και να δημοσιεύσουν οι οικονομολόγοι της Εθνικής Τράπεζας, η πραγματικότητα είναι ότι η Ελλάδα έχει τη δυνατότητα να αντιμετωπίσει την καταιγίδα, αρκεί να υπάρξει κοινωνική συσπείρωση και αποτελεσματική αριστερή ηγεσία.

Δεν πρόκειται ο ελληνικός λαός να μείνει ξεκρέμαστος, όσο κι αν ωρύονται αυτοί που μας έφεραν εδώ. 

Οι εκλογές της 17ης μπορούν να μας γλιτώσουν από την καταστροφή και να ανοίξουν καινούργιο δρόμο για τα λαϊκά στρώματα.

Που πάνε ευρώ και Ε.Ε.;

του Γ. Δελαστίκ, Έθνος

Με τις μισές χώρες της ευρωζώνης στο μνημόνιο και τον πληθυσμό τους να ασφυκτιά από τη λιτότητα, το μέλλον του ενιαίου νομίσματος ξεθωριάζει και στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα διαφαίνονται οι πρώτες ρωγμές.

Φαινόμενα αποσύνθεσης εμφανίζονται πλέον όλο και πιο συχνά στην Ευρωζώνη. Τρεις χώρες έχουν ήδη τεθεί υπό καθεστώς μνημονίου – Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία. Δύο ακόμη βρίσκονται στο χείλος του γκρεμού – η Ισπανία και η Κύπρος. Στο βάθος διαγράφεται η απειλή μνημονίου και για την Ιταλία. Κάτι που αν συμβεί θα σηματοδοτήσει τη διάλυση της Ευρωζώνης και το τέλος του ευρώ – χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αποκλείεται η κατάρρευση του ενιαίου νομίσματος ακόμη και αν δεν υπαχθεί η Ρώμη σε καθεστώς οικονομικής υποτέλειας. 

Η προπαγανδιστική ταύτιση εκ μέρους των Ευρωπαίων ηγετών του ευρώ με την εξοντωτική λιτότητα των μνημονίων, οδηγεί φυσικά στην αποξένωση εκατοντάδων εκατομμυρίων πολιτών της Ευρώπης από την ασκούμενη πολιτική της ΕΕ.

«Ευρώ ίσον μνημόνιο» διαβεβαιώνουν οι ηγέτες της ΕΕ για να εκβιάσουν τους υπηκόους τους να αποδεχτούν την καταβαράθρωση του βιοτικού τους επιπέδου, αν θέλουν να παραμείνουν στο κοινό νόμισμα. Αποδεικνύεται όμως ότι οι ευρωπαϊκοί λαοί αρνούνται να δεχτούν τη λιτότητα ως υπέρτατη ευρωπαϊκή αξία. Παραμένουν αμετακίνητοι στο «Όχι στο μνημόνιο» παρά τους εκβιασμούς.

Θέματα χωρίς νόημα θέτει η Γερμανίδα καγκελάριος, αν ληφθεί υπόψη το προαναφερθέν πλαίσιο. «Το ζήτημα τώρα είναι πολύ μεγαλύτερο» δήλωσε, αναφερόμενη στην αποδοχή της πολιτικής του μνημονίου από τους Έλληνες και εξήγησε τι εννοεί: «Υπάρχει ταύτιση στην Ελλάδα με αυτό που έχουμε προτείνει; Αυτό είναι το μεγάλο καθήκον που έχουμε μπροστά μας. Έχει να κάνει με τα πολιτικά κόμματα, με την πολιτική κουλτούρα». Όταν το 80% έως 90% των Ελλήνων διαφωνεί ριζικά με το μνημόνιο, είναι προφανές ότι όχι «ταύτιση» δεν υπάρχει, αλλά αντιθέτως υπάρχει πλήρης διάσταση, καθολική αντίσταση.

Τι θα γίνει από εδώ και πέρα, αν οι Γερμανοί δεν αλλάξουν στάση; Θα διαλυθεί το ευρώ! Αυτή είναι η απάντηση, αν το Βερολίνο συνεχίσει την ίδια γραμμή. Τα μνημόνια δεν συνιστούν πολιτική σωτηρίας κρατών. Αποβλέπουν στην υπαγωγή των χωρών της Ευρωζώνης στην επικυριαρχία της Γερμανίας. 

Γι’ αυτό και με εξαίρεση τον Γιώργο Παπανδρέου που έβαλε οικειοθελώς τη χώρα μας υπό καθεστώς μνημονίου, κανένα άλλο κράτος δεν μπήκε με την θέλησή του. Κάτω από αφόρητες γερμανικές πιέσεις υπέκυψαν η Ιρλανδία και η Πορτογαλία. Με το ζόρι μπήκαν υπό τον ζυγό των μνημονίων. Εφιαλτικές είναι οι πιέσεις που τώρα ασκούν οι Γερμανοί για τον ίδιο λόγο επί της Ισπανίας.

Ευρώ δεν μπορεί να υπάρξει με τις μισές χώρες της Ευρωζώνης υπό καθεστώς μνημονίων. Με τον πληθυσμό τους δηλαδή να φτωχαίνει βίαια και σκόπιμα και με το πέρασμα των κρατών αυτών υπό γερμανική επικυριαρχία. Από ένα σημείο και έπειτα, αυτό καταντά αφόρητο για τους ευρωπαίους πολίτες. Οι πρώτες ρωγμές στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα διαφαίνονται ήδη. Στη Βρετανία ανακινείται το θέμα δημοψηφίσματος για να εγκαταλείψει η χώρα την ΕΕ. Στην Ιταλία έχουμε τα πρώτα σημάδια κινήσεων ανατροπής της κυβέρνησης του Μάριο Μόντι.

«Κίνδυνο νούμερο ένα» για την παγκόσμια οικονομία χαρακτήρισε ακόμη και έκθεση του ΟΗΕ(!) την παρούσα κρίση στην Ευρωζώνη. Περιθώριο μόλις τριών μηνών της έδωσε ο διάσημος κερδοσκόπος Τζορτζ Σόρος για να διορθώσει τα λάθη της. Μέχρι στιγμής και ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι έκανε τρεις «τρελές», όπως τις ονόμασε ο ίδιος, προτάσεις. Να φύγει η Ιταλία από το ευρώ! Να φύγει η Γερμανία από το ευρώ! Να αρχίσει η Ρώμη να τυπώνει μόνη της ευρώ!

Και η Ελλάδα; Ποια μοίρα μας περιμένει μέσα σ’ αυτό το δραματικό πλαίσιο; Σχεδόν οι πάντες στο εξωτερικό προεξοφλούν ότι η ελληνική οικονομία θα καταρρεύσει πριν από το τέλος του χρόνου. Αυτό ανεξάρτητα από το αν θα σχηματίσει κυβέρνηση ο Τσίπρας ή ο Σαμαράς.

Δεν είναι αναπόφευκτη αυτή η εξέλιξη, κατά τη γνώμη μας. Το μνημόνιο μας οδήγησε σε αυτή τη κατάσταση, άρα το πρώτο που πρέπει να γίνει είναι να πάψει να υλοποιείται. Δεν αρκεί όμως μόνο αυτό. Πρέπει να δώσουν χρήματα για την πραγματική ελληνική οικονομία και οι Ευρωπαίοι. Αμέσως! 

Αν δεν το κάνουν, η διάλυση της Ευρωζώνης θα αρχίσει στην Ελλάδα. Πολύ σύντομα.

Η ευρωζώνη αυτοδιαλύεται. Του Κ. Λαπαβίτσα στο CNN

Η κρίση στην Ευρωζώνη έχει πραγματικά «καταπιεί» την Ιταλία – αυτό όμως συμβαίνει επειδή η χώρα είναι αφερέγγυα ή απλώς αδυνατεί να έχει εύκολη πρόσβαση στις χρηματοπιστωτικές αγορές;

Αν η Ιταλία είναι φερέγγυα, πιθανώς μπορεί να γίνει ένας διαχωρισμός ανάμεσα σε αυτή και στις χώρες που εξαρτούν την επιβίωση τους από τα «πακέτα διάσωσης» από την Ευρώπη και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο: Ελλάδα, Πορτογαλία και Ιρλανδία. Η λύση, σε αυτή την περίπτωση, θα ήταν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να προσφέρει «φτηνή ρευστότητα» – δηλαδή δάνεια – στην Ιταλική κυβέρνηση για έναν περιορισμένο χρονικό ορίζοντα. Οι αγορές έτσι θα ησύχαζαν και η κρίση θα άρχιζε να επιλύεται.

Μακάρι να ήταν τόσο εύκολα. Η διάκριση ανάμεσα στην αφερεγγυότητα και στην αδυναμία πρόσβασης σε πόρους στις χρηματοπιστωτικές αγορές μπορεί να είναι φυσική για επιχειρήσεις, αλλά δεν ταιριάζει ακριβώς στα κράτη. Η Ιταλία σίγουρα αντιμετωπίζει τρομερές δυσκολίες στην πρόσβαση σε τέτοιους πόρους – οι αγορές ομολόγων σταδιακά «κλείνουν την παροχή», σπρώχνοντας τα δεκαετή ομόλογα πάνω από το 7%. Πως όμως μπορούμε να πούμε αν είναι αφερέγγυα;

Φερεγγυότητα σημαίνει ότι η Ιταλία αναμενόμενα θα ήταν σε θέση να εξυπηρετήσει το εθνικό χρέος της από το αυξανόμενο Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ) της. Αν οι δανειστές ήταν σίγουροι για ανάπτυξη και επαρκή φοροείσπραξη, θα συνέχιζαν να ικανοποιούν της δημόσιες δανειακές ανάγκες της Ιταλίας. Αν όχι, η χώρα θα είχε πρόβλημα ρευστότητας, όπως και συμβαίνει. Η φερεγγυότητα και η ρευστότητα είναι στενά συνδεδεμένες σε έθνη-κράτη.

Οι χρηματοπιστωτικές αγορές έχουν κάθε δίκιο να ανησυχούν για τη φερεγγυότητα της Ιταλίας. Έχουν σφάλει συχνά τα τελευταία χρόνια, αλλά όχι αυτή τη φορά. Από τα μέσα της δεκαετίας του ’90, η ιταλική ανάπτυξη βρίσκεται κάτω από το 2% ετησίως· επενδύσεις και κατανάλωση έχουν κυριολεκτικά «πιάσει πάτο»· οι αυξήσεις στο πραγματικό εισόδημα του λαού είναι από τις χαμηλότερες στην Ευρώπη, χειρότερες κι από της Γερμανίας. Τα δε – παραδοσιακά συντηρητικά – ιταλικά νοικοκυριά έχουν αυξήσει το δανεισμό τους στο 45% του ΑΕΠ.

Μόνο μια λέξη μπορεί να χαρακτηρίζει τις ιταλικές επιδόσεις στα χρόνια της νομισματικής ένωσης: στασιμότητα. Η χώρα χάνει συστηματικά σε ανταγωνιστικότητα σε σχέση με τη Γερμανία. Το αποτέλεσμα είναι ένα από τα μεγαλύτερα εθνικά χρέη στην Ευρώπη, που υπολογίζεται περίπου στο 120% του ΑΕΠ. Ακόμα χειρότερα, καθώς τα ιταλικά νοικοκυριά πιέζονται ακόμα περισσότερο, οι αποταμιεύσεις του κράτους μειώνονται σταθερά, δυσχεραίνοντας ακόμα περισσότερο για τη χώρα την εξυπηρέτηση του χρέους της.

Επομένως, οι δανειστές δίκαια ανησυχούν, από τη στιγμή που, από όλες τις απόψεις, η Ιταλία έχει εξαιρετικές ομοιότητες με τις αγκομαχούσες μικρότερες οικονομίες της περιφέρειας της Ευρωζώνης. Μπορεί η ιταλική οικονομία να είναι πράγματι σημαντική σε μέγεθος, με μια πλατιά βιομηχανική βάση, αλλά αυτό δε σημαίνει και κάτι σε αυτή την περίσταση. 

Η ΟΝΕ, που είναι το σύστημα μέσα στο οποίο λειτουργεί το ευρώ, εγκλώβισε διάφορες χώρες με αποκλίνουσα μεταξύ τους ανταγωνιστικότητα μέσα σε ένα άκαμπτο πλαίσιο σταθερών ισοτιμιών, ενιαίας νομισματικής πολιτικής, σκληρής δημοσιονομικής πειθαρχίας και διαρκούς συμπίεσης της εργασίας. 

Οι αγορές συνειδητοποιούν ότι το πρόβλημα με το χρέος της Ιταλίας είναι, εν τέλει, όμοιο με τις υπόλοιπες περιφερειακές χώρες και διαισθάνονται ότι η κρίση σταδιακά πλησιάζει τον ευρωπαϊκό πυρήνα.

Η απάντηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης ήταν απόδειξη της αδυναμίας της. Για να κατευνάσει τις αγορές, απαίτησε την επιβολή προγράμματος λιτότητας στην Ιταλία. Ωστόσο, τα οικονομικά της λιτότητας δεν βγάζουν κανένα απολύτως νόημα. 

Τα ιταλικά προβλήματα προέκυψαν σε μια στάσιμη οικονομία, όχι σε κάποιο «ακόλαστο» κράτος. Η λιτότητα σχεδόν σίγουρα θα έκανε χειρότερα τα πράγματα, καθώς θα έσπρωχνε τη χώρα στην ύφεση και θα δυσχέραινε το βάρος του χρέους. 

Η Ελλάδα είναι μια ακραία περίπτωση, αλλά είναι πράγματι ενδεικτική των κινδύνων. Η Ιταλία μπαίνει σε ένα επικίνδυνο μονοπάτι και οι αγορές το γνωρίζουν.

Επιπροσθέτως, η επιβολή λιτότητας καταπατά την ιταλική λαϊκή κυριαρχία και την εγχώρια δημοκρατική διαδικασία – ομοίως και με οπουδήποτε αλλού στην περιφέρεια. 

Η ΕΕ εμφανίζεται ολοένα και περισσότερο να διευθύνεται από ένα μικρό «επιτελείο» χωρών του ευρωπαϊκού πυρήνα, που επιβάλλουν αποφάσεις σε άλλους, αγνοούν επιδεικτικά εθνικούς θεσμούς και πολιτικές πρακτικές ή και ακόμα ωθούν εκλεγμένες κυβερνήσεις στην πτώση προς όφελος τον λεγόμενων «μη πολιτικών» πρωθυπουργών.

Καθώς η κρίση ρευστότητας οξύνεται και η Ιταλία απειλείται να αποκλειστεί από τις αγορές, η ΕΕ έχει ένα και μόνο όπλο στη διάθεση της: την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Πρέπει να διακόψει την εκτυλισσόμενη κατάρρευση της νομισματικής ένωσης με το να επιτρέψει στην ΕΚΤ να αγοράσει μεγάλα τμήματα του ιταλικού χρέους. Ωστόσο, αυτό θα διόρθωνε μόνο τη δυσκολία ρευστότητας – το πρόβλημα φερεγγυότητας της Ιταλίας θα συνεχίσει και πιθανότατα θα επιδεινωθεί μέσω της λιτότητας.

Επιπλέον, αν η ΕΚΤ ξεκινούσε να αγοράζει ελεύθερα το δημόσιο χρέος και των υπόλοιπων 16 χωρών, θα «λέκιαζε» το δικό της ισολογισμό – κάτι το εξαιρετικά επικίνδυνο όταν δεν υπάρχει κάποια χώρα να υποστηρίξει αυτή την προσπάθεια. Η αξιοπιστία του ευρώ θα κλονιζόταν σε όλο τον κόσμο, καταρρίπτοντας τους στόχους της νομισματικής ένωσης για τη Γερμανία και τις άλλες χώρες του πυρήνα.

Με την Ιταλία σε αναβρασμό, η ΟΝΕ βρίσκεται αντιμέτωπη με τις δικές της αντιφάσεις και πιθανότατα οδηγείται σε διάσπαση. Ο συνδυασμός των οικονομικών δυσλειτουργιών και της ανοιχτής αμφισβήτησης της εθνικής κυριαρχίας και της δημοκρατίας είναι εξαιρετικά εύφλεκτος. Οι περιφερειακές χώρες συγκεκριμένα οδηγούνται, συστηματικά και σταθερά, προς την «πόρτα της εξόδου», με την Ελλάδα να δέχεται τη μεγαλύτερη πίεση.

Αυτός είναι μάλλον και ο μόνος τρόπος «απόδρασης» από την παγίδα της νομισματικής ένωσης, ενώ αποκαθίσταται η κυριαρχία και η δημοκρατία. Αν συμβεί αυτό, οι εμπλοκές για την ευρωπαϊκή και την παγκόσμια οικονομία θα είναι εξαιρετικά δυσχερείς. Αλλά για αυτό δε φταίει κανείς άλλος, παρά μόνο οι διαμορφωτές της πολιτικής της ΕΕ.